Is this Love? รักโคตรงง ตกลงรักหรือเปล่า

    Is this Love : 8

    Is this love : 8[บทบรรยาย : แพน] ฉันมองจานผัดไทยของวินแล้วถอนหายใจ ฉันก้มหน้าก้มตากินอย่างมีความสุข ทั้งที่อาหารในจานวินแทบไม่ลดลงไปเลยเขาโมโหอะไรบางอย่างที่ฉันไม่รู้ว่าคืออะไร ฉันรู้แค่ว่าไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยตึ๊ง! ตึ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นทำให้ฉันหยิบมือถือขึ้นมาดู หน้าจอแจ้งว่ามีคนแท็กฉันในคอมเมนต์เฟสบุ๊ค พอกดเข้าไปดูถึงรู้ว่าโดนแท็กในสองรูป หนึ่งคือรูปที่ฉันเล่นกระดานโต้คลื่นในทะเล ที่ฉันสังเกตว่าวินกดไลก์ไปแล้วอีกรูปเป็นรูปที่วินเป็นคนโพสต์ รูปฉันที่เขาถ่ายไว้ตอนไปกินอาหารเกาหลี...นี่ต้องเกี่ยวกับที่วินโมโหแน่นอน ประเด็นอยู่ที่เรารู้สถานะของเรา แต่คนอื่นไม่รู้ แบบนี้ใช่หรือป่าว? ฉันอ่านไปเรื่อยๆ แล้วก็ไม่แปลกใจเลยที่วินจะโมโห เรารู้สึกดีต่อกัน และเขาไม่พอใจที่มีคนคิดว่าฉันรู้สึกดีต่อคนอื่นsu.gossip.news ขออนุญาตแท็กนะคะ Pan Pan พี่แพนมาตอบหน่อยค่าาาคอมเมนต์นี้มีคนตอบเเละกดไลก์มากที่สุด ก็แน่นอนสิ นี่มันเพจข่าวซุบซิบของมหาลัยเลยนะPan Pan กำลังคุยๆ กันอยู่ค่ะ su.gossip.newsและฉันหวังคำตอบนี้จะช่วยให้วินเลิกโมโห...Rtup Rung พี่แพนมาตอบเองด้วยอ่ะBowww bowy พี่วินงอนเรื่องพี่บาสหรือป่าวคะKaew kday ใจเพื่อนมึงแม่งโคตรได้ Tiww Tawawit มึง Puff andpie และมึง Bas Sirawut Tiww Tawawit แรงมากเพื่อนคนสวย Pan Panฉันเลิกสนใจเมื่อเลื่อนมาเจอเพื่อนตัวเองคอมเมนต์ แล้วเลือกที่จะส่งข้อความไปหาวินLine! P.pan : กินผัดไทยไปนิดเดียว หาอะไรรองท้องก่อนกินเบียร์ด้วยนะP.pan : อย่าดื่มเยอะ ห้ามขับรถเร็วด้วยP.pan : เป็นห่วงนะวินอ่านข้อความทันที ปกติวินจะตอบไลน์ฉันเร็วมาก แต่นี่รอไปสิบห้านาทีเขาก็ยังไม่ตอบทำไมเรื่องมันกลายมาเป็นแบบนี้แล้วหละ...ฉันวางโทรศัพท์ เก็บอาหารไปเททิ้งแล้วลงมือล้างจาน ยังไม่ทันเสร็จดีก็มีคนมากดออดขอเข้าห้องสะก่อนปิ๊งป่อง~ฉันรีบเช็ดมือแล้วออกไปเปิดประตู ไม่อยากให้คนหน้าห้องต้องรอนานแต่คนที่รอ ดันเป็นคนพึ่งได้สิทธิ์ในการเข้าห้องฉันโดยไม่ต้องขอไปเมื่อตอนเย็น ไม่คิดว่าสามชั่วโมงผ่านไปเขาต้องกลับมากดออดอีกรอบทั้งๆ ที่ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้าเขาจะเปิดเข้ามาเลย...