ฮูหยินใหญ่วัย 4 หนาว

      ณ ตอนนี้ทุกๆคนได้เห็นแล้วว่าขนาดเจ้าปลาน้อยที่ว่ามันมีความยาวน่าจะประมาณเกือบ 2 จั้ง!!!เห็นจะได้ (1 จั้ง  = 3 เมตร) ยิ่งเห็นแค่ด้านหลังปลากับครีบปลาเริ่มชัดเจนแล้ว ในตอนนี้ลำตัวของพวกมันก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ 

     บวกการกับดิ้นรถของพวกมันทั้ง 3 ตัว ที่ว่ายในน้ำตื้นๆแบบนี้ยิ่งทำให้พวกมันตีน้ำสาดกระจายไปทั่วบริเวณไปหมดเลย ต้องบอกเลยว่า ณ ตอนนี้ คงจะไม่มีผู้ใดที่จะไม่เปียกปอนกันเลย…!!!!

      และเมื่อพวกมันปรากฎตัวชัดเจนจนถึงครึ่งตัวกันแล้ว ก็ยิ่งทำให้ทุกๆคนยิ่งพากันตกใจยกใหญ่เลย เพราะมันตัวใหญ่มากจริงๆ ….!!!

     “อย่ามัวแต่พากันตกใจเร็วเข้า พวกเจ้าแบ่งกระจายตัวละ 10 คนก่อน คนที่เหลือกระจายกันช่วยเสริมรอบๆเร็วเข้า..!!!”ท่านปู่ซุน

     “ขอรับ…!!!”กลุ่มบุรุษในหมู่บ้านทั้งสามหมู่บ้านเลี่ยงฯ

     “ระวังตัวกันด้วยเล่า ระวังอย่าให้มันใช้หางตีเอาได้ และระวังเวลามันสะบัดตัวด้วย”ท่านตาหม่า

     “ขอรับ….!!!!”กลุ่มบุรุษในหมู่บ้านทั้งสามหมู่บ้านเลี่ยงฯ

     ทางด้านพวกบรรดาฮูหยิน สาววัยแรกรุ่น และกลุ่มพวกเด็กๆ พากันตื่นเต้น และตื่นตกใจกันมากๆ เพราะพวกนางไม่เคยเห็นปลาอะไรที่ใหญ่โตขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิตนี้ เคยได้ฟังแต่เรื่องกล่าวขานมาเนิ่นนานจากรุ่นสู่รุ่น 

     “น้องเล็ก….!!! น้องเล็ก…..!!!...มันคือปลาอะไรกันน่ะตัวใหญ่มว๊ากกกกก”พวกท่านพี่

     “ปลาาาาาาาา…....”ยวี่ยวี่น้อย ตอบสั้นๆ แต่ลากเสียงยาวๆได้ใจความมากๆ???!!

     “...............”พวกท่านพี่

     เจ้าตัวน้อยยวี่ยวี่เอง ก็ไม่แน่ใจนักว่ายุคโบราณแบบนี้เจ้าปลาสเตอร์เจียนพวกนี้จะมีชื่อเรียกขานกันว่าอย่างไรบ้าง เลยไม่ได้บอกชื่อของพวกมันให้พวกท่านพี่รู้

     “ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า…..”ท่านย่า ท่านยาย ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้เอง ที่จะต้องจับตาจดจ้องเจ้าตัวน้อยยวี่ยวี่ไว้เป็นอย่างดีก่อน เพราะกลัวเหลือเกินว่าจะวิ่งถลาไปจับปลาตัวน้อยของนางทั้ง 3 ตัวน่ะ…!!!!! ก็เลยได้ยินพวกพี่น้องเขาคุยกัน

     “ก็เรียกว่าปลาน่ะ พวกท่านพี่จะให้เรียกว่าอย่างไรเล่าจริงไหมเจ้าคะ…???? อิ…อิ…”ท่านแม่

     “ใช่ๆ…..ปลาาาาาาาาาาาาา…..”ท่านย่า ท่านยาย ท่านอาสะใภ้ ท่านป้าสะใภ้ 

     “ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า…..”ท่านย่า ท่านยาย ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ พากันล้อเลียนเสียงเจ้ายวี่ยวี่น้อยกันอย่างสนุกสนาน

