อ้ายกว่าคิดพิจารณาอยู่นานกับคำพูดสุดท้ายของหมอหญิงผู้มีพระคุณ ก็นึกได้ทันทีว่า“นางต้องเป็ฉานชิงปลอมตัวมาอย่างแน่นอน” ด้วยเหตุผลที่ไม่มีทางที่หมอหญิงธรรมดาจะกล้าร้องขอชีวิตนักโทษที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าอย่างเขาแบบนี้อ้ายกว่าเป็คนใจร้อน กะว่าจะแจ้งข่าวลับให้ฉานชิงได้รับรู้เพื่อเป็การตอบแทนบุญคุณ
เหล่าขุนนางผู้ใหญ่ต่างเป็ห่วงความปลอดภัยของท่านเสนาฯ จึงสั่งให้องครักษ์คนหนึ่งอยู่ในกระโจมของท่านเสนาฯทำทีว่าเป็ท่านเสนาฯรักษาตัวอยู่ที่นั่นและมีทหารองครักษ์คนอื่นๆคอยคุ้มครองอย่างแน่นหน้า แต่จริงๆแล้วคือให้ท่านเสนาฯมาพักรักษาตัวในที่พักของหมอหญิง โดยมีองครักษ์คุ้มครองอยู่ห่างๆเพื่อไม่ให้เป็จุดสังเกต
ณ กระโจมที่พักของหมอหญิง ฉานชิงได้แต่คอยดูแลท่านเสนาฯอย่างใกล้ชิดส่วนตัวท่านเสนาบดีนั้นก็นอนพักอย่างสำรวม
และแล้ว…เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็คือ อ้ายกว่าแอบลอบเข้ามาในที่พักของหมอหญิง เพราะเข้าใจว่ามีหมอหญิงอยู่เพียงคนเดียวและเรียกเสียงดังว่า “ฉานชิง…ฉานชิง…..” ฉานชิงใกับเสียงนั้นมากเพราะมีท่านเสนาบดีอยู่ด้วย แต่ยังดีที่มองไปแล้วเห็นท่านเสนาฯนอนหลับอยู่
ฉานชิงในคราบของหลิงเอ๋อรีบออกไปเจออ้ายกว่า และพูดกระซิบว่า “ท่านเสนาบดีอยู่ที่นี่ด้วย เ้ามีอะไรอ้ายกว่าออกไปข้างนอกกัน”
ทั้งสองพากันลอบออกไปยังจุดที่องครักษ์ข้างนอกไม่มองเห็น
อ้ายกว่าแอบยิ้ม และคิดในใจว่า “แหม…ได้ดูแลคนรักอย่างใกล้ชิดเชียวนะ”
หลังจากที่ทั้งคู่เดินออกไปแล้ว ท่านเสนาบดีก็ลืมตาขึ้นมา “ที่แท้ก็เป็พระองค์….องค์หญิงฉานชิง”
ฉานชิงไม่มีเวลาแปลกใจว่าทำไมอ้ายกว่าถึงรู้ตัวจริง ได้แต่รีบฟังธุระของอ้ายกว่า
อ้ายกว่าได้กระซิบบอกความลับชื่อคนที่อาจเป็ภัยต่อราชสำนักให้ฉานชิงได้รับรู้ แต่ชื่อที่บอกมาแทบจะไม่เชื่อหูเพราะหนึ่งในนั้นมีเ้าเมืองนานกิงอยู่ด้วยและบอกว่า “ถ้าเ้าไม่เชื่อ ก็ลองสืบดูเองก็แล้วกัน ข้าไปล่ะ” แล้วอ้ายกว่าก็รีบจากไปทันที
ฉานชิงเดินกลับมาได้แต่นั่งคิดถึงคำพูดอ้ายกว่าอย่างเคร่งเครียด โดยที่นางไม่ทันสังเกตว่าท่านเสนาบดีแอบมองอยู่ แม้จะไม่พอใจที่อ้ายกว่ามาพบฉานชิงทำไม (เนื่องจากแอบหึง) และเขารู้สึกโชคดีมากที่ฉานชิงไม่ได้อภิเษกกับองค์ชายชิตัน ตอนนี้เขาคิดในใจว่า “ทำไมพระองค์ถึงทรงเสี่ยงอันตรายแบบนี้นะ พระองค์ช่างไม่เปลี่ยนไปเลยนะพะย่ะค่ะ”
เช้าวันถัดมา
ขบวนทูตแคว้นฉินออกเดินทางต่อ ซึ่งตอนนี้ฉานชิงได้นั่งในรถม้าร่วมกับท่านเสนาฯเช่นเคย แต่หลังจากที่ท่านเสนาฯได้รู้แล้วว่าหลิงเอ๋อผู้นี้ก็คือเป็องค์หญิงฉานชิง ท่านเสนาฯจึงแกล้งแสดงว่าตนมีอาการเจ็บระบมที่แขน
“โอ๊ย! ทำไมข้าถึงปวดระบมที่แขนเช่นนี้” ท่านเสนาฯแสร้งจับไปที่แขนของตัวเอง
“ท่านปวดมากหรือเ้าคะ าแของท่านดีขึ้นมากแล้วนะเ้าคะ ท่านยังรู้สึกปวดอีกหรือ” ฉานชิงรู้สึกแปลกใจ
“ไม่รู้สิ ข้าปวดมากจริงๆ” ท่านเสนาฯแสดงสีหน้าเ็ป
ฉานชิงจึงรีบเปลี่ยนมานั่งข้างๆเพื่อดูแผลให้กับท่านเสนาฯ เมื่อรถม้าผ่านทางขรุขระ ทำให้ฉานชิงทรงตัวไม่อยู่ เผลอล้มแล้วซบที่อกของท่านเสนาฯ
ทางด้านท่านเสนาฯก็แอบยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร
ฉานชิงใมาก และรู้สึกใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก จึงรีบเปลี่ยนไปนั่งฝั่งตรงข้ามทันที โชคดีที่นางไม่ได้เผลอไปถูกแผลเข้า
ท่านเสนาฯยังคงแกล้งร้องเจ็บ ทำให้ฉานชิงไม่มีทางเลือกจำต้องกลับมานั่งข้างๆ เพื่อเปิดแผลใส่ยา และพันผ้าให้ใหม่ พร้อมกับส่งยาลูกกลอนให้ท่านเสนาฯทานระงับปวด
736
