มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“รายงานครับ ฉิน...” หลี่จะตอบ แต่ฉินเฉาทันใดนั้นก็โบกมือ และจากนั้นก็พูดว่า

“ฉันมาที่นี่ จริงๆ แล้วมีเรื่องที่ต้องรบกวนตุลาการลู่สักหน่อย”

“ท่านแขกผู้มีเกียรติ โปรดพูด” เทียบกับเมื่อกี้ อารมณ์ของเขาแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม รอยยิ้มของเขาก็ยังน่าเกลียด จนเหมือนจะกลับไปเป็นใบหน้าโกรธของเขาเมื่อกี้

“ฉันมีปัญหาสองเรื่อง เรื่องแรก ฉันมาหาคนคนหนึ่ง วิญญาณเร่ร่อนที่เพิ่งมาที่ยมโลกนี้”

“ท่านแขกผู้มีเกียรติโปรดบอกชื่อ และวันเกิด” ตุลาการลู่เปิดหนังสือชีวิตและความตาย รอให้ฉินเฉาพูดต่อ

“ฉันรู้แค่ชื่อของเธอคือ เหลียวชาชา....” ฉินเฉาส่ายหัว “แต่ฉันไม่รู้วันเกิดเธอจริงๆ”

“ไม่เป็นไรครับ” ตุลาการลู่ยิ้มน่าเกลียด และพูดว่า “บอกเมืองที่เธออาศัยอยู่ และเธอตายเมื่อไหร่?”

“เมืองตงชวน!” ฉินเฉารู้เรื่องนี้ “เวลาตายก็ วันนี้ตอนเย็น 5 โมง 20”

“ข้าจะดูให้” ตุลาการลู่ค้นหาในหนังสือชีวิตและความตาย หนังสือเล่มนี้อย่างหนา และเหมือนจะไม่มีหน้าสุดท้าย

มือของตุลาการลู่เร็วมาก ฉินเฉารู้สึกราวกับว่ากำลังยืนอยู่หน้าเจ้าหน้าที่ธนาคาร มืออาชีพด้านการนับเงินที่มีความเร็วในการนับเงินเร็วกว่าเครื่องจักร

ไม่นาน ตุลาการลู่ก็หาพบ

“อยู่นี่! ข้าเจอแล้ว!” ตุลาการลู่พูด หยิบแว่นเล็กๆ บนโต๊ะของเขา วางลงบนจมูก จ้องไปที่หน้านั้นด้วยสองตา และพูดว่า

“ท่านแขกผู้มีเกียรติ เพราะว่าคนคนนี้ ตายด้วยความอยุติธรรม ยิ่งกว่านั้น หนังสือชีวิตและความตายก็ไม่ได้บอกรายละเอียดว่าตายเพราะอะไร ไม่มีทางที่จะส่งเธอไปเกิดใหม่ได้ ดังนั้น เธอจึงถูกส่งไปที่เมืองเต็มสุข”

“อะไรนะ!” หลี่มองไปด้วยดวงตาเบิกกว้าง พูดไม่ออกไปครึ่งวัน

“มีอะไรเหรอ?” ฉินเฉาดึงยมทูตตนนี้ “เมืองเต็มสุขมันเป็นสถานที่ยังไง ทำไมเมื่อนายได้ยินชื่อนี้ถึงตื่นเต้นผิดปกติ?”

“ที่นั่นมัน...ข้าไม่อยากพูดถึงมัน...” หลี่ตัวสั่นมองเข้าไปในตาของฉินเฉา เขาเผยร่องรอยของความตระหนก “เจ้าต้องไปที่นั่น ข้าจะไปเป็นเพื่อน...แล้วตอนนั้น เจ้าจะเข้าใจเอง”

“แน่นอน ฉันจะไป” ฉินเฉาพยักหน้า “ฉันสัญญากับหยูลู่ไว้แล้วว่าจะพาชาชาน้อยกลับ ฉันจะไม่กลับคำพูดของฉันแน่นอน”

ตาฉินเฉาเป็นประกาย “อย่าว่าแต่เมืองเต็มสุข แม้แต่นรก 18 ขุม ฉันก็จะไปลากเธอขึ้นมา!”

