“ไม่อยากกินก็อดไปแล้วกัน”
สิ้นเสียงห้าวระคายหูของบุรุษบานประตูห้องอันซอมซ่อก็ถูกผลักออก แสงแดดจัดจ้านจากภายนอกพลันสาดส่องเข้ามา
เจียงอิ๋งอิ๋งหรี่ตาลงเล็กน้อยเห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามา
เขาสวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบสีซีดขาวกางเกงสีดำรัดรูป่ขายาวกำยำ ใบหน้าคมเข้มราวกับรูปสลักท่อนแขนที่พ้นชายเสื้อออกมานั้นดูคล้ำแดดและเปี่ยมด้วยพละกำลัง
ด้วยส่วนสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเิเทั้งร่างของเขานิยามได้ด้วยคำสั้นๆ คือ... ดุดัน
เจียงอิ๋งอิ๋งอดไม่ได้ที่จะหดคอลงเล็กน้อยเธอมีความทรงจำของเ้าของร่างเดิมอยู่ จึงรู้ว่านี่คือ‘เสิ่นเหยา’ สามีที่ได้มาแบบไม่ตั้งใจของเธอเอง...
บานประตูที่เดิมทีก็ไม่ได้กว้างขวางอยู่แล้วถูกเขายืนบังไปกว่าครึ่งั์ตาสีดำสนิทที่จ้องมองมายังเจียงอิ๋งอิ๋งแฝงด้วยความเย็นเยียบ“เมื่อคืนอาละวาดไปตั้งนานขนาดนั้น ฉันยังยืนยันคำเดิมฉันจะไม่แตะต้องตัวเธอ ถ้าเธออยากกลับบ้านก็ตามใจ”
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรำคาญและหมดความอดทนราวกับว่าไม่อยากจะปรายตามองเธอแม้เพียงแวบเดียว
แม้จะเพิ่งย่อยความทรงจำมหาศาลในหัวเสร็จสิ้นแต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางการแสดงฝีมือของเจียงอิ๋งอิ๋งเลย
เธอค่อยๆสวมรองเท้าอย่างเชื่องช้า ก่อนจะกะพริบตาคู่งามฉายแววตัดพ้อแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนค่อนไปทางฉอเลาะ “คุณจะดุไปทำไมกันคะทำเอาคนเขาใหมด...”
เรือนผมสีดำยาวสลวยทิ้งตัวลงเื้ัใบหน้าขาวนวลจิ้มลิ้มดูเย้ายวนใจ เธอยังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีแดงตัวเมื่อวานอยู่
กระดุมเสื้อที่ติดไว้หลวมๆเผยให้เห็นลำคอขาวผ่องดุจหิมะ ยามที่เธอเงยหน้ามองเขาเส้นโค้งเว้าของลำคอก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น...
สีหน้าของเสิ่นเหยาดำมืดลงยิ่งกว่าเดิมเขากัดฟันกรอดพลางเบือนหน้าหนี น้ำเสียงดุดันขึ้นอีกเท่าตัว“พูดจาให้มันดีๆ หน่อย!”
ชาติก่อนเจียงอิ๋งอิ๋งติดตามมารดาแต่งเข้าสู่ตระกูลมหาเศรษฐีเพื่อที่จะเอาชนะใจผู้คน เธอจึงฝึกฝนทักษะ ‘แม่ชาเขียว[1]’จนเชี่ยวชาญมาั้แ่เด็กอาศัยเพียงปากหวานช่างอ้อนก็ฝ่าฟันอุปสรรคได้ทุกหนแห่ง
ดังนั้นเมื่อถูกดุเจียงอิ๋งอิ๋งจึงเม้มริมฝีปากเบาๆ เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาขลาดเขลา“คุณสามีคะ... ฉันขอโทษ เป็เพราะฉันพูดจาไม่เก่งเองคุณอย่าโกรธเลยนะคะ ดีกันนะ?”
เสิ่นเหยาพลันชะงักแข็งค้างไปทั้งตัว...
