บันทึกรักเทพบรรพกาล ภาค เสี่ยวจื่อไม่ว่าง...สังเคราะห์แสงอยู่ (-_-)

เตือน! ตอนนี้มีฉากถ้ำมอง (แต่ไม่ได้เป็น NC แค่เล่าว่าสองคนไปถ้ำมองค่ะ) … และไรท์ตั้งใจใช้คำว่า สมสู่ ผสมพันธุ์และผสมเกสร แทนการร่วมรักเพื่อให้เห็นความไม่ประสาของจื่อหลงและเสี่ยวจื่อตามแนวทางที่ทั้งคู่เกิดมาและความไม่ประสาของคนที่ยังไม่ได้ออกไปเผชิญโลก อ่านแล้วอาจแปลกๆ บ้างนะคะ__________________ตอนที่ 22 การเรียนรู้ที่ตรอกสราญรมย์
‘หึๆ … หลอกล่อให้เจ้าต้นไม้โง่นี่สนใจอยากฝึกวิชาได้สำเร็จ! ต่อไปมีร่างเซียนได้ ข้าก็ไม่ต้องแบกเจ้าขึ้นหัวยามมาเที่ยวโลกมนุษย์และไม่ต้องคุยกับแม่ซื้อให้พวกพี่สาวมองข้าเป็นตัวประหลาดสักที!’เฟยหลงคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องในใจแล้วก็พาเสี่ยวจื่อเดินเที่ยวชมเมืองไปอีกพักใหญ่ ไม่นานฟ้าก็เริ่มมืด บ่งบอกว่าเข้าสู่ยามราตรีแล้ว…เดิมทีเฟยหลงตั้งใจว่าจะยุติการท่องเที่ยวในวันนี้ไว้ก่อนด้วยรู้ดีว่าเสี่ยวจื่อเป็นพวกที่หลับนอนได้ตรงเวลานัก แค่พระอาทิตย์ตกดินก็หลับกลางอากาศแม้จะกำลังคุยกันเพลินๆ อยู่ยังมีมาแล้ว แต่ดูเหมือนเขาจะประมาทความตื่นตาตื่นใจของเสี่ยวจื่อต่ำไป“แน่ใจนะว่าเจ้ายังไหวน่ะเสี่ยวจื่อ... เมื่อเข้าไปในตรอกสราญรมย์แล้ว ต่อให้เจ้าหลับตอนนั้นข้าก็ไม่พาเจ้ากลับไปส่งหรอกนะ...”เฟยหลงพูดขึ้นขณะกำลังมองจดๆ จ้องๆ ไปที่ปากทางเข้าตรอกอันเป็นแหล่งมั่วสุมของเหล่ามนุษย์ โรงพนัน โรงสุรา หอดนตรี และหอนางโลม สารพัดที่เที่ยวยั่วยุกิเลสล้วนมีอยู่ที่นี่หมด สำหรับมารน้อยอย่างเฟยหลงนับเป็นสถานที่ที่น่าสนใจที่สุดในโลกมนุษย์“แน่ใจซี่... ข้างหน้ามีแสงไฟสว่างสดใสหลากสีสวยงามมากเลย เสี่ยวจื่ออยากเข้าไปดูมากๆ จื่อหลงพาเสี่ยวจื่อไปดูเถอะน้าาาา”เมื่อโดนออดอ้อน เฟยหลงก็ตัดสินใจได้ง่ายขึ้นเพราะตนเองก็อยากไปมากอยู่แล้ว สองเท้าจึงได้ก้าวฉับๆ เข้าไปอย่างรวดเร็วผ่านร้านรวงต่างๆ ที่มีสาวน้อยหนุ่มน้อยใบหน้างดงามแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาดเข้ามาเรียกแขก หนึ่งมังกรวัยเยาว์กับหนึ่งต้นอ่อนก็เป็นอันต้องจ้องมองมันด้วยสายตาแป๋วแหวว ยิ่งเห็นพี่สาวคนงามคนหนึ่งโน้มคอลูกค้าหนุ่มลงมาจุมพิตดูดดื่มตรงหน้า ดวงตาของทั้งคู่ (?) ก็เบิกโตเป็นไข่ห่าน“ (O_O) ” “ (0_0) ”“จื่อหรงๆ พี่สาวคนนั้นจะกินปากของพี่ชายคนนั้นเหรอ? มันอร่อยมากเลยเหรอ พวกเขาถึงได้ทำหน้าตามีความสุขขนาดนั้น... แล้วทำไมพี่ชายที่ถูกกินปากถึงยังยิ้มได้ล่ะ พี่ชายไม่เจ็บเหรอ? ...”