หลังจากเกิดเื่ราวต่างๆ มากมายหลินหลังผิงที่ได้สูญเสียมารดาของตนเองไปก็แทบจะกลายเป็คนไม่พูดไม่จาได้แต่นั่งอยู่ต่อหน้าโล่งศพมารดาของตนไม่ไปไหน ในใจนางก็คิดว่าหลินเหมยซีเป็ต้นเหตุทำให้มารดาของตนต้องตายอย่างน่าอนาถ นางคับแค้นใจมาก แต่ไม่เคยที่จะสำนึกความผิดของตนเองเลยแม้แต่น้อย
ราชครูได้ขอให้อี้อ๋องอย่าได้เผยแพร่เื่ราวอันน่าอัปยศนี้แก่ผู้ใด ให้ถือซะว่าฮูหยินของตนป่วยตายเพียงเท่านั้น ซึ่งเหมยซีก็เห็นด้วยเพราะเื่แบบนี้ไม่ดีต่อผู้ใดเลยและอีกอย่างนางก็ได้ชดใช้กรรมนั้นแล้ว
อี้อ๋องรับปากว่าจะให้เื่จบแต่เพียงเท่านี้ แต่ทว่าด้านหลินหลังผิงแม้โทษตายละเว้นได้ตามคำขอของมารดานางแต่โทษเป็ยังคงอยู่ และอีกอย่างนางไม่ได้สำนึกผิดอะไรเลย มีแต่โทษพี่สาวของตนว่าเป็ตนเื่ทุกอย่าง ซึ่งหากละเลยไปเหมยซีอาจเป็อันตรายได้ ทางด้านราชครูได้แต่ทอดถอนใจ
หลังจากเสร็จสิ้นงานศพของฮูหยินจวนราชครู ราชครูก็ได้นำตัวบุตรสาวคนรองมายังจวนอี้อ๋องอีกครั้งเพื่อยุติปัญหาทุกอย่าง
"หลินหลังผิง ข้านั้นเห็นแก่ความเป็สามีภรรยาร่วมทั้งพี่สาวของเ้าได้ขอร้องไว้ว่าให้ยุติเื่ราวทั้งหมดนี้ แต่ข้าก็ไม่อาจนิ่งเฉยได้ ข้าได้เขียนหนังสือหย่าเตรียมไว้แล้วเ้าก็จงลงลายมือชื่อไว้แล้วกลับจวนไปกับท่านพ่อของเ้าเทิอด" อี้อ๋องรีบพูดออกไปในทันทีเพื่อเป็การติดไฟแต่ต้นลม เพราะไม่อยากเห็นใครต้องมาทนทุกข์ทรมานหรือตายต่อหน้าเข้าอีก
"ท่านอ๋องจะหย่ากับหม่อมชั้นหรือเพคะ พระองค์ทรงทำได้เยี่ยงไร ลืมสิ้นแล้วหรือว่าเรารักกันมาก่อนที่ท่านจะแต่งยัยหลินเหมยซีเป็พระชายาเอก ท่านลืมสิ้นสิ่งที่เคยสัญญาว่าจะรักข้าแต่เพียงผู้เดียวแล้วหรือ ท่านลืมสิ้นอดีตในวัยเยาว์ของเราแล้วอย่างนั้นหรือ เป็เพราะมันยัยหลินเหมยซีเ้าใช้เล่ห์กลอันใดทำให้ท่านอ๋องเกลียดข้าและทิ้งข้าไป ข้าไม่ยอม ข้าจะฆ่าเ้าจงไปตายเสีย"
พูดจบนางก็หยิบมีดพุ่งเข้าไปจะแทงเหมยซีแต่ไม่เร็วเท่าอี้อ๋องที่ระวังไว้อยู่ก่อนแล้ว อี้อ๋องปัดมีดสั้นตกลงพื้น เผยหั่วรีบเก็บไปในทันที เหมยซีใมากนางไม่เคยเห็นหลินหลังผิงสิ้นสติได้เพียงนี้ นี้ก็คงเป็กรรมอีกกระมัง รักมากก็เจ็บมาก รักมากก็แค้นมาก แต่ทำไมต้องแค้นแต่นางด้วยเล่าอะไรๆก็จะลงแต่กับผู้หญิงด้วยกันไม่ดูต้นตอเลย โน้นอี้อ๋องต่างหากละ เหมยซีตัดพ้อในใจ
"มันจะมากไปแล้วนะหลินหลังผิงข้าอุตสาห์เห็นแก่ความเป็สามีภรรยาของเราละเว้นโทษตายแก่เ้า แต่เ้ากลับไม่สำนึกในความผิดของตัวเองได้แต่โทษคนอื่น ส่วนข้าก็มีความผิดเช่นกันที่คิดไปเองว่าความผูกผันคือความรัก แต่เมื่อเจอรักแท้ข้าจึงได้เข้าใจ ส่วนเ้าข้าก็มิได้ทอดทิ้งเ้า้าสิ่งใดข้าก็หามาให้ไม่ขาดเพื่อชดเชยสิ่งต่างๆที่ได้ทำให้เ้าเสียใจ"
