ผมใช้เวลาการลาป่วยวันรุ่งขึ้นทั้งวันไปกับเกมต่อสู้แค่ตื่นก็ปาไปเกือบเที่ยงแล้วเพราะฤทธิ์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์เมื่อคืน มีขวดเหล้าวิสกี้ยี่ห้อเอฟเอฟ (FF) ที่หายไปหนึ่งในสามตั้งอยู่บนพื้นในระยะแขนเอื้อมถึงเป็นหลักฐานภาวะจิตใจผมตอนนี้ไม่มีทางเล่นเกมที่ใช้สมองอย่างเดอะเมเยอร์ได้การได้ฆ่าคนช่วยปลดปล่อยความเครียดได้ดีทีเดียวผมเป็นคนหนึ่งที่เชื่อว่าเกมไม่ได้ทำให้คนเป็นฆาตกร ตรงกันข้ามเสียอีกการที่เราไม่เก็บกดแล้วมาปลดปล่อยระบายอารมณ์ในเกมทำให้เราไม่ต้องไปทำร้ายใครในโลกจริงตรรกะเดียวกับเหตุผลว่าทำไมประเทศที่มีหนังโป๊เกลื่อนอย่างญี่ปุ่นกลับมีสถิติการข่มขืนที่ต่ำประชาชนสามารถสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองที่บ้านได้โดยไม่จำเป็นต้องฉุดใครหลังจากที่ใช้ปืนยิงผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามจนหมด ผมก็ยิ้มออกลืมความกังวลเรื่องภาพแอบถ่ายนั่นได้เกือบจะ 100 เปอร์เซ็นต์
คงต้องปล่อยวางเหมือนที่ธรบอกจริงๆ
ผมตกผลึกได้ว่าไม่มีตัวเลือกอื่นขณะที่ทานอาหารเย็นบนห้องซึ่งเตรียมง่าย ๆ จากเครื่องทำอาหาร
“ท่านดีขึ้นแล้วใช่ไหม”ธรณีทักเป็นประโยคแรกเมื่อก้าวเข้ามาในห้องแน่นอนว่าผมเล่าเรื่องบทสนทนากับสหายให้เพื่อนฟังจนหมดเปลือกไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วรวมทั้งบอกความอึดอัดในการเข้าสังคมในงานเลี้ยงไปด้วย
“ไม่เป็นไร เราเดาไว้แล้วที่พาไปเผื่อท่านจะเปลี่ยนใจเฉย ๆ ครั้งหน้าเราคงไม่ชวนท่านอีก”ธรณีพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนในมือถือของผมก็ดังขึ้นเป็นเสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน เมื่อหยิบขึ้นมาดูทำให้หัวใจผมพองโตข้อความนั้นส่งมาจากอิสรา เป็นครั้งแรกที่เธอส่งข้อความโดยตรงหาผมผ่านแอปเดย์แชตหลังจากที่อุตส่าห์เพิ่มเพื่อนมานานโข
Issara: เป็นไงบ้างยังเครียดเรื่องนั้นอยู่ไหม
ผมอ่านพร้อมกับน้ำตาซึมนอกจากธรณีแล้วก็มีเธอนี่แหละที่เป็นห่วงสภาพจิตใจผม
Pracha: ได้พักผ่อนวันนี้ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ
ผมใช้คำสั่งเสียงให้ไอรินแปลงเป็นข้อความพิมพ์บอกเธออิสราเองก็คงใช้วิธีเดียวกันด้วยเทคนิคนี้ทำให้บทสนทนาของเราโต้ตอบกันรวดเร็วเท่ากับการพูดปกติ ไม่มีสะดุด
Issara: เสาร์นี้ว่างไหม