“ใช่ที่ไหนเล่าเจ้าต้นไม้บ๊อง... นั่นมันเรียกว่าจุมพิต... ข้าเคยอ่านตำราของแม่เฒ่ามา พวกเขาจะทำมันก่อนที่จะผสมพันธุ์กันเพื่อผลิตลูก...”เฟยหลงเอ่ยตอบเสี่ยวจื่อไป ตาก็จ้องมองภาพชายหนุ่มหญิงสาวตรงหน้าจุมพิตดูดดื่มแลกลิ้นกันไปมาไม่หยุด มันดูวาบหวิวมาก แต่ก็น่าสนใจมากทีเดียว...“อ๋อๆ เสี่ยวจื่อเข้าใจแล้ว! เหมือนกับที่พี่แมลงมาผสมเกสรตัวผู้ตัวเมียให้เสี่ยวจื่อใช่มั้ย? หลังจากนั้นเสี่ยวจื่อก็จะออกลูกผลดกๆ เต็มต้นเลย”“ใช่ๆ แบบนั้นแหละ แต่มนุษย์จะต้องแลกลิ้นกันแล้วมนุษย์ผู้ชายจะต้องเอาเครื่องเพศสอดใส่เข้าไปในเครื่องเพศของมนุษย์ผู้หญิงด้วยตนเองเพราะไม่มีแมลงคอยผสมเกสรให้ ยามที่สอดใส่ก็จะร้องอ๊าอ๊าออกมาเพราะว่ามีความสุขมากเลยล่ะ...”เฟยหลงเองก็อธิบายไปตามทฤษฎี เขาเคยอ่านตำราวังวสันต์มาบ้างในวัยเด็ก แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก“เหรอๆ ว๊าวๆๆ ดีจัง เสี่ยวจื่ออยากเห็นจังเลย! เราตามเข้าไปดูพวกเขาได้มั้ย?”เสี่ยวจื่อขานรับอย่างตื่นเต้น ยามที่เห็นคนทั้งคู่เดินหายเข้าไปในร้านโคมแดงก็รีบเอ่ยปากให้เฟยหลงรีบตามไปดูทันที เขาชอบตอนที่มีผีเสื้อมาผสมเกสรให้นักเลยอยากรู้ว่าการผสมเกสรแบบไม่ต้องมีผีเสื้อช่วยจะเป็นอย่างไร เผื่อว่าเสี่ยวจื่อดูแล้วเรียนรู้ไว้จะได้ทำเองเป็น!“อื้ม! ข้าก็อยากเห็นงั้นเราตามเข้าไปดูพวกเขาสมสู่กันเถอะ!”ว่าแล้วก็ตัดสินใจเดินตามเข้าไปในหอโคมแดง ทำให้ได้เห็นว่าที่นี่มีหนุ่มสาวอีกหลายคู่กำลังทำท่าทางคล้ายคู่เมื่อครู่นี้ขณะนั่งดื่มกินชมการแสดงร้องรำที่กลางโรง ภาพเหล่านี้นับว่าแปลกตาแต่ก็ยั่วยุมารน้อยวัยเพิ่งแตกหนุ่มอย่างเฟยหลงได้ดีนัก โดยไม่รู้ตัวเขาก็พลันเลือดลมสูบฉีดใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาผิดกับเสี่ยวจื่อที่ยังคงเฝ้ามองทุกอย่างตาแป๋วอย่างสนใจ ก่อนจะรีบเร่งให้เฟยหลงตามไปดูยามที่เห็นชายหญิงคู่หนึ่งเดินกอดกันขึ้นไปที่ชั้นสองอันเป็นส่วนห้องพัก“จื่อหลงๆ พวกเขาจะไปไหนกัน พวกเขาผสมเกสรเสร็จแล้วเหรอ เราตามไปดูได้มั้ย เสี่ยวจื่ออยากเห็น!”“ไม่หรอกยังไม่เสร็จ ข้าได้ยินมาว่ายามผสมพันธุ์ของมนุษย์นั้นต้องทำในที่มิดชิดเพราะพวกเขาต้องเปลื้องผ้าออกมาจนหมด ไม่อาจทำต่อหน้าผู้คนได้ สองคนนั้นคงไปหาที่มิดชิดกระมั้ง...เช่นนั้นแล้วพวกเราก็ต้องแอบดูอย่าให้พวกเขาเห็นล่ะนะ... ไม่เช่นนั้นเดี๋ยวพวกเขาจะไม่ยอมสมสู่ให้พวกเราดู....”พูดจบเฟยหลงก็จัดการเสกคาถาพรางตัวใส่ตนเองและเสี่ยวจื่อก่อนที่จะเดินตามชายหญิงคู่นั้นขึ้นไปที่ชั้นสองแล้วตามเข้าไปในห้อง เฝ้ามองทั้งคู่กอดจูบนัวเนียลากถูกันไปตลอดทางจนไปนอนก่ายเปลื้องผ้ากันอยู่ที่เตียงอย่างตั้งอกตั้งใจ และไม่รู้เพราะเหตุใดเฟยหลงจึงได้พาตนเองและเสี่ยวจื่อเดินไปแอบดูจากที่หลังฉากกั้น ทั้งที่ความจริงแล้วเขาไม่ต้องหลบก็ได้เพราะอย่างไรพวกมนุษย์ก็มองไม่เห็นอยู่แล้ว.... คงเป็นเพราะความกระดากอายละมั้ง....‘ว่าแต่ข้าจะอายทำไมฟร้ะ! คนที่ต้องอายมันคือสองคนที่กำลังเล่นหนังสดอยู่นั่นต่างหาก!’“จื่อหลงๆ พวกเขาเปลื้องผ้าแล้วอ่า หว๋าาาาาา….”'เจ้าต้นไม้บ๊องนี่ก็อีกคน ร้องวื้อว้าตื่นเต้นอยู่นั่นแหละ หัดรู้จักเขินอายเสียบ้างเถอะ! 'หลังจากนั้นเสียงร้องถามนั่นถามนี่ของเสี่ยวจื่อก็ดังออกมาให้ได้ยินไม่ขาด แต่เฟยหลงไม่มีกะจิตกะใจจะตอบออกไปเลยสักคำเพราะสายตาเอาแต่จ้องเขม็งไปที่หนุ่มสาวคู่นั้นตลอดเวลาเพราะการสมสู่กันของมนุษย์ในความเป็นจริงนั้นมีอะไรที่น่าสนใจกว่าที่อยู่ในตำรามาก เฟยหลงพบกว่าการเล้าโลมที่ในตำราเขียนอธิบายแค่สองบรรทัดนั้นยามปฏิบัติจริงมันกินเวลานานมากทีเดียวและยังเต็มไปด้วยท่วงท่ากิริยาต่างๆ ที่ในตำราไม่ได้เขียนเอาไว้‘ทำไมคนเขียนตำราไม่อธิบายให้ละเอียดนะ… พวกเขาก็เขินอายเหมือนกันรึ? ….’นั่นคือสิ่งที่เฟยหลงคิดในตอนแรก จนเมื่อการดำเนินกิจของคู่ชายหญิงนั้นดำเนินไปจนเกือบจะสุดทาง เขาก็ได้เข้าใจ เพราะเรื่องพวกนี้มันเร้าอารมณ์เกินไปจนเกินกว่าที่จะเขียนบอกเล่าออกมาได้ ขนาดตัวเขาที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวใดๆ มาก่อนยังพลอยหน้าเห่อร้อนหายใจติดขัดไปด้วย อวัยวะกลางกายที่เคยตั้งโด่แค่ยามเช้าตอนที่ตื่นนอนตามวัย มาวันนี้ก็ถึงกับลุกชันแข็งปั๊กจนเลิ่กลั่กไปหมด อยากจะหาทางระบายออกด้วยตนเอง ก็มาติดที่ตระหนักว่าตนไม่ได้อยู่ตามลำพังจึงไม่กล้าทำอย่างที่คิด… ว่าแล้วก็สงสัย… เสี่ยวจื่อไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยรึ?“…เสี่ยวจื่อ… เสี่ยวจื่อเจ้าเห็นที่พวกเขาทำมั้ย? ….”เอ่ยปากถามออกไป แต่ไม่ได้คำตอบ เผลอคิดไปต่างๆ นานาว่าเสี่ยวจื่ออาจจะกำลังกระสับกระส่ายเหมือนกัน‘ไม่ได้การ เจ้านี่ยังอยู่บนหัวข้าด้วย! เกิดคิดทำอะไรประหลาดๆ บนนั้นขึ้นมาขะ…’“….ครอกกก… ฟรี้………… อืม…. จื่อหลงงงง อย่าทับกิ่งเสี่ยวจื่อออออออออออออ ครอกกกกกกกก”“…-_-…"‘เอ่อ…ดี… เจ้าต้นไม้ไม่เต็มเต็ง! ขนาดเห็นคนสมสู่กันอยู่ตรงหน้าเจ้ายังหลับได้! ข้าไม่รู้จะสรรเสริญเจ้าว่าอย่างไรดีเลยพับผ่าสิ!’เฟยหลงคิดไปก็ให้หงุดหงิดไป เขาไม่เคยคาดเดาขีดจำกัดความเป๋อเหลอของเสี่ยวจื่อได้เลยสักครั้ง ขนาดอยู่ด้วยกันมาได้เกือบห้าร้อยปีแล้วก็ยังคาดไม่ถึงว่าเสี่ยวจื่อจะเฉยชาเรื่องพรรค์นี้ได้ขนาดนี้ จะว่าเพราะเป็นต้นไม้เลยไม่รู้สึกอะไรอย่างเขาก็ไม่น่าใช่“….ครอกกกกก ฟรี้รรรรรรรรรร…. จื่อหลงงงง คิ๊กๆ ครอก…..”“…-_-…"‘เหอะ… บางทีข้าอาจดูถูกพลังแห่งวัฎจักรพืชมากเกินไปสินะ… กรนขนาดนี้หลับหรือตายเนี่ย ถามจริง’คิดตบตีกับตัวเองในใจจบ ในที่สุดเฟยหลงก็ตัดสินใจได้… ‘เอาวะ… ในเมื่อตัวป่วนมันหลับแล้ว… เอาออกหน่อยแล้วกัน….’ว่าแล้วก็จัดการทำร้ายตนเองพร้อมกับจ้องมองภาพสองหนุ่มสาวที่ร่วมรักกันอยู่ตรงหน้าไปพลางๆ ยิ่งมองมันก็ยิ่งเกิดอารมณ์ แต่ก็ยังไม่สุด ฉับพลันก็จินตนาการพรั่งพรูเกิดเป็นภาพของตนเองกำลังสมสู่เช่นนั้นแทนชายหนุ่มคนนั้น ความรู้สึกวูบหวิวในท้องน้อยก็ยิ่งมากขึ้น ใกล้จะสุดแต่ก็ไม่สุด จนภาพในหัวเปลี่ยนร่างหญิงงามที่กำลังถูกตนกระทำอยู่ให้กลายเป็นพี่นางไม้แสนงามในฝันนั่นแหละ ความอดทนอดกลั้นของเฟยหลงก็เป็นอันพังทลายลง“………”ยกมือขึ้นมองคราบขาวขุ่นที่เปียกชุ่มไปทั้งฝ่ามือ… ใบหน้าก็พลันขึ้นสีเห่อร้อนมากขึ้นไปอีก นับเป็นประสบการณ์เสร็จสมครั้งแรกที่ชวนให้พรึงเพริดมากจริงๆ ….'ถ้าได้ทำกับพี่นางไม้จริงๆ จะรู้สึกดีมากขนาดไหนนะ? ….'
