ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“ไม่งั้นจะเป็นยังไง” ถังฮวนเหล่มองด้วยท่าทีเยาะเย้ย
“ไม่อย่างนั้น อย่ามาโทษว่าเราไร้ความปราณี”
ชายชุดเขียวขยับขวานยาวในมือและกล่าวออกมาอย่างน่ากลัว "เรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้า ส่งเด็กคนนี้มาและเราจะไม่รบกวนอีก แต่ถ้าเจ้าไม่ยอม แสดงว่ารนหาเรื่องตาย พวกเราไม่มีความอดทนมากพอหรอกนะสหาย" "ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ากลัว..." ในอ้อมแขนมู่เหยียน เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ กำลังหวาดกลัวกับท่าทางดุร้ายของชายชุดสีเขียว ร่างน้อย ๆ สั่นเทาไม่หยุด
“เจ้าเข้าไปก่อน”ถังฮวนโบกมือให้มู่เหยียนและเมื่อเขาหันไปมองชายทั้งสี่คนอีกครั้ง คราวนี้ประกายที่ฉายวาบผ่านดวงตานั้นเยียบเย็น ท่าทางเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที
“ไสหัวไปซะ” ถังฮวนพูดอย่างเย็นชา
"อะไรนะ ไสหัวไปงั้นรึ" พอได้ยินคำพูดของถังฮวนพวกมันหลายคนถึงกับตะลึง โดยเฉพาะชายในชุดสีเขียวนั้นแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง มันจ้องดวงตาดุจระฆังของถังฮวนแล้วพึมพำ
“เทียนหง หรงฉี เฉาเซิง ข้าฟังไม่ผิดใช่ไหม...เจ้าเด็กนั่นพูดว่า 'ไสหัวไป' งั้นหรือ" ด้วยเหตุนี้ชายชุดเขียวจึงก้าวมาข้างหน้าสองก้าว แล้วพูดด้วยเสียงแปลก ๆ "มา มา พ่อของเจ้ายืนอยู่นี่ ข้าอยากให้เจ้าเห็นว่าจะข้าจะทำให้พ่อเจ้าไสหัวไปยังไง"
"หงซิน ระวังตัวด้วย"
ตอนนี้ชายชุดขาวที่เดิมเงียบมาตลอดพูดขึ้นว่า "คนผู้นี้น่าจะเป็น…ถังฮวน"
"อะไร ถังฮวนรึ" เทียนหง หรงฉี และชายในชุดสีเขียวที่ชื่อหงซินมีท่าทางเปลี่ยนไปอย่างมาก หงซินยิ่งกังวลมากขึ้นถามว่า "เฉาเซิงเจ้าแน่ใจหรือ"
“แค่ดูอาวุธของมันก็รู้แล้ว”
ทันทีที่มันพูดจบเทียนหง, หรงฉีและหงซิน ต่างจ้องไปที่ดาบยาวในมือของถังฮวน “ดาบสายรุ้ง”
หงซินตะโกนและพูดอย่างตื่นเต้น "หลังหงเทาถูกฆ่าอาวุธของเขาดูเหมือนจะตกไปอยู่ในมือของถังฮวน ... สารเลว เจ้าคือถังฮวนจริง ๆ ในเมืองฟีนิกซ์มีผู้ฝึกยุทธมารวมตัวกันเยอะมาก พวกมันกำลังรอแกอยู่ ในภูเขาเฟิงหมิงนี่ยังมีผู้ฝึกยุทธจำนวนมากกำลังค้นหาเจ้า” “ฮ่าๆๆ ไม่คิดเลยว่าต้องตายก่อนเวลาซะแล้ว”