     ทางด้านบรรดาฮูหยิน และพวกเด็กๆ ต่างพากันพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน และลุ้นตามพวกสามี และลูกชายหลานชายกันไปด้วย ที่กำลังต้อนจับเจ้าปลาตัวน้อยของยวี่ยวี่กัน

      “เอาไม้หรือไม้ไผ่มาดัน กันหางของพวกมันไว้ก่อนเร็วเข้า…!!! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะบาดเจ็บกันได้นะ เอาล่ะพวกเจ้าไปทางด้านซ้าย และพวกเจ้าไปทางด้านขวากันเอาไว้”ท่านพ่อ

      “ได้…!!!”คนอื่นๆ

     บุรุษหลากหลายวัยของทั้งสามหมู่บ้านเลี่ยงได้ช่วยกันจับปลาตัวน้อยของยวี่ยวี่กันอย่างเต็มที่ 

     “ถ้าข้ารู้ว่าปลาน้อยของยวี่ยวี่ขนาดมันใหญ่ขนาดนี้ คงจะเตรียมการได้ดีกว่านี้อีก…!!!”ท่านปู่ซุน

     “เอาน่าข้ากับพวกเจ้า ผ่านประสบการณ์ล่าสัตว์มาก็มากมายหลายชนิดนัก ก็แค่ปลาตัวน้อยของหลานสาวตัวแค่เนี๊ยะเอง!!!!”ท่านตาหม่า

     “...............”ท่านปู่ซุน ท่านปู่ไป่ มองไปที่ปลาสเตอร์เจียนทั้งสามคน อย่างเลื่อนลอยจริงๆ

     “เอาพวกเจ้าแรงมีเท่าไหร่ดึงงงงงงงง…..”ท่านลุง

     “ฮึ่บบบบบบ…ฮึ่บบบบ…..”

     “ตัวแรกขึ้นฝั่งได้แล้ว …!!!”ท่านอาไป่รอง

     “เย้……..เย้….เย้………”ทุกๆคนต่างพากันโห่ร้องดีใจ

     “เอาล่ะตัวที่สองลุยกันต่อเลยเร็วเข้า…!!!”ท่านอารองไป่

    “กันด้านข้างไว้ให้ดี ถ้าพร้อมแล้วดึงงงงงงงงงง…!!!”ท่านลุง

    “ดึงงงงงงงงงงงงงเข้าฝั่งแม่น้ำ…!!!”ท่านพ่อ

    เสียงบุรุษหลากหลายวัย ต่างพากันตะโกนสั่งการเป็นทอดๆ ดูว่าเหมือนมันจะวุ่นวาย แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ เพราะพวกเราทั้งสามหมู่บ้านเลี่ยงนั้น พากันฝึกร่วมกันเป็นกลุ่มได้เป็นอย่างดี 

     แน่นอนว่าผู้นำถ้าไม่ใช่ท่านปู่ซุน ท่านตาหม่า ท่านปู่ไป่ ก็จะเป็นเหล่าบรรดาลูกชายของพวกท่านก็คือท่านพ่อ ท่านลุงซุน ท่านลุงหม่า ท่านอาไป่สองไป่นั่นเอง ส่วนรุ่นเล็กก็พวกลูกๆหลานทั้งสามตระกูลผู้นำนั่นแหละ 

     เพราะว่าแต่ละรุ่นจะมีการฝึกฝนการเป็นผู้นำของหมู่บ้าน สั่งการเป็น และดูแลจัดการเรื่องราวๆต่างๆได้ดี ให้สมกับที่จะต้องอยู่ในตำแหน่งผู้นำและดูแลหมู่บ้านในรุ่นถัดไป

     โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็กสุดนี่ล่ะแสดงความเป็นผู้นำ นำโด่งกว่าผู้ใดเลย สั่งใช้งานได้ทุกๆคนอีกด้วย…!!!!

     “แฮ่ก….แฮ่ก……แฮ่ก….”

