ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

3 ชั่วโมงต่อมา....

ผมเดินทะลุป่ามาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งมันเป็นหมู่บ้านเล็กๆที่อยู่ใจกลางหุบเขา และที่นั่นเอง อยู่ๆก็มีสาวอายุ 16 ปี หน้าตาสะสวย นาม ชิอะจัง เดินเข้ามาคุยกับผม ทำไมถึงได้มีแต่ผู้หญิงมาอยู่รอบตัวผมเนี่ย ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที แต่ก่อนที่ผมจะเดินหนี ชิอะจัง ก็รีบกล่าวถ้อยคำต้อนรับอย่างเป็นมิตร
" ขอต้อนรับ เหล่านักผจญภัย สู่หมู่บ้านแห่งต้นกำเนิด "
พูดไม่พูดป่าว ชิอะจัง ถึงกับจูงมือผมเข้าไปในหมู่บ้าน และแนะนำ นู่นนี่ ไปเรื่อย ทำให้ผมคันมืออย่างมากจนอยากเกา 
ที่นี่มีการสานตะกร้าจากรากไม้ และมีการเลี้ยงสไลน์กับก็อบลิน เอาไว้สำหรับใช้งานด้วย
หลังจากนั้นไม่นาน เราก็มาถึงกระท่อมของหัวหน้าหมู่บ้าน โดยมีน้องๆของชิอะจัง นั่งหน้าสลอนอยู่
"รออยู่นี่ก่อนนะ " ชิอะจังกล่าว ก่อนจะวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อจะหาอะไรให้ผมทาน แต่ผมไม่กินของที่ผู้หญิงทำหรอก มันอาจมียาพิษใส่ลงไปในนั้นก็ได้ หรืออาจมียานอนหลับใส่อยู่ก็เป็นได้
ผมเริ่มหยิบมันเผาที่อาสึกะ แบ่งให้ตอนแยกทางกันขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย รู้งี้ผมชวน อาสึกะมาด้วยกันก็ดีหรอก
ชิอะจังกลับมาด้วยอาหารป่า รสเลิศ กับสตูเนื้อ และน้ำบลูเบอรี่ ท่าทางน่าอร่อย จนอยากดื่มกินจริงๆ
" อี นิโย่ย ( กลิ่นหอมจริงๆ ) " เหล่าน้องๆของ ชิอะจัง เข้ารุมล้อมผมแล้วบังคับให้กินอาหาร แต่ผมไม่กิน พวกเขาจึงกินแทนเพื่อให้ดูว่ามันไม่มีพิษแต่ปราการใด
ชิอะจังยังคงเข้ามาคุยกับผมอย่างเป็นกันเอง เธอเริ่มบีบน้ำตา และขอร้องให้ผมไปจัดการกับ สัตว์ประหลาดที่ออกอาละวาดแถวหมู่บ้านนี้ และจับแม่ของเธอไป
เธอเริ่ม โผเข้ามาซบไหล่ผม แต่โชคดีที่ผมหลบได้ ถ้าถูกสาวสวยระดับนี้ซบละก็ผมอาจจะสลบก็เป็นได้
จริงๆแล้วผมไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้านหรอก แต่ไหนๆมาขอร้องกันแล้ว ผมก็อยากเห็นหน้าสัตว์ประหลาดตัวนั้นเหมือนกัน ผมจึงตอบตกลง ชิอะจังไป แม้ว่าจะเริ่มคันมากขึ้นทุกที ทุกที ก็ตาม
แต่ผมก็มีเรื่องสงสัยอยู่เหมือนกัน ทำไมนักผจญภัย หรือ เหล่าโบเก็นฉะ ในหมู่บ้านนี้จึงบางตา แทบไม่มีในหมู่บ้านนี้เลย
คืนนั้นผมนอนคิดอยู่ทั้งคืน กลัวถูกผู้หญิงหลอก เพราะผมถูกทำร้ายมามากแล้ว พร้อมกับกินมันเผาที่อาสึกะแบ่งไว้ให้อีกครั้ง ก่อนเข้านอน
เช้าวันต่อมา......
ชิอะจัง มาหาผมอย่างร่าเริง เธอเดินนำหน้าผมเข้าไปในป่า อย่างไม่มีความกลัวสัตว์ประหลาดเลย ผิดกับที่เธอพูดไว้เมื่อวาน เธอเริ่มถามนู่นนี่ จนผมเริ่มหงุดหงิด ถ้าหากใครไม่รุ้ความใน คงต้องคิดว่าผมมาเดทในป่า กับสาวสวยแน่ๆ และกำลังควงกันอย่างน่าอิจฉา
ไม่นานนัก เราก็มาถึง ธารน้ำตก ที่มีสัตว์นักล่าอย่าง ทาทารอส อยู่ มันเริ่มโจมตีผม ด้วยความหวงถิ่น ตอนนั้นเองที่ชิอะจังหายตัวไป เหมือนกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ ก่อนเธอจะหายตัวไป เธอยิ้มอย่างมีเลศนัยบนใบหน้า จนผมรุ้สึกขนลุก ซู่
เปรี๊ยง
ทาทารอส เข้าโจมตีผมราวกับอยากจะกลืนกิน ผมรีบใช้เวทย์ฮีลในทันทีที่ได้แผลจากการต่อสู้ แถวๆนั้นมีอาวุธตกอยู่เกลื่อนกลาดมาก แต่กลับไม่มีศพของ นักผจญภัย หรือ โบเก็นฉะ อยู่เลย ความสงสัยของผมเริ่ม ทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก
ผมหยิบดาบแถวนั้นขึ้นมา ฟาดฟัน ทาทารอส อย่างลืมตัว มันเป็นสัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอด จนทาทารอสได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน
ในระหว่างนั้นความคิดของผมก็ผุดขึ้นมา หรือว่าคนในหมู่บ้านนี้จะหลอกนักผจญภัยและคนเดินทางมาให้ปีศาจตนนี้กิน ผมถูกหญิงหลอกอีกแล้ว ต่อไปจะไม่เชื่อผู้หญิงอีกเลย
ย้ากกกกกกกกกกกกกก
3 ชั่วโมงต่อมา.......