วินยืนถือถุงจากร้านสะดวกซื้อเต็มสองมือ มองผ่านๆ ก็รู้ว่าเป็นเบียร์กระป๋องกับขนมกรุบกรอบ มองหน้าวินตอนนี้ดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังโกรธฉัน หรือคิดว่าฉันจะโกรธเขา“ขอเข้าไปดูบอลห้องเธอได้ไหม” ฉันไม่ตอบแต่ก้าวถอยหลังเพื่อให้เขาก้าวเข้ามา วินปิดประตูแล้วเดินผ่านฉันเอาของไปเก็บในครัวฉันมองแผ่นหลังวินที่กำลังเอาเบียร์ใส่ตู้เย็นแล้วตัดสินใจเดินเข้าไปกอด“ไม่ชอบแบบนี้เลย มันอึดอัด พูดกันดีๆ ไม่ได้หรอ” ฉันรัดอ้อมแขนให้แน่นขึ้นพร้อมกับซบลงที่แผ่นหลังของเขา“ปล่อยก่อน” วินบอก แต่ฉันไม่ยอมปล่อยแล้วส่ายหน้ากับหลังเขาเบาๆ แค่คิดว่าเขากำลังโกรธฉันก็ไม่สบายใจจนอึดอัดไปหมด เวลาที่เรารู้สึกกับใครมากๆ มันเป็นแบบนี้เองหรอถึงตอนนี้ฉันยอมรับแล้ว ว่าแค่เวลาไม่นานวินก็ทำให้ฉันชอบเขาฉันชอบเขามากกว่าที่ฉันคิดไว้สะอีก...วินแกะแขนฉันออกแล้วหันกลับมองฉันที่ก้มหน้ามองพื้น“ฉันต่างหากที่สมควรโดนเธอโกรธ ฉันทำตัวงี่เง่า ทิ้งให้เธอกินข้าวคนเดียวแล้วยังพาลใส่เธอทั้งๆ ที่เธอไม่ผิด” พอได้ยินแบบนี้แล้วฉันเลยยอมเงยหน้าขึ้นสบตาวิน“นายอ่านไลน์แต่ไม่ตอบ” “รีบกลับมาง้อเธอไง กลัวเธอไม่ให้ฉันเข้าห้อง” “ฉันกลัวนายโกรธ” วินถอนหายใจแล้วโอบเอวฉันให้เข้าไปใกล้เขา ฉันเลยสอดแขนโอบเอวแกร่งของเขาเอาไว้บ้าง กลายเป็นว่าตอนนี้เรายืนกอดกันหน้าตู้เย็นที่เปิดค้างเอาไว้มันหนาวไง... ฉันต้องการความอบอุ่น“ฉันโกรธตัวเองมากกว่าที่ทำตัวไม่ดี ...ขอโทษนะ” “อื้อ แล้วก็ไม่เอาแบบนี้เเล้วนะ” ฉันบอกแล้วซบหน้าลงที่อกของวิน และเขาก็กดจูบลงที่เรือนผมของฉันเริ่มติดใจอ้อมกอดของเขาเเล้วอ่ะ ทำไงดี“แพนปล่อยก่อน” “อยากกอดนาย” “อื้ม แต่ถ้าไม่ปล่อยตอนนี้ฉันก็จะอยากทำอย่างอื่นแล้วนะ” วินบอกแล้วดันตัวฉันออกจากอ้อมแขนเขา ฉันไม่ใช่คนไร้เดียงสาขนาดที่ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไรคิดได้แบบนั้นฉันเลยปล่อยเเขนออกจากเอวสอบนั่นเสียดายจัง แต่เดี๋ยวค่อยหาโอกาสใหม่ละกันเนอะ“นี่ตกลงดีกันแล้วใช่ไหม” ฉันถามย้ำเพื่อความแน่ใจ“ครับ” วินตอบกลับมาพร้อมกับหัวเราะเบาๆ และกดจูบลงที่หน้าผากฉันอีกรอบสัมผัสอบอุ่นนั่นทำให้ฉันรู้สึกดีมาก ชอบจัง......สองชั่วโมงถัดมาบอลเริ่มห้าทุ่มแต่ตอนนี้พึ่งจะสามทุ่มครึ่ง หลังจากที่ปรับความเข้าใจกันเรียบร้อย วินก็ขอให้ฉันทำกับข้าวให้ สมควรแล้วที่เขาจะหิว ปกติเขากินเยอะจะตาย ไอ้ที่วินกินไปตอนเย็นไม่ได้ระคายกระเพาะเขาหรอกเชื่อสิฉันเดินออกมาจากห้องนอนเมื่ออาบน้ำเสร็จ วินยังไม่เคยเข้าไปในห้องนอนฉันหรอกนะ คือห้องของฉันจะแบ่งเป็นสองห้องนอนอีกทีอ่ะห้องนึงจะมีห้องน้ำในตัวซึ่งก็คือห้องนอนฉัน ส่วนอีกห้องจะใช้ห้องน้ำด้านนอก ดังนั้นเวลามีแขกมาที่ห้องเลยไม่จำเป็นต้องไปเข้าห้องน้ำด้านในฉันเดินมาหาเขาที่นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟา ดูจากการเปลี่ยนมาใส่กางเกงผ้าขายาวกับเสื้อยืดนั่น เขาก็น่าจะกลับไปอาบน้ำมาแล้วเหมือนกัน“มานั่งนี่” วินพูดพร้อมกับดึงมือฉันไปนั่งลง โดยที่เขานั่งซ้อนหลังฉันอีกทีนึง วินโอบฉันแล้วเอาคางมาเกยไหล่ลมหายใจร้อนๆ ที่เป่าซอกคอนั่นทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ “นั่งตัวเกร็งทำไม พิงลงมาเลย” วินบอกแล้วดึงตัวฉันเข้าไปพิงอกเขา จะบ้าตาย ฉันว่าอาการแบบนี้น่าจะเรียกว่าเขิน... มั้งเรานั่งดูทีวีไปสักพักฉันก็พึ่งสังเกตว่าวินเอาเบียร์กระป๋องแช่ในถังน้ำแข็งมาวางไว้ข้างๆ โซฟา ถึงว่าล่ะ ดื่มไปตั้งเยอะไม่เห็นหมดสักทีเขาดูผ่อนคลายมาก ไม่ได้อึดอัดเลยที่ฉันนั่งพิงอยู่แบบนี้ แต่คนที่ไม่ปกติกลับกลายเป็นฉันเองลมหายใจร้อนๆ ที่เริ่มมีกลิ่นเบียร์ปนออกมาอ้อมเเขนที่โอบเอวฉันไว้แล้วไหนจะอกอุ่นๆ ที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการดื่มเบียร์นั่นอีกฉันจะบ้าตาย ใจบางไปหมดแล้วตอนนี้ทางดีที่ฉันควรจะหาทางหนีทีไล่ ดีกว่าให้เขารู้ว่าใจฉันมันเต้นเเรงขึ้นทุกที“ง่วงแล้วอ่ะ” ฉันบอกตอนบอลพักครึ่งและวินกลับมาจากเข้าห้องน้ำ จังหวะนี้แหละเหมาะที่สุด“อืม” วินตอบเเล้วนั่งลง ตอบมาแบบนี้แล้วฉันควรทำไงดีล่ะ“ขอไปนอนก่อนได้ไหม” “เธอไม่ได้ง่วง” จากที่ฉันพยายามทำหน้าให้ดูเหมือนง่วงตาจะปิดก็ชะงักไป นี่คือฉันโกหกไม่เนียนหรือเขาฉลาด แต่ยังไงฉันก็ยังยืนยันคำเดิม“ฉันง่วง!” “ฉันให้โอกาสตอบใหม่” วินพูดแล้วเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ “ฉะ ฉันง่วง” ฉันยืนยันเสียงอ่อน ตอนนี้มั่นใจแล้วว่าเขารู้ว่าฉันโกหก แย่แน่...“ง่วงหรือเขิน” “...” “กลัวอดใจไม่ไหวหรอ” เขาไม่ได้พูดเปล่า แต่ยังเอื้อมมือมาจับไหล่ฉันแล้วนวดคลึงเบาๆ อะ ไอ้บ้านี่! เกลียดท่าทางแบบนี้ของเขาจัง! “...” “ตอบก่อนแล้วจะปล่อยไปนอน” ยิ่งสบตาเขาฉันยิ่งใจสั่น ให้ตายเถอะ! “งะ ง่วง” รู้ทั้งรู้ว่าเขาจับได้แน่ แต่ฉันคิดอะไรไม่ออกแล้วไงวินอมยิ้มมุมปากเหมือนกลั้นขำเมื่อได้ยินสิ่งที่ฉันพูดออกไป ไอ้บ้านี่! “งั้น good night kiss ก่อน” ได้คืบจะเอาศอก! วันนี้เขาได้ไปเยอะแล้วนะ ทั้งรหัสเข้าห้อง ได้กอด สกินชิพไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง ไอ้คนเจ้าเล่ห์! “งั้นฉันจะเปลี่ยนรหัสห้อง” วินอึ้งเมื่อได้ยินคำตอบของฉัน เรื่องอะไรต้องยอมเขาล่ะ ยอมรับว่าเล่นตัว แต่คือวันนี้ฉันก็ยอมเขาไปเยอะแล้วไง วินเอามือมาตบหน้าผากฉันก่อนจะทำหน้าเซ็งใส่“เข้าห้องแล้วล็อคประตูไปเลย! ยัยแม่มด!” ........................................................................................................