     เสียงหอบเหนื่อยจากพวกผู้ใหญ่ ที่ตอนนี้พากันหมดสภาพจริงๆ ทั้งนอนหงาย ทั้งนั่งเอนหลัง เพื่อพักเหนื่อยหลังจากช่วยกันลากเจ้าปลาสเตอร์เจียนทั้งสามตัวขึ้นริมแม่น้ำกัน

     “พอคิดๆดูแล้วเจ้าปลาน้อยของยวี่ยวี่เนี่ยมันบังเอิญมีอยู่ 3 ตัวพอดี๊พอดีจริงๆนะเจ้าคะพี่สาว ว่าไหม???”ยวี่ยวี่น้อย

     “สามตัวพอดี….??? ทำไมเหรอน้องเล็ก???”พี่สาวเจินจู

     “ก็แบ่งกันหมู่บ้านละตัวอย่างไรเล่าเจ้าค่ะพี่สาว”ยวี่ยวี่น้อย

     “โอ้…..จริงด้วยล่ะน้องเล็ก”พี่สาวเจินจู

     ท่านปู่ ท่านตา ท่านย่า ท่านยาย ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ ท่านพี่ ต่างก็พากันมองเจ้าปลายักษ์ทั้งสามตัวนี้บ้าง และก็ไม่มีผู้ใดนึกถึงเรื่องนี้กันเลย 

     “มันช่างสามตัวพอดีจริงๆขอรับท่านพ่อ”ท่านพ่อ

     “ก็นั่นน่ะสินะ ถ้าหลานสาวของข้าไม่พูดถึงข้าเองก็ไม่ได้คิดในเรื่องนี้เลยจริงๆนะ”ท่านปู่ซุน

     “ก็ปรกติแล้วไม่ว่าทั้งสามหมู่บ้านของข้ากับพวกเจ้า ออกไปล่า หรือเก็บอะไรกันมาได้ก็จะแบ่งให้เป็นสามกองเท่าๆกันนี่หน่า ยวี่ยวี่น้อยคงจะจดจำได้แม่นยำนั่นแหละพอมีอะไรนางก็นึกถึงว่าทั้งสามหมู่บ้านจะต้องได้เหมือนๆกันน่ะ”ท่านตาหม่า

     “อือ…..จริงสินะ…”ท่านปู่ซุน ท่านปู่ไป่

     “กลับกลายเป็นว่าหลานสาวเป็นเด็กรู้ความที่สุดเลยนะ และฉลาดหลักแหลมอีกด้วย”ท่านปู่ซุน

     “ใช่….!!!ไม่เหมือนเจ้าพวกตัวเหม็นกลุ่มนี้เหอะ…..”ท่านปู่ไป่

     “จริง…!!!”ท่านตาหม่า ท่านปู่ซุน

     “.............?????”พวกท่านพี่ชายทั้งหลาย ต่างก็ได้ยินแต่ก็มีคำถามขึ้นในหัวกันหมดว่าพวกท่านปู่ ท่านตาพูดว่าผู้ใดกันนะ???

     “เฮ้อ………..”ท่านย่า ท่านยาย ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ ต่างรู้กันดีเลยพากันส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจกับเหล่าบรรดาบุรุษทั้งสามตระกูลนี้ ช่างรักและหลงลูกสาว/หลานสาวเสียจริงๆ 