ผู้หญิงคนนี้ถึงกับกล้าเรียกเขาว่า‘คุณสามี’! ช่าง... ช่างไร้ยางอาย!ผิดศีลธรรมอันดีงามสิ้นดี!
“เจียงอิ๋งอิ๋ง! ถ้าไม่อยากกินข้าวก็หมกตัวอยู่ในห้องนี้แหละ!แต่ฉันขอเตือนไว้ก่อน ถ้าเธอกล้าล่วงเกินพ่อกับแม่ฉันล่ะก็ ฉันจะโยนเธอออกไปทันที!”
พูดจบเขาก็สาวเท้าก้าวพรวดออกไปพร้อมกระแทกประตูปิดตามหลังไม่อยากจะเห็นหน้าผู้หญิงที่ดูราวกับนางปีศาจจิ้งจอกตนนี้แม้แต่วินาทีเดียว
รอจนเขาไปแล้วเจียงอิ๋งอิ๋งถึงได้เบะปาก แหม... เธอพูดไปไม่กี่คำเอง วิ่งหนีไปเสียแล้วหรือ?
เธอลองค้นหาข้อมูลในความทรงจำดูเหมือนว่าตระกูลเสิ่นจะเป็ครอบครัวที่ยากจนที่สุดทางท้ายหมู่บ้านฝั่งตะวันตกและคนภายนอกต่างร่ำลือกันว่าเสิ่นเหยานั้นต่อสู้ได้ดุดันเหี้ยมเกรียมยิ่งนัก
แว่วมาว่าเมื่อปีก่อนมีพวกไม่รักดีมารังแกเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเขาเพียงคนเดียวกลับท้าสู้กับพวกนักเลงเจ็ดแปดคนจนหมอบราบคาบแก้ว...
คิดมาถึงตรงนี้เจียงอิ๋งอิ๋งก็นึกหวั่นใจชายคนนี้คงไม่ได้ชอบใช้ความรุนแรงในครอบครัวหรอกนะ? ไม่ได้การ...ผู้ชายแบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด...
เื่เจ็บตัวน่ะเธอขยาดที่สุด!
ภายในห้องอันว่างเปล่านอกจากเตียงนอนหนึ่งหลัง ก็มีเพียงโต๊ะเรียบๆ ตัวเดียว จะใช้คำว่า‘ฝาบ้านสี่ด้านมีแต่ความว่างเปล่า’ ก็คงไม่เกินจริงนัก
บนบานประตูยังคงมีอักษร‘มงคล’ สีแดงสดแปะอยู่...
เจียงอิ๋งอิ๋งกวาดตามองไปรอบๆก่อนจะลูบคลำเตียงนอนที่แข็งกระด้างแล้วรู้สึกอยากจะร้องไห้เธอเคยอยู่ในสภาพแวดล้อมย่ำแย่ขนาดนี้ที่ไหนกันมิหนำซ้ำยังรู้ซึ้งจากละครโทรทัศน์ว่าชีวิตในชนบทยุคนี้ลำบากสาหัสเพียงใด
นอกจากจะกินไม่อิ่มแล้วยังต้องลงไปตรากตรำทำงานในไร่นา! ไฟฟ้าประปาก็ไม่สะดวก ไม่มีอินเทอร์เน็ตไม่มีมือถือ สู้ตายไปเลยเสียยังจะดีกว่า...
เธอกระฟัดกระเฟียดพลางควานหากระจกบานเล็กจากใต้หมอนขึ้นมาส่องดูอย่างน้อยก็พอจะมีสิ่งปลอบประโลมใจบ้าง
ใบหน้าจิ้มลิ้มนี่เหมือนกับตัวจริงของเธอไม่มีผิดเพี้ยนดวงตาสุกใส ฟันขาวเรียงตัวสวย ดูงดงามหยาดเยิ้มแถมยังดูอ่อนเยาว์กว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ...
จะว่าไปก็น่าอนาถเธอตายเพราะก้างปลาติดคอ แล้วหลุดมาอยู่ในหมู่บ้านชนบทปลายยุค 70แห่งนี้ ในหัวเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายประสบการณ์ของเ้าของร่างเดิมเปิดพลิกราวกับหน้าหนังสือ...