เทียนหงที่รู้สึกตัวใบหน้าพลันแดงฉานด้วยความตื่นเต้น“พรหมลิขิต นี่คือความประสงค์ของสวรรค์" ใบหน้าหล่อเหลาของหรงฉีบิดเบี้ยวเพราะตื่นเต้นสุดขีด “ถังฮวน พวกเราต้องขอบคุณเจ้าจริง ๆ ถ้าเมื่อกี้เจ้าส่งเด็กคนนั้นมาทันทีเราคงพลาดไปแล้ว โชคดีที่เจ้าไม่ทำเช่นนั้น ทำให้เรามีโอกาสแก้แค้นให้หงจินกับหงเทาด้วย” ตอนนี้ในใจของพวกมันมีความสุขยากจะบรรยายด้วยคำพูดได้ ถังฮวนเป็นคนที่ใคร ๆ ล้วนอยากเจอ
“เจ้าสองคนรู้จัก หงจินกับหงเทาด้วย” หลังจากกวาดตามองถังฮวนคลี่ยิ้มออกมา "ถูกต้อง ถังฮวนเจ้าช่างกล้าจริง ๆ กล้าฆ่าแม้แต่หงจินและหงเทา" หรงฉีหายใจเข้าลึก ๆ ระงับความตื่นเต้นในใจ มองถังฮวนตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมรอยเยาะเย้ยในแววตา "โอ้ ทำไมข้าจะฆ่าหงจินกับหงเทาไม่ได้ล่ะ?"
“ดูท่าเจ้าคงจะยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของหงจินและหงเทาสินะ! ยังไงซะ ข้าจะให้เจ้าตายก่อน" หรงฉีมองไปที่ถังฮวนราวกับว่าเขาตายไปแล้ว “ในทวีปจี่หยวนมีนายพลสามคน และมีผู้บังคับบัญชาคือแม่ทัพหงเหลียง ถังฮวน...หงจินและหงเทาที่เจ้าสังหารไปนั้นเป็นคุณชายจวนแม่ทัพตระกูลหง พวกเขาตายในเงื้อมมือเจ้าไปหมดแล้ว เจ้าคิดว่าจะยังอยู่รอดได้ไหม”
"ถูกต้อง"
เทียนหงยังคงกล่าวต่อ “ครั้งนี้เรามาจากสองอาณาจักร เดิมมีแผนจะกลับไปที่ทวีปจี่หยวน แต่หลังจากทราบว่าสองพี่น้องหงจินและหงเทาถูกฆ่าเลยเปลี่ยนเส้นทางเข้ามาในภูเขาเฟิงหมิงนี่ พวกเราตามหาเจ้ามานาน หากไม่ใช่เพราะเจ้าเด็กนั่นขโมยของไป บางทีพวกเราอาจจะจากไปเมื่อเช้าแล้ว…เด็กน้อยคนนั้นคือดาวนำโชคของพวกเราจริง ๆ” “พวกเจ้าคิดว่า ข้าต้องตายแน่นอนงั้นรึ” ท่าทีในดวงตาถังฮวนดูแปลกไปบ้าง
"แม้ว่าเจ้าจะเป็นผู้ชนะเลิศใน ‘การประลองจิตวิญญาณฟีนิกซ์’ แต่ก็เป็นแค่ผู้ฝึกยุทธระดับห้าเท่านั้น พวกเราทั้งสี่คนล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธระดับหก ถังฮวนนี่เจ้าคิดว่ายังมีโอกาสจะหนีรอดอีกหรือไง” หรงฉีมองไปที่ถังฮวนด้วยสายตาดูแคลน “พอเถอะเสียเวลารีบๆ ฆ่ามันซะ จอมพลหงจะต้องให้รางวัลอย่างงามแน่นอน! ข้าใช้ความพยายามไม่น้อยในการตามหามันจนเจอในที่สุด ข้าไม่ปล่อยให้ลอยนวลไปได้แน่" หงซินหมดความอดทนแล้ว เขาเปิดปากและกล่าวอย่างดุเดือด ขวานยาวในมือปล่อยแสงเจิดจ้าด้วยความเร็วเหนือสายตา มันแหวกผ่านอากาศและตวัดเฉือนไปที่ถังฮวนด้วยความคมกริบ รังสีที่พุ่งออกมาจากคมขวานราวกับว่าไม่มีอะไรสามารถหยุดหรือทำลายมันลงได้
