สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

    ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบเอ็ด นักสู้สาวผมแดงผู้เก่งกาจ

    ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบเอ็ด นักสู้สาวผมแดงผู้เก่งกาจ

    ปีกสีชาด ไม่ใช่กลุ่มที่กระจอก เพราะบางครั้งผมยังสงสัยนิดๆว่าตอนที่กลุ่มของมาเรียที่รวบรวมคนที่แทบจะเรียกว่าเก่งที่สุดในแผ่นดินในด้านต่างๆมาแล้วก็ยังต้องใช้ความพยายามพอสมควรกว่าจะไล่ตามปีกสีชาดทัน

    ตอนประลองในการประลองหญิงสาวผมแดงนักดาบนี้ก็เป็นคนที่สถานะปรกติต่างๆใช้ไม่ได้ผลเท่าที่ควรพอพอกับมาเรียที่สถานะผิดปรกติจะแทบไม่มีผลกับตัวเธอ

    แต่ที่ต่างไปคือเธอไปทางสายของการต่อสู้อย่างการยึดร่างกาย Hold Person หรือ หยุดชะงัก Stuntมากกว่าคนที่ทนพลังแห่งความมืดได้อย่างมาเรีย

    หากเราทำให้simp แต่ละคนของมาเรียมีทักษะ Protect thegirl ปกป้องผู้หญิง

    พวกเขาก็จะกระโดดมาปกป้องมาเรียรับการโจมตีไปแทนถึงแม้จะเป็นการโจมตีที่มาเรียจะไม่บาดเจ็บเลยก็ตามแต่พวกsimp จะบาดเจ็บหนักที่ต้องเปลืองการรักษาอีก

    ฮือ

    ย๊าก

    Limit Break Power

    ทะลวงขีดจำกัด

    หญิงสาวผมแดงได้มีออร่าสีแดงปกคลุมทั่วร่างกาย

    ได้พยายามกระชากดึงโซ่ที่ล่ามพวกเธออยู่

    โอ้ตอนนี้ผมท่าทางจะตกอยู่ในสถานะของขุนนางตัวร้ายสินะ

    ที่ประมาทเกินไปจนทำให้ตนเองบาดเจ็บและปล่อยให้หญิงสาวหนีไปได้

    แต่หญิงสาวที่เผาพลาญพลังชีวิตเพื่อสร้างพลังการโจมจีที่แข็งแกร่งที่สุดก็กลับชะงักลงเมื่อโซ่นั้นไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

    ผมพยักหน้าและถอนหายใจ

    นี่คือหลายสาเหตุที่ผมคิดมาตลอดว่าพลังของตระกูลอุซึมากินั้นโกงมาก

    การที่คนเรา “ผนึกสัตว์หางได้”

    มันหมายความว่าหากฝ่ายตรงกันข้ามหลบได้ก็ว่าไปอย่าง

    แต่หากโดนโซ่ผนึกสัตว์หางจับได้น่ะ

    หากนินจาคนนั้นไม่แข็งแกร่งกว่าสัตว์หางมันจะรอดไปได้อย่างไรกัน?

    เท่ากับว่ามันเป็นอีกหนึ่งการโจมตีสังหารในคราเดียวOne Hit Kill

    เท่ากับว่ามันคือการโจมตีที่จัดการศัตรูได้ภายในทีเดียวนั่นล่ะ

    หากมันจัดการมาเรียที่มีพลังระดับนักบุญหญิงได้และผ่านเงินตรามหาศาลของผมน่ะ

    นักสู้สาวผมแดงก็ถือว่าเก่งกาจมากแล้วล่ะ

    Fertility

    เพิ่มอัตราการตั้งครรภ์

    แสงจากตามงกุฎตรงหน้าท้องของเธอมีรูปไข่ขึ้นมา

    มันมีสาเหตุอยู่ที่ฉาก Bad End มีภาพมาเรียอุ้มเด็กตัวอ้วนๆหลายสิบคนจากที่ไกลๆ

    ฟุ่บ

    ขาของเธอมาเกี่ยวตรงคอของผมอย่างไม่ยอมแพ้

    แต่ผมไม่ขยับแม้แต่น้อยจนเธออ้าปากค้างด้วยความตกใจ

    บุฮิ บุฮิ บุฮิ

    ดยุกอุลริกตอนไม่ฝึกฝนน่ะนักดาบยังไม่สามารถโจมตีเข้าได้สักเท่าไรเลย

    อย่าว่าแต่ตอนนี้ผมแข็งแกร่งขนาดยกมูมักไมเนอร์ได้แล้ว

    Sensation Overload

    เพิ่มอัตราประสาทสัมผัส

    อ๊า

    นักดาบสาวกลายเป็นคนปล่อยขาจากคอของผมเองเพราะผมเป่าลมใส่ต้นขาของเธอ

    กลายเป็นตอนนี้เธอขาสั่นจนยืนไม่อยู่

    “บุฮิ บุฮิ บุฮิเจ้ามีจุดอ่อนตรงการโจมตีทางด้านจิตใจนะ”

    ผมกล่าวอย่างอ่อนโยน

    ทำให้ผมได้เรียนรู้อีกเช่นกันว่าจากวันนี้ผมจะเพิ่มความแข็งแกร่งของเชือกและตนเองไปเป็นสิบเท่าไม่สิร้อยเท่า

    ว่าต่อให้เธอได้เรื่องที่ผมสอนเป็นบทเรียน

    เธอก็ไม่มีวันตามความก้าวหน้าของผมทัน

    แต่คนเราจะใช้พลังเวทย์ควบคุมทำไมในเมื่อเราควบคุมคนได้โดยไม่ใช้เวทย์

    ผมจับคางของเธอที่น้ำตาไหลออกมา

    “บุฮิ บุฮิ บุฮิข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้าหรือยัง?”

    บางครั้งผมก็ชัดคิดว่าพวกสาวๆพวกนี้ชอบตั้งเงื่อนไขไว้เล่นๆ

    แค่มีไว้เพื่อไม่ให้ขุนนางที่ชั่วช้าลามกมาวอแวเธอหรือปฏิเสธคู่หมั้นที่ทางครอบครัวจัดให้เท่านั้นล่ะ

    แต่เสียใจด้วยนะพวกเจ้าไมได้เจอกับคู่หมั้นที่พ่อแม่หาให้ที่มีคุณธรรมและเคารพธรรมเนียมสังคม

    พวกเจ้าเจอกับดยูกอูลริกผู้นี้!!!

    คล้ายกับเรื่องสามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน ที่คุณอ่าน