เจียงอิ๋งอิ๋งเพิ่งผ่านพ้นวันเกิดวัยยี่สิบปีมาหมาดๆเพื่อที่จะรั้งตัว ‘เฉิงเหวินเจี้ยน’ ปัญญาชนหนุ่มที่เตรียมตัวกลับเข้าเมือง เธอจึงไม่เสียดายเกียรติยอมวางยาปลุกกำหนัดเพื่อล่อลวงเขา แต่ใครจะไปคาดคิดว่าเื่ราวจะพลิกผันกลับวางยาผิดตัว กลายเป็เสิ่นเหยาคนในหมู่บ้านเดียวกันที่ดื่มยานั้นลงไปแทน
ชายหนึ่งหญิงหนึ่งพัวพันร่วมเตียงกันแม้จะไม่ได้ไปถึงขั้นตอนสุดท้าย แต่ชื่อเสียงก็ป่นปี้ไม่มีชิ้นดีจึงทำได้เพียงต้องแต่งงานกับเขา...
ตามความทรงจำของร่างเดิมเสิ่นเหยาเองก็ไม่ได้อยากจะแต่งงานกับเธอเลยสักนิดเขาทั้งเกลียดทั้งชังเธอเพราะถูกใส่ความอย่างเืเย็น
ดังนั้นเมื่อคืนเข้าหอชายหนุ่มจึงไม่แม้แต่จะก้าวเหยียบเข้าห้อง อย่าว่าแต่จะนอนเตียงเดียวกันเลยเ้าของร่างเดิมเป็คนนิสัยใจร้อนและชอบคิดฟุ้งซ่านพอคิดว่าตนเองไม่มีโอกาสได้ครองคู่กับเฉิงเหวินเจี้ยนอีกแล้วก็เสียใจจนสิ้นลมไปเสียดื้อๆ...
แล้วเธอผู้ดวงซวยคนนี้ก็ดันมาสวมร่างต่อแทน...
เจียงอิ๋งอิ๋งนอนซึมเซาอยู่บนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรงจ้องมองขื่อหลังคาที่เป็สีดำทะมึนด้วยสายตาเหม่อลอย ช่างน่าเศร้านักต่อจากนี้เธอต้องบอกลาเสื้อผ้าสวยๆ ไปตลอดกาลเลยใช่ไหมนะ?
ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอกเป็จังหวะเสียงเคาะที่แ่เบาและแฝงไปด้วยความระมัดระวัง“อิ๋งอิ๋ง หิวแล้วใช่ไหม? ออกมากินอะไรหน่อยสิลูก”
“แม่คะ แม่จะไปพูดจาสุภาพกับพี่สะใภ้ทำไม? พี่ชายหนูแต่งเมียที่ไหนกันเหมือนไปอัญเชิญบรรพบุรุษมาประดิษฐานเสียมากกว่า!”
“เสี่ยวอวิ๋น เงียบนะ!”
“เหอะ แต่งงานวันแรกก็นอนกินบ้านกินเมืองจนเที่ยงวันแม้แต่คำว่าแม่ก็ไม่เรียก!”
เสียงที่ลอดผ่านประตูเข้ามานั้นคนหนึ่งฟังดูชราและไร้ทางสู้ ส่วนอีกคนฟังดูโกรธเกี้ยวและยังเป็วัยรุ่น นั่นคือ‘หลี่เสวี่ยเหลียน’ แม่ของเสิ่นเหยา และ‘เสิ่นเสี่ยวอวิ๋น’ น้องสาวของเขา
บานประตูไม้ที่บอบบางถูกเคาะอีกครั้งเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นะโเรียกอย่างหมดความอดทน “เจียงอิ๋งอิ๋งออกมากินข้าว!”
“เด็กคนนี้ แม่บอกให้เรียกว่าพี่สะใภ้ไง!”
หลี่เสวี่ยเหลียนเป็คนใจบุญสุนทานและอ่อนโยนแม้ว่าการแต่งงานของลูกชายจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่ในเมื่อแต่งเข้ามาในบ้านแล้วก็ควรจะต้องดีต่อกันไว้
“อิ๋งอิ๋งจ๊ะ! แม่ทำซุปข้าวโพดไว้ ออกมาดื่มรองท้องเสียหน่อยเถอะลูก!”