"สิ่งของหรือเพคะ หม่อมชั้นมิ้า หม่อมชั้น้าเพียงความรักของท่านอ๋องที่มอบให้หม่อมชั้นเพียงผู้เดียว เป็ความผิดของยัยเหมยซีที่มาคั้นกลางระหว่างเราทำให้เราผิดใจกัน ได้โปรดกลับมาเป็อย่างเมื่อก่อนนะเพคะ หม่อมชั้นมีเพียงแต่พระองค์ผู้เดียวั้แ่เล็กจนโต" หลินหลังผิงร่ำไห้จวนจะขาดใจ เหมยซีได้แต่เวทนาถึงความรักที่หญิงสาวคนนึงมอบให้ชายคนนึงหมดหัวใจ และไม่สนว่าถูกหรือผิด ความรักได้ทำให้คนเป็บ้าและขาดสติ
"ท่านราชครู ท่านจงรับหนังสือหย่าไปเสียเทิดและหาหมอมารักษาอาการของนาง นางคงได้รับผลกระทบทางจิตใจมากโขอยู่ ท่านจงหาคนเฝ้านางไว้ทั้งวันทั้งคืนเทิด หากท่านไม่อยากเสียบุตรสาวของท่านไป"
อี้อ๋องเห็นอาการขาดสติของหลินหลังผิงก็เสียใจที่ตัวเองเป็ตนเหตุของความอิจฉาริษยานี้ แต่หากปล่อยไว้ตนก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นอีก
"ท่านอ๋องโปรดวางใจ กระหม่อนจะส่งบุตรสาวคนรองกลับไปยังบ้านเกิดแม่ของนางที่นั้นอากาศปลอดโปร่ง ไร้ซึ่งสิ่งรบกวนให้นางได้รับการเยียวยาจิตใจ และกระหม่อมขอบพระทัยท่านอ๋องที่มิทรงเอาผิดบุตรสาวคนรองของข้า ส่วนบุตรสาวคนโตกระหม่อมขอฝากฝั่งท่านไว้ด้วย ได้โปรดทะนุทนอมนางแทนข้าซึ่งไม่เคยได้ทำหน้าที่บิดาที่ดีละเลยต่อนางและมารดาของนางมากจนไม่น่าอภัย ส่วนกระหม่อมจะขอออกจากราชการติดตามบุตรสาวกลับบ้านเกิด" ราชครูได้ลงไปขุกเข่าต่อหน้าอี้อ๋อง เหมยซีเห็นเข้าก็รีบพยุงบิดาขึ้นมาทันที ถึงแม้จะไม่ใช้บิดาของนางแต่ก็เป็บิดาของเ้าของร่างนี้
"ท่านพ่อโปรดวางใจ ลูกจะรักษาเนื้อรักษาตัวและดูแลท่านแม่เอง" ราชครูได้กอดเหมยซีเป็ครั้งแรกในชีวิตทำเอาเ้าของร่างน้ำตาซึมโดยอัตโนมัติ
"ยกโทษในความผิดของพ่อ และขอให้เ้าและท่านอ๋องครองรักกันจนแก่เฒ่า รักใครปรองดองกันชั่วชีวิต" ราชครูได้พูดจากใจจริง
ราชครูได้ให้สาวใช้พยุงหลินหลังผิงออกไปจากจวนและเตรียมการเดินทางไปบ้านเกิดอันห่างไกลจากเมืองหลวง เขาจะใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อบุตรสาวที่ตนได้ตามใจจนเสียคน แม้นางจะสติฟั่นเฟื่อนเพียงใดก็จะไม่ปล่อยทิ้งไปเป็อันขาด
เหมยซีถอนหายใจอย่างใจหาย อี้อ๋องได้เข้ามากอดจากด้านหลังสร้างความมั่นใจว่าชีวิตนี้จะมีเพียงนางเท่าน้ันที่เป็ดั่งดวงใจและจะไม่มีผู้ใดมาแทนที่นางได้ เข้าได้สัญญากับตัวเองในใจ
1K