     “พวกมันสามตัวดูน่ารัก..ตัวน้อยตัวนิดนะเจ้าคะพี่สาว”ยวี่ยวี่น้อย

     “............!!!”พวกผู้ใหญ่ พวกท่านพี่

     “อ้า….ใช่ๆน่าร้าาาากกกก”พี่สาวทั้งสามนาง

     “น่าอร่อยอีกด้วยนะเจ้าคะ…..”ยวี่ยวี่น้อย

     “อ้าาา….ใช่น่าอร่อยมว๊ากกกกก”พี่สาวทั้งสามนาง

     “แต่ว่านะ……..อือ…”หมั่นโถวน้อย

     “...........!!!”พวกผู้ใหญ่ พวกท่านพี่

     “แต่ว่าอะไรเหรอน้องเล็ก???”พี่สาวเจินจู

     “น่าเอาพวกมันทั้งสามตัวไปเลี้ยงน่ะสิพี่สาว ให้มันออกลูกออกหลานเยอะๆทีนี้ ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเนื้อปลาจะไม่มีอีกเลยนะ ไม่ต้องเสียเวลาออกไปหาปลาที่อื่นอีกด้วย เพราะทั้งสามหมู่บ้านของพวกเรามีปลาเป็นของตัวเองน่ะเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “ควั่บบบบ….ควั่บบบบ…ควั่บบบบ….”พวกผู้ใหญ่ทั้งหมดที่ได้ยินว่าเลี้ยงปลา เท่านั้นล่ะพากันหันไปมองเจ้าปลายักษ์ทั้งสามตัว ด้วยสายตาเป็นประกายแวววับกันเลยทีเดียวก็ว่าได้

     “ถ้าจะนำเจ้าสามตัวนี้ไปเลี้ยงจริงๆ ท่านพ่อว่าพวกเราจะสามารถเลี้ยงมันได้ไหมขอรับ…???!!!”ท่านพ่อ

     “ตอบยากน่ะสิ..!!”ท่านปู่ซุน

     “ปลาตัวขนาดนี้มันจะกินอะไรเป็นอาหารบ้าง..??? และปริมาณอาหารที่พวกมันต้องการอีก…???? น่าจะเยอะพอดูเลยทีเดียว!!!”ท่านตาหม่า

     “จริงสิขอรับ…!!!”ท่านพ่อ ท่านตา ท่านลุง

     “ดูแล้วมันคงจะต้องลุงทุนมากพอดูเลยนะ..!!!”ท่านปู่ไป่

     “ข้าว่าพวกเราจะกั้นเขตแม่น้ำหลังหมู่บ้านดีไหมล่ะ สำหรับเลี้ยงพวกปลาตัวใหญ่พวกนี้น่ะ???”ท่านตาหม่า

     “มันเป็นแม่น้ำส่วนรวมนี่น่ะสิ ถ้าผู้อื่นมาเห็นปลาเข้าและมาจับ พวกเจ้าจะเอาข้ออ้างอะไรมาบอกว่าปลาเป็นของหมู่บ้านพวกเราเล่า เพราะมันอยู่ในแม่น้ำที่ทุกๆคนสามารถใช้กิน ใช้ดื่มได้น่ะ!!!”ท่านปู่ซุน

     “ก็จริงนะ!!”ท่านปู่ไป่

     “หรือไม่ก็ต้องขุดบ่อขนาดใหญ่กันเอาเองน่ะ ให้อยู่ในพื้นที่ของหมู่บ้านของพวกเรา”ท่านปู่ไป่

     “พื้นที่ของหมู่บ้านของข้ากับของพวกเจ้า มันกว้างใหญ่นักเหรอยังไงกัน???? ดูขนาดเจ้าปลาตัวใหญ่ๆพวกนี้เสียก่อนเหอะ ก็กินพื้นที่หลายจั้งแล้วนะ แค่พื้นที่ตอนนี้ก็ไม่เพียงพอจะปลูกข้าว ปลูกข้าวโพด ปลูกข้าวสาลีเลย!!! ฯลฯ”ท่านตาหม่า

     “ไม่ได้เลยสักอย่างจริงๆ ข้านี่ล่ะกลุ้มเลย”ท่านปู่ไป่

     “เหมือนกันนั่นแหละ”ท่านปู่ซุน ท่านตาหม่า

     “เฮ้ออออ……….”ท่านตา ท่านปู่ ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา ต่างพากันทอดถอนหายใจออกมาอย่างยาวๆกัน เพราะคงมีทางเดียวก็คือว่านำเจ้าปลาทั้งสามตัวนี้ไปทำกิน หรือนำไปขายได้เท่านั้นเอง เพราะทั้งสามหมู่บ้านเลี่ยงฯยังไม่พร้อมที่จะเลี้ยงปลาขนาดใหญ่ขนาดนี้ไว้ที่หมู่บ้านจริงๆ ทั้งพื้นที่ ทั้งค่าใช้จ่าย !!!!