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเบะปากอย่างไม่สบอารมณ์ทำมาเป็คุณหนูตกยากไปได้!
แต่เมื่อเห็นแม่ยังอยู่ตรงนั้นเธอจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแต่ตบประตูเรียกอีกครั้ง“รีบๆ ลุกขึ้นมา!”
พี่ชายเธอลงนาไปทำงานได้สองชั่วโมงแล้วแต่พี่สะใภ้กลับยังนอนอืดอยู่ในห้อง ข้าวปลาก็ไม่ทำยังต้องให้คนไปเชิญคิดแล้วก็น่าโมโหจริงๆ!
อีกอย่างเจียงอิ๋งอิ๋งก็ไม่ใช่คนดีอะไรอาศัยเพียงใบหน้ายั่วยวนนั่น คิดแต่จะใฝ่สูงอยากเกาะคนรวยปัญญาชนในหมู่บ้านน่าจะโดนเธอยั่วยวนมาจนครบทุกคนแล้วกระมัง!
พี่ชายของเธอเป็คนดีขนาดนี้ทำไมถึงต้องมาแต่งกับผู้หญิงแบบนี้ด้วย!
เจียงอิ๋งอิ๋งถอนหายใจถ้าไม่กินก็คงต้องอดตายพอดี เธอจึงหยิบกระจกมาส่องชื่นชมความงามของตนเองอีกครั้งก่อนจะกระแอมไอเบาๆ แล้วขานตอบไปว่า “กำลังไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”
น้ำเสียงของร่างเดิมนั้นทั้งหวานใสและไพเราะยามพูดจามักจะติดความออดอ้อนโดยไม่รู้ตัวฟังแล้วทำเอาเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นหน้าคล้ำลงไปอีกหลายส่วน
เธอก็ว่าแล้วพี่ชายแต่งนางปีศาจจิ้งจอกเข้าบ้านชัดๆ!
เจียงอิ๋งอิ๋งสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแม้จะไม่รู้ว่าสถานการณ์ข้างนอกเป็อย่างไร แต่เธอก็รวบรวมความกล้าเดินเอามือกุมท้องออกจากห้องไป
บ้านตระกูลเสิ่นช่างยากจนสมคำร่ำลือลานบ้านล้อมรอบด้วยกำแพงดิน กว้างขวางแต่ทรุดโทรมยิ่งนัก มีห้องโถงกลางหนึ่งห้องและห้องริมอีกสามห้อง
ขณะนี้กลางห้องโถงมีโต๊ะเก่าคร่ำคร่าตั้งอยู่หนึ่งตัวคนทั้งครอบครัวนั่งล้อมวงกันพร้อมหน้า
คนที่นั่งด้านในสุดคือ‘เสิ่นชิ่งหง’ พ่อสามีที่เจ็บป่วยเรื้อรังจนทำงานหนักไม่ไหวข้างกายเขามีเด็กน้อยผอมแห้งสองคน คนหนึ่งอายุราวห้าขวบ อีกคนราวสามขวบ
เมื่อเห็นเจียงอิ๋งอิ๋งก้าวเข้ามาเด็กทั้งสองก็พากันเบียดตัวเข้าด้านในอย่างกังวลก่อนจะเอ่ยปากทักทายอย่างระมัดระวัง “อาสะใภ้ครับ/คะ”
หัวหน้าตระกูลเสิ่นคนโตและภรรยาต่างเสียชีวิตไปหมดแล้วนี่คือลูกหลานสองคนที่พวกเขาทิ้งไว้
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นที่กำลังตักข้าวอยู่กลอกตาใส่พลางวางชามลงบนโต๊ะเสียงดัง“อยากกินก็ตักเอง!”
หลี่เสวี่ยเหลียนได้ยินดังนั้นจึงตีแขนลูกสาวเบาๆ“เสี่ยวอวิ๋น พูดกับพี่สะใภ้แบบนั้นได้ยังไง?”
