หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

“ถ้าผมอยากจะกลับจากโลก Magic ก่อนเวลา 24 ชั่วโมงได้รึเปล่าครับ แล้วถ้าได้จะต้องทำยังไงบ้างครับ” หลงเฟยเอ่ยถามรีเอล เทพธิดาประจำตัวของเขา“คุณหลงเฟยสามารถกลับจากโลก Magic สู่โลก Earth ก่อนเวลาได้ค่ะ โดยวิธีการเพียงแค่เรียกชื่อดิฉันขึ้นมาในใจเท่านั้น แล้วดิฉันก็จะพาคุณกลับมาที่ห้องเตรียมการนี้ค่ะ” รีเอลชี้แจง“แล้วถ้าผมกลับมาที่นี่แล้วจะกลับไปที่โลก Magic อีกทันทีเลยได้มั้ยครับ”“...ได้ค่ะ ตราบใดเวลาที่เหลืออยู่ในโลกนั้นยังไม่ครบ 24 ชั่วโมง คุณหลงเฟยสามารถไปกลับกี่รอบก็ได้ แต่สามารถอยู่ที่ห้องเตรียมการได้เพียง 5 นาทีเท่านั้นนะคะ หรือถ้าคุณหลงเฟยเลือกกลับไปยังโลก Earth ก็ต้องรอเวลาอีก 24 ชั่วโมงถึงจะกลับมาที่ห้องเตรียมการได้อีกครั้งค่ะ” รีเอลอธิบายมาอย่างละเอียดอีกครั้ง“ที่จริงผมสงสัยมานานแล้ว ทำไมต้องรอตั้ง 24 ชั่วโมงถึงจะข้ามมิติได้ล่ะครับ”“แหวนของคุณหลงเฟยต้องชาร์จพลังในโลก Earth เป็นเวลา 24 ชั่วโมงค่ะ และแหวนวงนี้ก็เก็บสะสมพลังได้เพียงพอ สำหรับการข้ามมิติแค่ครั้งเดียวเท่านั้น จึงต้องชาร์จพลังให้เต็มอยู่เสมอ”“การข้ามมิติจากโลก Earth มาที่ห้องเตรียมการนี่ล่ะครับ สามารถไปกลับจนกว่าจะครบ 24 ชั่วโมงได้เหมือนตอนอยู่โลก Magic รึเปล่า”“ทำไม่ได้ค่ะ คุณหลงเฟยเมื่อข้ามจากโลก Earth มาที่ห้องเตรียมการแล้วเท่ากับว่ามาถึงโลก Magic เพราะที่นี่อยู่ในโลก Magic ค่ะ ถ้าคุณหลงเฟยมาแค่ที่นี่แล้วกลับไปโลก Earth แหวนจะต้องชาร์จพลังใหม่อีก 24 ชั่วโมงค่ะ ตอนนี้ครบเวลา 5 นาทีแล้ว ดิฉันจะส่งคุณหลงเฟยกลับในอีก 3…2…1” เมื่อครบเวลาที่กำหนดรีเอลก็ตัดบทหลงเฟยด้วยการส่งข้ามมิติเช่นเคย ที่ห้องนอนของหลงเฟย ในบ้านเช่าชานเมืองเชียงใหม่ เวลาตีสี่“เฮ้อ...คุณรีเอลนี่ก็เป๊ะเว่อร์ อย่างกะคอมพิวเตอร์เลย” หลงเฟยบ่นออกมา แล้วชายหนุ่มก็เดินไปเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน อาบน้ำใหม่ เพราะเมื่อคืนเขากลับไปนอนที่ค่ายฝึก และเหนื่อยเกินกว่าจะไปอาบน้ำจึงนอนไปทั้งชุดเครื่องแบบนั้น จนรีเอลมาพาข้ามมิติ ซึ่งตอนนี้เขาก็ยังใส่เครื่องแบบอยู่‘เครื่องแบบเปื้อนมอมแมมขนาดนี้ เดี๋ยวเอาไปเข้าเครื่องซักดีกว่า’ หลงเฟยตัดสินใจเอาผ้าไปซักก่อนที่จะอาบน้ำ บังเอิญเขาเห็นชุดของตัวเองในกระจก“โถ่เอ้ย! นี่เราไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยนะเนี่ย