“เมืองเต็มสุข...” ตาของหลี่เริ่มหนาวขึ้น “มันไม่ต่างจากนรก 18 ขุม เท่าไหร่หรอก...ไม่นาน เจ้าก็จะเข้าใจ”

“ท่านแขกผู้มีเกียรติอยากจะไปที่เมืองเต็มสุข?” ตาของตุลาการลู่เบิกขึ้น คิดว่า ‘อรหันต์ปีศาจตนนี้อยากจะไปที่เมืองเต็มสุข ถ้าเขาเกิดขัดแย้งกับเจ้าเถื่อนหลัวซานั่น เมืองเต็มสุขจะต้องตกสู่ความวุ่นวายแน่ ยังไงก็ตาม ที่นั่นก็วุ่นวายอยู่แล้ว ให้เขาไปสร้างความวุ่นวายเพิ่มขึ้นอีกจะเป็นไรไป เจ้าเถื่อนหลัวซาปกครองที่นั่น ถ้ามีใครจัดการมันได้ก็คงดีที่สุด’

“ใช่แล้ว” ฉินเฉาพยักหน้า เมื่อเป็นเสนาธิการปีศาจจากเส้นทางปีศาจ อย่าว่าแต่เมืองเต็มสุข ไม่มีสถานที่ไหนที่เขาไม่กล้าไป

“ดี ให้หลี่ไปเป็นเพื่อนท่านแขกผู้มีเกียรติ และเรื่องที่สองคืออะไร ท่านแขกผู้มีเกียรติ?”

“อีกเรื่อง ด้วยพลังของตุลาการลู่ คงง่ายราวกับยกนิ้ว”

ฉินเฉายิ้ม ชี้ไปที่เบบี้ โลลิน้อยในมือเขา และพูดกับตุลาการลู่ “ฉันอยากจะพาโลลิน้อยนี่ กลับไปที่โลก”

“นี่...” ตุลาการลู่ลังเล “ที่จริงแล้ว นี่ไม่ได้ยากอะไร...เมื่อแขกผู้มีเกียรติร้องขอ พนักงานคนนี้จะจัดการให้ แต่พนักงานคนนี้ต้องตรวจเช็คหนังสือชีวิตและความตาย เพื่อตัดสินใจก่อน ฉะนั้น แขกผู้มีเกียรติ โปรดบอกชื่อ และวันเกิดของเธอ”

“เบบี้ หนูชื่ออะไร?” ฉินเฉารีบบีบจมูกโลลิน้อยและถาม

“หนูชื่อเบบี้ แม่และพ่อเรียกหนูอย่างนั้น” โลลิน้อยเอียงหัว กะพริบตาอย่างน่ารัก

ฉินเฉาเริ่มกังวล “พี่หมายถึงชื่อของหนู ชื่อที่เพื่อนร่วมชั้นหนูเรียกน่ะ”

“เบบี้ยังไม่ได้เรียนอนุบาล เบบี้อายุ 6 ขวบปีนี้ และอาศัยอยู่กับคุณย่า คุณย่าเรียกหนูว่าเบบี้!”

โลลิน้อยดูดนิ้วของเธอ พูดอย่างจริงจัง

ทุกคนที่นั่นเหงื่อตก ดูเหมือนสาวน้อยนางนี้จะไม่รู้ชื่อของเธอ

“งั้น เบบี้ จำวันเกิดตัวเองได้มั้ย?”

“แม่บอกว่า เบบี้เกิดวันคริสต์มาส เป็นของขวัญจากซานตาคลอส ที่มอบให้แม่!”

โลลิน้อยเอียงหัวเพื่อคิดสักครู่ และจากนั้นก็พูด

“คริสต์มาส คริสต์มาส!” ฉินเฉารีบพูด และมองไปที่ตุลาการลู่ “เอิ่ม ใช่ ที่นี่มีปฏิทินแบบคริสต์ใช่มั้ย?”

“โอ้ ปฏิทินแบบคริสต์ นี่ก็จะยากหน่อย...” ตุลาการลู่ตบหัวตัวเองเบาๆ และวางหนังสือชีวิตและความตายอย่างช่วยไม่ได้ แต่เมื่อเห็นฉินเฉากังวล ตุลาการลู่ทันใดนั้นก็เอาแล็ปท็อปออกมาวางบนโต๊ะและเปิดมัน

“สำหรับปฏิทินแบบคริสต์ มันจะเป็นเรื่องง่ายถ้าใช้เจ้าสิ่งนี้”

ฉินเฉาเช็ดเหงื่อเย็นๆ พลางคิดว่า ‘ดูเหมือนเทคโนโลยีของยมโลกจะเพิ่มขึ้นวันต่อวัน’

“หึหึ ไม่มีทางอื่นแล้ว เราต้องตามยุคสมัยให้ทัน เวลาเปลี่ยน แม้แต่หมอดูตอนนี้ยังมีคอม พวกเราข้าราชการของยมโลกเป็นธรรมดาที่จะต้องตามยุคให้ทัน” เมื่อเห็นฉินเฉามองมา ตุลาการลู่ก็เข้าใจ ดังนั้นจึงยิ้มพร้อมอธิบาย

“แต่หลายวันแล้ว ที่ข้าไม่ได้เล่นเจ้านี่ เหอะ พูดแล้วก็โมโห ครั้งล่าสุด ข้าเล่น ‘The Landlords’ ในเน็ต ข้าถูกคนคู่หนึ่งโกง รอให้เวลามาถึง ให้พวกมันมาที่นี่ก่อน แล้วมาดูกัน ข้าจะทอดพวกมันในกระทะ!”