แล้วคืนนั้นเฟยหลงคนหมั่นหาความรู้ก็ใช้เวลาทั้งคืนวิ่งเข้าห้องนั้นออกห้องนี้เพื่อศึกษาสิ่งที่เรียกว่าการสมสู่ในหลายๆ อิริยาบถของมนุษย์ น่าแปลกที่ยามที่ได้แอบดูคู่ชายหญิงในหอโคมแดงว่าน่าตื่นเต้นมากแล้ว แต่ในยามที่ได้เห็นคู่ชายกับชายในหอโคมเขียวนั้นกลับน่าตื่นตาตื่นใจมากกว่า อย่างแรกเพราะเขาไม่เคยรู้ว่าระหว่างชายกับชายนั้นสามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้ อย่างที่สองเพราะเสียงที่คนทั้งคู่เปล่งออกมาตลอดการผสมพันธุ์นั้นฟังดูรัญจวนใจคล้ายกับสุขสมกว่ามากจนฟ้าใกล้สว่างแล้วเฟยหลงก็ยังรู้สึกว่าไม่เพียงพอจนต้องหาตำราวังวสันต์ไปอ่านศึกษาเพิ่มเติม ไหนๆ ก็ได้ตำราของมนุษย์มาศึกษาแล้วจึงได้แวะเวียนไปหาตำราของเผ่ามารและเทพมาศึกษาด้วยจนได้พบว่า การผสมพันธุ์แบบที่เพิ่งได้ดูเมื่อครู่นี้ เผ่ามนุษย์เรียกมันว่าการร่วมรักหรือร่วมสวาทที่ชายหญิงที่มีความรักต่อกันนิยมทำกัน แต่นั่นคงไม่จริงซะหมด เพราะอย่างที่เฟยหลงได้ไปดูมาวันนี้ คนที่ไม่ได้รักกันก็ยังร่วมสวาทกันได้ส่วนในเผ่าเทพหรือเผ่ามารนั้นมีคำเรียกแตกต่างออกไป ทั้งยังให้ประโยชน์ต่างกันด้วย… นอกจากจะมีความสุขสมแล้วมันยังเป็นการช่วยถ่ายทอดและฝึกฝนพลังบำเพ็ญได้ด้วย มันจึงได้เรียกว่าการฝึกบำเพ็ญคู่….‘อืม… น่าสนใจทีเดียว… ไว้ถ้าข้าได้เจอพี่นางไม้ข้าจะชวนนางมาฝึกบำเพ็ญคู่กับข้าดีกว่า!’‘ว่าแต่… หากข้าไปฝึกกับคนอื่นเจ้าเสี่ยวจื่อจะงอแงน้อยใจข้ารึเปล่านะ? ….'‘งั้นเอาเป็นว่าถ้าเสี่ยวจื่อมีร่างเซียนเมื่อไหร่แล้วอยากฝึกบำเพ็ญคู่ขึ้นมา ถ้าเขาอยากฝึกกับข้า ข้าจะช่วยฝึกให้เขาก็ได้! ชดเชยที่เขาอุตส่าห์ให้ข้าดูดพลังมาได้ตั้งหลายร้อยปี! อีกอย่างข้าก็อยากลองแบบชายกับชายดูด้วย!! อื้ม!! เฟยหลงคนนี้ช่างเป็นคนดีเสียจริง!’______________ขอบคุณคอมเมนต์ค่าเฟยหลงเป็นเด็กเปรตค่ะ… หันซ้ายหันขวามีแต่ผลประโยชน์ตัวเองล้วนๆ 5555

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 22 การเรียนรู้ที่ตรอกสราญรมย์

นิยายแนะนำ

บันทึกรักเทพบรรพกาล ภาค เสี่ยวจื่อไม่ว่าง...สังเคราะห์แสงอยู่ (-_-)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 22 การเรียนรู้ที่ตรอกสราญรมย์

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้