ข้อความที่เธอส่งมาทำผมใจเต้นรัวอีกครั้งในที่สุดเธอก็จะชวนผมออกเดตเสียทีแต่ผมไม่อยากให้ฝ่ายหญิงเป็นคนเอ่ยปากก่อนจะดูไม่แมน ผมสั่งไอรินตอบกลับไปในทันที
Pracha: ว่างสิพวกเราไปเที่ยวที่ไหนกันดี
ผมอมยิ้มขณะรอคำตอบใจคิดไปล่วงหน้าถึงกิจกรรมที่อยากทำร่วมกับเธอ ตอนที่คบกับอันธิยาแฟนเก่าผมก็ชวนเธอไปทานอาหารเย็น ไปดูหนัง ไปท้องฟ้าจำลองไม่รู้ว่าคนหนุ่มสาวยุคนี้นิยมไปที่ไหนกัน เที่ยวในโลกประดิษฐ์ดีไหมหรือจะไปสถานที่ท่องเที่ยวธรรมชาติแบบครั้งก่อน แต่ผมคงไม่ถามธรณีแน่เพราะเพื่อนคงชวนไปแต่พื้นที่เอฟอีเอ หรือไม่ก็ไปฟังการดีเบตสด ๆ
Issara: ท่านพาเราไปเที่ยวบ้านท่านบ้างสิ
คำตอบที่อิสราพิมพ์กลับมาทำให้ผมช็อกความตื่นเต้นในทีแรกกลายเป็นหวาดหวั่นพรั่นพรึง ความวัวไม่ทันหายความควายเข้ามาแทรก โชคดีมีแค่เรื่องเดียวเธอรู้ว่าผมอยู่กับแม่แค่สองคนเพราะพ่อเสียชีวิตไปแล้ว ผมเข้าใจเจตนาของเธอดีอิสราไม่ผิด ผมเองก็เพิ่งไปรู้จักครอบครัวเธอมาหมาด ๆเธออาจพยายามสร้างความสัมพันธ์ ช่วยพูดให้แม่ผมปลอบประโลมให้กำลังใจด้วยอีกแรงปัญหาอย่างเดียวคือ ใครจะมาเป็นแม่ผม หรือผมต้องพาเธอย้อนเวลากลับไปเจอท่านอิสราส่งข้อความมาเพิ่ม คงสังเกตว่าอีกฝ่ายเงียบไปนาน
Issara: ท่านเคยบอกว่าจะพาเราไปรู้จักแม่ของท่านสักวัน
เม็ดเหงื่อผมก่อตัวขึ้นบนหน้าผากผมคลับคล้ายคลับคลาว่าจะพลั้งปากไปสัญญากับเธอตอนที่แลกเปลี่ยนข้อมูลส่วนตัวตอนปั่นจักรยานด้วยกันคิดแค่ว่าถึงเวลานั้นผมคงบอกความจริงกับเธอไปแล้วนึกไม่ถึงว่าเธอจะทวงสัญญาเร็วขนาดนี้ ผมควรทำอย่างไรดี จะอ้างว่าติดธุระกะทันหันก็คงไม่ได้เพราะพลั้งปากว่าว่างไปแล้ว หรือควรหลอกว่าแม่ป่วยแต่เธอก็จะถามรายละเอียดเพิ่มเติม ผมก็ต้องแต่งเรื่องเพิ่มเป็นตุเป็นตะอีกขืนเลื่อนไปก่อน สุดท้ายก็ต้องมีวันว่างสักวันอยู่ดี
ผมกวาดตาไปหยุดที่ห้องเพื่อนถ้าถามเขาคงตอกย้ำว่า เห็นไหม บอกความจริงเธอไปเสียแต่แรกก็จบเพราะชายผู้นั้นเป็นคนที่โกหกไม่เป็น อิสราเองก็ซื่อสัตย์ไม่แพ้กันผมรู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอคงด่าว่าเป็นเด็กเลี้ยงแกะแล้วตัดสินใจเฉียบขาดเลิกกับผม ทั้งที่มันกำลังจะไปได้สวยแล้วแท้ ๆผมกะจะบอกให้เธอรู้ความจริงทีละน้อยหลังจากที่เธอไว้ใจก่อน
Pracha: ได้เลยเดี๋ยวเราขอคอนเฟิร์มกับแม่ก่อนนะ แล้วจะบอกอีกที