หัวของฉินเฉามีเหงื่อเย็นๆ ไหลออกมาเยอะมาก พลางคิดว่า ‘เรื่องจริง? ตุลาการลู่เล่น ‘The Landlords’ ในเน็ตด้วย นี่ไม่แปลกไปหน่อยเหรอ เล่น ‘The Landlords’ ในเน็ต แต่อีกฝั่งที่นั่งอยู่กับเป็นตุลาการในยมโลก...’

ฉินเฉาเช็ดเหงื่อของเขา พลางคิดว่า ‘นี่มันก็เกินไป หลังจากนี้ ฉันจะไม่เล่น ‘The Landlords’ ในเน็ตอีก’

“แต่เล่นมันน่าเบื่อมาก วันหนึ่งข้าเล่นมันแค่สองชั่วโมง” ตุลาการลู่ลูบแล็ปท็อป และถอนใจเสียงดัง

“ทำไม? เน็ตนายหมดเวลาเหรอ?”

“ไม่ ข้าอยากจะเล่น แต่ไม่มีถั่วเซียน (ค่าเงินในเกม The Landlords) ” ตุลาการลู่จิ๊ปากตัวเอง และพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าไม่สามารถเติมเงิน Q ได้ (ค่าเงินใน QQ ใช้ซื้อถั่วเซียน) เฮ้อ”

“...” ฉินเฉาทันใดนั้นก็รู้สึกว่าหน้าตาน่ากลัวของตุลาการลู่เริ่มน่ารักหน่อยๆ

แน่นอน ว่าเจ้านี่จัดการกับวิญญาณเร่ร่อนธรรมดาด้วยการดูถูก นี่ทำให้ฉินเฉารู้สึกต่อต้าน

“เอาล่ะ เจอแล้ว” ตุลาการลู่กดคีย์บอร์ดอย่างคล่องแคล่วไม่กี่ครั้ง จากนั้นก็พูด

“เบบี้ ชื่อเดิม หลี่เสี่ยวอ้าย ครึ่งเดือนก่อนตายเพราะถูกรถชน”

“เมื่อนายพบมัน งั้นก็หมายความว่า เธอสามารถกลับไปบนโลกได้ ใช่มั้ย?” ฉินเฉากอดโลลิน้อยที่เรียกว่าหลี่เสี่ยวอ้าย ตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

“ท่านแขกผู้มีเกียรติ...ข้าเกรงว่าท่านต้องผิดหวัง...” ตุลาการลู่ถอนใจ และส่ายหัว “ครึ่งเดือนก่อน ร่างของหลี่เสี่ยวอ้ายถูกเผาไปแล้ว ไม่มีร่าง ต่อให้ข้าเป็นเซียนงดงามต้าหลัว ก็ไม่สามารถคืนชีพมนุษย์ได้”

“ไม่มีทางอื่นเลยเหรอ...” ฉินเฉาราวกับถูกฟ้าผ่า ตะลึงไปครึ่งวัน โลลิน้อยในอ้อมแขนก็เหมือนจะเข้าใจ จึงระเบิดน้ำตาออกมา

“ฮือฮือฮือ หนูอยากเจอแม่....ฮือฮือฮือ หนูอยากกินเนื้อตุ๋นของแม่...พ่อสัญญาว่าจะพาหนูไปสวนสนุก...ฮือฮือฮือ หนูไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว....”

โลลิน้อยสะอื้น น้ำมูกไหลออกมาจากจมูก ฉินเฉาก็รู้สึกเสียใจไปด้วยเมื่อได้ฟังเธอร้องไห้ และแทบจะร้องตามไปด้วย

“อ่า ทำไมมนุษย์ถึงมีอารมณ์เยอะกันจริง...” ตุลาการลู่สูดจมูกใหญ่ๆ ของเขา เพลิงดำแทบถูกเขาดูดกลับไป

“แม้ว่าข้าจะไม่สามารถทำให้เธอกลับไปมีชีวิตอีกได้ แต่ด้วยความช่วยเหลือของหลี่ ท่านสามารถพาสาวน้อยนางนี้กลับไปเจอแม่ของเธอได้....”