การต่อสู้ของผมกับทาทารอส ใกล้ถึงจุดสิ้นสุด ผมแทบหมดสิ้นเรี่ยวแรง ก่อนจะแทงหอกเข้าไปในลำคอของมันได้ มันดิ้นสะบัดผมอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนจะชักดิ้นชักงอ และฟาดหางใส่ผมเป็นครั้งสุดท้าย จนผมปลิวกระเด็น และสลบไป
*****
ผมตื่นขึ้นมาอีกที พระอาทิตย์ก็เริ่มตกดินแล้ว ที่มือกับเท้าถูกล็อคไปด้วยโซ่ตรวน ชิอะจังกำลังหั่นขาของ โบเก็นฉะคนที่อยู่ข้างๆผม เอาขึ้นมาเลียราวกับคนโรคจิต
" ที่รักจ๋า ตื่นแล้วเหรอ " ชิอะจังกล่าว ทั้งๆที่หน้าเปื้อนเลือดเต็มไปหมด
ผมพยายามดิ้นสุดแรงแต่ โซ่มันล็อตอย่างแน่นหนาจริงๆ จนทำให้รู้สึกหายใจอึดอัด นี่ผมต้องมาตายที่นี่อีกรอบนึงเหรอเนี่ย โดยฝีมือของผู้หญิงอีกแล้ว
" ที่รักไม่ต้องดิ้นไปหรอก คืนนี้เราจะได้มีความสุขด้วยกันแล้วนะ ชั้นนะเรื่องอย่างว่านี่ศึกษามาดีเลย รับรองว่าเธอต้องมีความสุข " ชิอะจังเข้ามาลูบขาอ่อนผมราวกับคนบ้าคลั่ง และเริ่มเลียไปตามส่วนสัดของผมก่อนจะนำขาของโบเก็นฉะคนที่อยู่ข้างๆผมไปปรุงอาหาร ผมดีใจที่เมื่อวานไม่ได้กินสตูเนื้อนี้ เพราะมันเป็นเนื้อมนุษย์
ผมดิ้นไปมาอย่างสิ้นหวัง และหวาดกลัว ภาวนาให้ใครซักคนมาช่วยผม สายตาที่มองไปเห็นมีดทำครัวที่วางอยู่บนเขียงข้างๆ ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บ พระเจ้าช่วยตรูด้วย แต่ก็ไม่มีแม้แต่เงาคนที่จะมาช่วย
ทว่า......
แอ๊ด ประตูถูกสะเดาะกลอนอย่างง่ายๆและเปิดแง้มออกมา และแล้วคนที่มาช่วยผมก็คือ อาสึกะ นั่นเอง เขาแอบตามผมมาโดยไม่ให้ผมรู้ตัว และมาจนถึงหมู่บ้านนี้ เมื่อเห็นผมตกอยู่ในอันตราย จึงแอบเสี่ยงภัยเข้ามาช่วย
อาสึกะตรงเข้ามาสะเดาะโซ่ข้อมือ และขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับทำปาก ชู่ววววว ให้ผมเงียบๆ เมื่อผมหลุดพ้นจากโซ่ตรวน ผมกับอาสึกะ ก็รีบหนีออกจากหมู่บ้านนี้ในทันที
แต่เหมือนฟ้าไม่เป็นใจ เมื่อชิอะจัง เดินกลับมา พร้อมกับมีดทำครัวในมือและพบว่าผมหายไป
แกร๊ง แกร๊ง เสียงระฆังในหมู่บ้านดังกังวาล ผู้คนในหมู่บ้านเริ่มออกค้นหาผมไปทั่ว แม้ว่าพวกเราจะซ่อนตัวในเงามืด แต่อย่าลืมว่า ในหมู่บ้านนี้ก็มีหมา
โฮ่ง โฮ่ง
หมาหลายสิบตัวถูกปล่อยออกมา และเทศกาลเลือดก็ได้เริ่มขึ้น
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
A: แหม พระเอกของเราพอเป็นเรื่องผู้หญิงแล้วเนี่ย สู้ไม่ได้เลย
B : คนมาช่วยพระเอกก็เป็นผู้หญิงนี่นา ยังไม่รุ้ตัวอีกว่า อาสึกะ ก็เป็น ผู้หญิง
C : พระเอกกลัวผุ้หญิง แต่กลับไม่กลัวอาสึกะ เนอะ
A,B : พูดถูกแล้วเจ้าC
C : ร่วมติดตามตอนต่อไปกับพวกเราได้เลยนะครับ เหล่าอัศวินหมีและพองเพื่อน