เราใส่เสื้อผ้าในโลกนี้ข้ามไปที่โน่นตลอดเลย ว่าแล้วทำไมทุกคนมองเราแปลกๆ กลับไปคราวหน้าคงต้องไปซื้อชุดที่คนอื่นเขาใส่กันด้วยสินะ จะได้ไม่มีใครสงสัย พอพูดถึงเรื่องนี้ก็ทำให้นึกถึงเรื่องเมื่อคืนตอนขากลับค่ายเลยแฮะ” หลงเฟยบ่นกับตัวเองแล้วก็ย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน หลังจากพวกหลงเฟยจัดการเอาปรสิตออกจากตัวของแวนได้ พวกเขาก็ดูอาการเด็กน้อยสักพัก จึงค่อยเดินทางกลับค่าย ระหว่างทางก็แวะมาส่งทอรัสที่โบสถ์ซึ่งเป็นอาคารเดียวที่ไม่ถูกไฟไหม้ แต่บ้านเรือนรอบข้างล้วนเสียหายมากน้อยต่างกันไป “ขอบคุณทุกคนที่มาส่ง ข้าต้องจัดการอะไรหลายๆอย่างในคืนนี้ คงไม่ได้นอนง่ายๆ โชคดีนะทุกคน...” ยังไม่ทันที่คนอื่นๆจะกล่าวลา พวกเขาก็ได้ยินเสียงโลหะกระทบกันดังมาไม่ไกล พร้อมกับแสงสว่างวูบวาบไปมา“ตรงนั้นเกิดอะไรขึ้น” หลงเฟยกล่าวออกมา“น่าจะเกิดการต่อสู้กัน พวกเราไปดูหน่อยดีกว่า” โทมัสบอกเพื่อนๆ“นี่นายจะไปยุ่งเรื่องชาวบ้านเขาทำไมเนี่ย” ไอรีนว่าโทมัส“ก็เราเป็นทหารนี่ เธอลืมไปแล้วเหรอคุณหมอ...” โทมัสตอบกลับไอรีนด้วยใบหน้ากวนๆ“เอ่อใช่...ลืมไป งั้นเรารีบไปกันเถอะ” ไอรีนพูดจบก็วิ่งนำหน้าทุกคนไป ซึ่งทอรัสก็ตามมาด้วยเช่นกัน เหล่าชายหญิงทั้งสี่วิ่งมาจนเห็นการปะทะได้อย่างชัดเจน เป็นการต่อสู้กันตัวต่อตัวของคนเพียงสองคนก็คือชายร่างใหญ่สวมชุดดำปิดบังใบหน้า และทหารหญิงผู้หนึ่งซึ่งหลงเฟยรู้จักดี ซึ่งนั่นก็คือมิเชลนั่นเอง การต่อสู้ที่ใช้ดาบยาวเป็นอาวุธ ทั้งคู่ปะทะกันจนเกิดประกายไฟระยิบระยับ บวกกับการประสานเข้ากับพลังเวทย์มนต์ของทั้งสอง แสงสีที่ปรากฏทำให้ผู้ชมตื่นตาตื่นใจอย่างมาก ยิ่งดูยิ่งเพลินเหมือนเป็นการประลองยุทธแสดงท่วงท่าที่สวยงามออกมา แต่นี่มันไม่ใช่แค่การประลอง “เอ่อ...คือเราควรจะเข้าไปช่วยดีรึเปล่า ฝีมือของทางนั้นเหนือกว่าเราเยอะเลยนะ” โทมัสพูดขึ้นมาเป็นคนแรก“เรารอดูท่าทีตรงนี้ก่อนดีกว่า ถ้าเข้าไปช่วยอาจเป็นตัวถ่วงทหารคนนั้นก็ได้” ไอรีนบอกกับทั้งสองคน“เอาเป็นว่าถ้าเกิดฝ่ายเราพลาดท่า คุณทอรัสรีบใช้เวทย์รักษาทันที ส่วนพวกผมจะเข้าไปขัดขวางคนชุดดำนั้นเอง พูดจบหลงเฟยก็ชักมีดที่เหน็บเอวอยู่ออกจากฝัก รวมทั้งโทมัสกับไอรีนก็ชักดาบออกมาถือเตรียมพร้อมไว้เช่นกัน เมื่อการต่อสู้ผ่านไปอีกสักพัก มิเชลก็เริ่มจะอ่อนแรงลงก่อนคู่ต่อสู้ตรงหน้า เธอได้แต่ตั้งรับ และถอยไปเรื่อยๆจนหลังชนกำแพง หญิงสาวหายใจหอบถี่เหมือนร่างกายเธอใกล้จะหมดแรงเต็มที แขนทั้งสองข้างที่อ่อนล้าไม่อาจยกดาบขึ้นมาได้“หึๆ มีฝีมือเหมือนกันนี่ เจ้าสามารถรับดาบของข้าได้โดยไม่มีบาดแผลเลยแม้แต่น้อย เป็นนักดาบที่น่าชื่นชมยิ่งนัก แต่ตอนนี้หมดเวลาของเจ้าแล้วล่ะ ลาก่อน” ชายชุดดำง้างดาบสุดแขนเตรียมจะฟันลงมายังร่างของทหารหญิง แต่แล้วในเสี้ยววินาทีนั้นก็มีก้อนหินลูกเท่ากำปั้นพุ่งฝ่าความมืดเข้ามาหาชายชุดดำ“ฮึบ! หลบได้เว้ย! ขว้างก้อนหินมาแค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก” ชายชุดดำหันมาตะโกนในทิศทางที่หินพุ่งมา เขาเห็นทหารหนุ่มในเครื่องแบบสีฟ้าคนหนึ่งถือมีดสั้นวิ่งตรงเข้ามา“ในนามของพระราชา จงหยุดเดี๋ยวนี้ เจ้าถูกจับกุมแล้ว!” หลงเฟยตะโกนออกไปด้วยคำพูดที่คิดขึ้นมาเองของเขา พร้อมกับชี้มีดไปยังชายชุดดำ“เจ้าว่าอะไรนะ? ทหารปลายแถวอย่างเจ้าจะมาจับข้างั้นหรือ ฮ่าๆน่าขำ” ชายชุดดำไม่เห็นหลงเฟยอยู่ในสายตา เขาเพียงสะบัดคมดาบ ก็เกิดคลื่นพลังสีขาวพุ่งไปทางชายหนุ่ม หลงเฟยที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็ได้แต่ใช้มีดเก่าๆในมือมาตั้งรับโดยสัญชาตญาณ พร้อมกับขณะที่ชายชุดดำฟันดาบออกไป ด้านหลังเขาก็ปรากฏเปลวเพลิงสีส้มใกล้เข้ามา “เฟลม แสลช!” โทมัสฟันดาบที่อาบท่วมไปด้วยเปลวเพลิงเข้าใส่ชายชุดดำจากด้านหลัง“เคร้ง!!!!” เสียงดาบทั้งสองปะทะกัน ชายชุดดำชักดาบกลับมาป้องกันไว้ได้ในเสี้ยววินาที แต่...“ฉึก!!!” ดาบสั้นของไอรีนก็แทงเข้าสีข้างของชายชุดดำจากมุมอับ“บัดซบ!!!” ชายชุดดำสบทออกมา เนื่องจากตัวเองพลาดถูกแทง แต่เขาก็สามารถรวบรวมพลังเวทย์มนต์ตามสัญชาตญาณ จากประสบการณ์อันโชกโชนได้ภายในไม่กี่วินาที แล้วระเบิดพลังวายุสะบัดร่างทหารใหม่ทั้งสองให้กระเด็นออกไป นั่นทำให้ชายชุดดำเปิดช่องว่างของตัวเองอีกครั้ง“เครเซน มูน!” เสียงหญิงสาวเปล่งออกมาพร้อมกับแสงสีนวลสว่างจ้า ฟาดฟันเป็นรูปเสี้ยวจันทร์กลางร่างของชายชุดดำ ทำให้เขากระเด็นออกไปพร้อมกับเสื้อผ้าที่ฉีกขาด และเลือดสาดกระเซ็น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 50

คล้ายกับเรื่องหลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ ที่คุณอ่าน

หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 50

คล้ายกับเรื่องหลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้