จากนั้นเธอก็หันมายิ้มให้เจียงอิ๋งอิ๋ง“ลูกสะใภ้ หิวแล้วใช่ไหมลูก? ดื่มซุปร้อนๆสิ...”
เสิ่นเหยาที่นั่งอยู่ข้างๆไม่เอ่ยคำใด เขาเพียงรับชามไปตักข้าวให้เรียบร้อยแล้ววางลงบนโต๊ะก่อนจะกล่าวเสียงเย็น “กินข้าว!”
เจียงอิ๋งอิ๋งส่งยิ้มหวานให้เขา“ขอบคุณนะคะ...”
ั์ตาคมเข้มของเสิ่นเหยาปัดผ่านใบหน้าจิ้มลิ้มหยาดเยิ้มของเธอไปก่อนจะเลื่อนสายตาหนีอย่างไร้อารมณ์...
บนโต๊ะมีเพียงหม้อซุปข้าวโพดธรรมดาๆตรงกลางมีตะกร้าใบใหญ่ใส่แป้งทอดธัญพืชรวมไว้ ไม่มีแม้แต่กับแกล้มสักอย่าง
เจียงอิ๋งอิ๋งรู้สึกขมขื่นในใจแต่ตอนนี้ความหิวเข้าครอบงำ เธอจึงยกชามขึ้นจิบทีละน้อย
กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวโพดร้อนๆกลับอร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ...
กิริยาการกินของเจียงอิ๋งอิ๋งดูสำรวมและสง่างามเรือนผมรวบไว้หลวมๆ ที่ท้ายทอย ดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นก้มต่ำลงครึ่งหนึ่ง
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเม้มปากพลางแค่นเสียงในลำคอ“เสแสร้ง!”
ปัง!
หลี่เสวี่ยเหลียนวางชามลงอย่างแรงใบหน้าที่เคยอ่อนโยนกลับขรึมลง “เสี่ยวอวิ๋นขอโทษพี่สะใภ้เดี๋ยวนี้!”
เธอรู้ว่าลูกสาวไม่ชอบเจียงอิ๋งอิ๋งแต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมารังแกคนอื่นได้ตามใจชอบ!
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อเธอรู้สึกคับแค้นใจยิ่งนักจนนิสัยดื้อรั้นพลุ่งพล่าน“ไม่ค่ะ! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอทำเื่หน้าไม่อายแบบนั้นพี่ชายหนูจะต้องแต่งกับเธอหรือ!”
“เสี่ยวอวิ๋น!”
ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงหลี่เสวี่ยเหลียนเท่านั้นแต่เสิ่นชิ่งหงก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน “หุบปาก!”
“หนูพูดเื่จริงนี่นา!”
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเชิดหน้าจ้องเจียงอิ๋งอิ๋งอย่างเอาเื่เธอไม่ชอบท่าทางของผู้หญิงคนนี้เลยสักนิด!
ทั่วทั้งหมู่บ้านนี้ชื่อเสียงของยัยนี่แหละที่เหม็นโฉ่ที่สุด!
แล้วอีกอย่างใครๆ ก็รู้ว่าในใจผู้หญิงคนนี้ชอบพออยู่กับปัญญาชนคนนั้น!
เจียงอิ๋งอิ๋งวางชามลงส่งยิ้มบางๆ ให้พ่อสามีแม่สามี ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน“คุณพ่อคุณแม่คะ น้องยังเด็ก คงจะพูดจาไม่ทันคิดฉันไม่ถือสาเธอหรอกค่ะ”
พูดจบขอบตาก็เริ่มแดงระเรื่อ “เป็ความผิดของฉันเองที่แต่งเข้ามาวันแรกก็ทำให้ทุกคนต้องทะเลาะกันเสียแล้ว...”
....................
[1]แม่ชาเขียว หมายถึง ผู้หญิงที่ภายนอกดูบริสุทธิ์ อ่อนโยน น่าสงสารแต่จริงๆ มีเล่ห์เหลี่ยม ชอบแย่งความสนใจ หรือแอบร้าย
3K