Issara: โอเคได้คำตอบยังไงบอกเราด้วยนะ
เธอไม่ส่งข้อความอะไรมาเพิ่มอีกคงกำลังตั้งหน้าตั้งตารอคำตอบ ผมมีเวลาแค่ไม่กี่นาที
“มีอะไรเหรอ” ธรณีเปิดประตูโผล่หน้ามาทันทีหลังจากที่ผมรัวกำปั้นใส่ประตูห้อง
“มีเรื่องจะขอร้องนายหน่อยนายช่วยหาคนมาเป็นแม่ให้ฉันหน่อยได้ไหม” ผมพล่ามติดกันเป็นพืดจนฟังไม่ได้ศัพท์เพื่อนถึงขั้นขอร้องให้ผมใจเย็นลงก่อน ผมสูดหายใจเข้าเต็มปอดเมื่อพร้อมแล้วจึงเล่าสถานการณ์ให้เขาฟังอย่างรวบรัดแต่ได้ใจความ
“ทำไมท่านต้องไปสัญญาสิ่งที่ทำไม่ได้ไว้ด้วย”เพื่อนบ่นพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ผมเข้าใจความรู้สึกเขาดี ผมก็ไม่ได้อยากไหว้วานขอความช่วยเหลือจากเขาอีกถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญจริง ๆ
“ท่านบอกความจริงอีฟไปตั้งแต่แรกก็จบแล้ว”ธรณีพึมพำต่อ ว่าแล้วว่าเขาต้องตอบแบบนี้ เขาหาว่าผมมองโลกแง่ร้ายเกินไป
“บอกตอนนี้ก็ยังไม่สายถ้าอีฟไม่เชื่อก็มาขอดูเอวีเอสอีเราได้”
“ก็ฉันโกหกไปแล้ว จะให้ทำไงถ้าบอกตอนนี้แบบที่นายว่า อีฟคงเลิกคบกับฉันถาวรแน่”
“ก็ไม่แน่หรอกเราว่าอีฟเป็นคนมีเหตุผลนะ” ชายผอมสูงรีบปกป้องเธอผมจึงต้องยกเหตุผลอื่นมาโน้มน้าวเพื่อน
“แล้วถ้าอีฟเอาไปบอกอันชันอีกทุกคนทั้งบริษัทคงได้รู้กันหมดแน่ แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนนายลองคิดถึงความรู้สึกฉันดูสิ” แต่สิ่งที่ผมกลัวมากกว่าอิสราคือเพื่อนสนิทเธอรฐรักษ์เป็นคนที่ปากสว่างและจำเป็นต้องบอกความลับไปเพียงเพื่อให้มีเรื่องคุยกับคนอื่นผมจินตนาการภาพออกเลยเหตุการณ์หลังจากนั้นต้องมีนักข่าวจอมเค้นแบบอิสรามารุมล้อมรอบตัวผมจนอึดอัด สูญเสียความเป็นส่วนตัวโดยสิ้นเชิงยังไงก็ต้องรอให้ความสัมพันธ์กับอิสราชัดเจนขึ้นกว่านี้ก่อน
ธรณีถอนใจซ้ำสองแล้วเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงอ่อย
“แล้วท่านจะให้เรายังไง”
ผมเล่าแผนให้เขาฟังมันเกี่ยวข้องกับเพื่อนของเขาที่ผมเพิ่งเจอในงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ธรณีส่ายหน้าอย่างไม่เต็มใจนักตลอดการเล่า แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นผมเองก็ไม่รู้ว่าคำหลอกลวงนี้จะไปจบที่ตรงไหน แต่คงต้องแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าก่อน
ผมพิมพ์ข้อความบอกหญิงสาวในที่สุด
Pracha: OK เสาร์นี้เจอกันสิบเอ็ดโมงนะ
223K