     แต่ในระหว่างที่พวกผู้ใหญ่กำลังขมวดคิ้วและใช้ความคิดกันอย่างหนักหน่วง ท้ายที่สุดก็มีเสียงเล็กๆเป็นที่คุ้นเคยดีสำหรับพวกท่านพูดลอยมาให้พวกท่านได้ยินกันว่า……

     “น่าเสียดายเนอะน้องเล็ก ถ้าพวกเราเลี้ยงปลาทั้งสามตัวพวกนี้ไม่ได้จริงๆน่ะ”พี่สาวเจินจู

     “จริงเจ้าค่ะฮูหยินใหญ่”พี่สาวสองลู่

     “ไม่ต้องเสียดายไปหรอกพี่สาวทั้งสาม มียวี่ยวี่อยู่จะกังวลไปทำไมกันเล่า ก็แค่หาเจ้าปลาน้อยแบบนี้ใหม่ก็แค่นั้นเองเจ้าค่ะ ในแม่น้ำเนี่ยมีอีกมากมายหลายตัวนัก”ยวี่ยวี่น้อย

     “..............!!!!”ท่านตา ท่านปู่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านลุง,ป้าสะใภ้ ท่านอา,อาสะใภ้ และพวกท่านพี่ชาย

     “จริงด้วยสิ…!!!”พี่สาวทั้งสามนาง 

     “ข้าเองลืมไปได้อย่างไรกันว่าน้องเล็กสามารถหาปลาแบบนี้ได้อีกน่ะ ก็น้องเล็กสามารถมองเห็นพวกมันว่าอยู่ตรงส่วนไหนของแม่น้ำได้นี่หน่า..!!!”พี่สาวเจินจู

      “ใช่แล้วเจ้าค่ะพี่สาว”ยวี่ยวี่น้อย กอดอกเชิดหน้ายอมรับความเก่งกาจของนางเองเต็มที่เลยทีเดียว ไม่มีเหนียมอายแต่อย่างใดทั้งสิ้น

     “ยวี่ยวี่รู้แล้วด้วยนะว่าเสียงของพวกมันเป็นแบบไหน และการว่ายน้ำในแม่น้ำของพวกมันเป็นอย่างไรด้วย สบายมว๊ากกกเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “............!!!!”ท่านตา ท่านปู่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านลุง,ป้าสะใภ้ ท่านอา,อาสะใภ้ และพวกท่านพี่ชาย

      “น้องเล็ก/ฮูหยินใหญ่ ยอดเยี่ยมที่สุดเลย”พี่สาวทั้งสามนาง

     “เอาพวกมันสามตัวไปเชือดดดดดดดดเลยเจ้าค่ะ………”แม่นางน้อยทั้งสี่คน หันมามองหน้ากัน และหันกลับไปมองเจ้าปลาทั้งสามตัวด้วยน้ำลายไหลขึ้นมาทันทีเลย เมื่อตัดสินใจกันได้แล้วว่าจะทำอะไรกับเจ้าปลาพวกนี้กัน…!!!

     “อิ…อิ…อิ…”แม่นางน้อยทั้งสี่

     “............!!!!”ท่านตา ท่านปู่ ท่านย่า ท่านยาย ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านลุง,ป้าสะใภ้ ท่านอา,อาสะใภ้ และพวกท่านพี่ชาย

*****************

     ในที่สุดพวกผู้ใหญ่เองก็สามารถจับปลาสเตอร์เจียนทั้งสามตัวขึ้นริมแม่น้ำได้แล้ว ใช้คนหลายสิบคนเลยทีเดียวกว่าจะจัดการกับพวกมันได้ เพราะแต่ละตัวความยาวอยู่ประมาณที่ 3 จั้งเป็นอย่างต่ำ ( 1 จั้ง  = 3 เมตร) แบบคาดเดาด้วยสายตาคร่าวๆ แต่ว่า 1 ใน 3 มีตัวยาวสุดอยู่หนึ่งตัวด้วยเกือบ 2 จั้ง!!!! 

เอกสารอ้างอิง

ขอบคุณภาพและข้อมูลจาก :

https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B9%80%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B9%8C%E0%B9%80%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99