“จริงเหรอ?” เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ตาของฉินเฉาเป็นประกาย “ตุลาการลู่ ฉันคิดว่าจู่ๆ ท่านก็น่ารักขึ้นมา”

“แฮ่ม เป็นเพราะพนักงานคนนี้ แค่เห็นแก่หน้าท่านแขกผู้มีเกียรติเท่านั้น” ตุลาการลู่ไอออกมาด้วยความอาย แต่ตาของเขากลับกลอกไปมา และทันใดนั้นก็พูดว่า “ยังไงก็ตาม ตามฐานะแล้ว ข้าหวังว่าท่านแขกผู้มีเกียรติจะทำอะไรให้ข้าอย่างหนึ่ง”

“ท่านตุลาการลู่ โปรดพูด” ตอนนี้ฉินเฉาอารมณ์ดี เพราะเรื่องสองเรื่องมีหนทางจัดการแล้ว

“ขอโทษที่สร้างปัญหาให้ท่าน แต่เมื่อท่านกลับไปที่โลกมนุษย์แล้ว โปรดส่งเงิน Q เข้าไอดี QQ ของข้าด้วย....เลข QQ ของข้าคือ XXXXX….”

ฉินเฉาจู่ๆ ก็รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง...สิ่งที่ทำให้เขาเศร้าใจที่สุดคือ หมายเลข QQ ของตุลาการลู่กลับกลายเป็นว่ามี 5 ตัวเลข (หายากมาก)

ดูเหมือนว่าก่อนที่จะได้เกิดใหม่ หนึ่งในพวกวิญญาณเร่ร่อนจะถูกตุลาการลู่โกง โดยให้มอบเลข QQ ของพวกวิญญาณให้แก่เขา

“ไม่มีปัญหา ก็แค่เรื่องเล็กน้อย...” ฉินเฉาโบกมืออย่างหมดแรง “เมื่อเรื่องนี้ชัดเจนแล้ว งั้นเราคงต้องขอตัวก่อน ตุลาการลู่”

“โชคดีท่านแขกผู้มีเกียรติ ภายหลัง อย่าลืมแวะมาเล่นที่นี่ล่ะ!” ประโยคนี้ของตุลาการลู่ทำให้ฉินเฉาแทบทรุด คิดว่า ‘พระเจ้า คิดว่าที่นี่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวหรือไง มันมีอะไรน่าเล่น!’

“ใช่แล้ว อย่าลืมเติมเหรียญ Q ให้ข้าด้วย!” ครั้งนี้กลายเป็นหลี่ที่สะดุด

“แฮ่ม ตุลาการลู่จริงๆ แล้วก็นิสัยดี ยากที่จะโกรธ” หลี่ปีนขึ้นมาและพูดด้วยความอาย

“ไม่เป็นไร...” ฉินเฉาอุ้มโลลิน้อย “เบบี้ก็มาด้วยกัน เราไปที่เมืองเต็มสุขในตำนานกัน”

ฉินเฉาพูด ทันใดนั้นก็หันไปรอบๆ ถามหลี่ที่ตัวสั่นอยู่ใกล้ๆ

“หน้าตาย บอกฉันหน่อย เมืองเต็มสุขมันมีอะไรที่ทำให้นายกลัว”

“เอาจริงๆ ข้าไม่อยากจะพูดถึงสถานที่ที่น่ากลัวอย่างนั้น....” น้ำเสียงของหลี่ลึกๆ ผสมไปด้วยความหวาดกลัว แม้ว่าเขาจะปิดมันไว้ด้วยความเย็นชา แต่เขาก็ไม่สามารถปิดความกลัวที่ฝังลึกอยู่ในวิญญาณของเขาได้

“ที่จริงแล้ว เมืองเต็มสุขก็ไม่ได้แย่ แต่ว่ามันถูกปกครองโดยราชาผี....”

“ราชาผี?” ฉินเฉาจำได้ว่าเขาเคยกำจัดราชาผีมาก่อน “เจ้านี่ไม่เห็นจะแกร่งเท่าไหร่ ทำไมนายถึงกลัว?”

“แฮ่ม...ราชาผีก็มีระดับของมัน...”

หลี่ยิ้มอย่างเสียใจ “ยิ่งกว่านั้น ราชาผีหลัวซานี้...แม้แต่ตุลาการลู่ก็ยังไร้พลังที่จะต่อต้านเขา”

“โอ้ มีแบบนี้ด้วย?” ฉินเฉาขมวดคิ้ว “ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันกลัวว่าจะเป็นปัญหา”

“พี่ชาย เบบี้จะไปกับพี่” หลี่เสี่ยวอ้ายกอดฉินเฉา และพูดด้วยน้ำเสียงเด็กๆ “ไม่อย่างนั้น เบบี้จะกลัว”

“ไม่ต้องห่วง พี่ชายจะปกป้องหนูเอง” ฉินเฉาหัวใจสั่น ทันใดนั้นก็สงบลง คิดว่า ‘ต่อให้เป็นราชาผีหลัวซา แล้วยังไง? ใครก็ตามที่มายุ่งกับคนที่ฉันดูแล มันก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต!’

จบตอน