“หนี... ข้าน่ะหรือต้องหนี" ถังฮวนเบ้ปาก ขณะที่หงซินเคลื่อนไหวเขาจึงใช้ ‘กระบวนท่าประกายฟีนิกซ์ทั้งแปด' เคลื่อนตัวไปข้างหน้าราบไปกับพื้น ในขณะเดียวกันดาบสายรุ้งในมือนั้นขยับขึ้นพร้อมกันแล้วแทงทะลุไปที่เทียนหง เมื่อดาบยาวผ่านไป คลื่นความร้อนที่แผดเผาก็ควบแน่นอยู่ปลายดาบ ทันใดนั้นมันได้เปลี่ยนเป็นพายุเปลวเพลิงแล้วคำรามไปข้างหน้า คลื่นความร้อนที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาอย่างบ้าคลั่งทำให้พื้นที่โดยรอบแตกเปรี๊ยะ ต้นไม้ใบหญ้าตามพื้นเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว
นี่เป็นการเคลื่อนไหวครั้งแรกของกระบวนท่า 'คลื่นใบมีด' 'คลื่นวายุ' และ 'คลื่นสังหาร' ที่น่าประทับใจยิ่ง ก่อนนี้ถังฮวนยังเป็นผู้ฝึกยุทธระดับห้า แต่หลังจากหลอมรวมกับ 'เพลิงสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์' แล้ว หากเขาใช้ 'กระบวนท่าดาบเพลิงนภา' อีก พลังของมันจะไม่แข็งแกร่งกว่าเดิมอีกสิบเท่าหรือ หลังจากสัมผัสได้ถึงพลังดาบของถังฮวน ไม่ว่าจะเป็นหงซินที่เปิดการโจมตีแล้วหรือเทียนหง หรงฉี และเฉาเซิง ท่าทีของพวกมันก็เปลี่ยนไปอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเทียนหงที่ถูกจู่โจมอย่างหนักหน่วงนั้น กลิ่นอายของกระบี่นั้นรวดเร็วและรุนแรง หากยังมัวยึกยักเท่ากับการหาเรื่องตายแล้ว
“หวืดด”
เทียนหงเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่ต่อสู้เพื่อหาทางออกจากดินแดนสองอาณาจักร มันจ้วงหอกสีดำในมือไปทางดาบ เงาวงกลมของหอกสีดำขยายตัวอย่างรวดเร็วราวกับหลุมดำ ประหนึ่งว่าพวกมันกำลังจะถูกกลืนกินโดยพายุทอร์นาโดเพลิง เคร้ง
ในพริบตาเสียงแหลมของโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วป่า มวลของเงาหอกสีดำพุ่งเข้าใส่พายุทอร์นาโดที่ลุกเป็นไฟราวกับสายฟ้า ฉับพลันพลังของมันละลายหายไปเหมือนหิมะภายใต้ดวงอาทิตย์ที่ส่องแสง
“หือ”
ไม่ทันไรเทียนหงรู้สึกถึงพลังที่เกินต้านทาน หอกยาวในมือสั่นไหวเหนือการควบคุม ในขณะที่พายุทอร์นาโดที่ร้อนแรงพวยพุ่งออกมา ม้นอ้าปากค้าง และก่อนที่จะมีโอกาสส่งเสียงร้องออกมา ร่างของมันก็ถูกคลื่นความร้อนกลืนกิน ดาบสายรุ้งในมือของถังฮวนแทงทะลุอก จากนั้นความร้อนที่น่ากลัวพลันโหมขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ทำให้น้ำในกายของเทียนหงทั้งหมดระเหยไปในพริบตา

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 167 ข้าน่ะหรือต้องหนี

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 167 ข้าน่ะหรือต้องหนี

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้