ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบในนิยายยุค 70

      *เนื้อหาในนิยายต่อไปนี้ เป็นเพียงส่วนหนึ่งในงานเขียน 

บุคคลและสถานที่ต่าง ๆ ไม่มีอยู่จริง ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์แต่อย่างใด 

ทั้งนี้ขอให้ผู้อ่าน อ่านด้วยความสนุก ไม่คิดมากถึงความไม่สมเหตุผลในบางกรณี

บทที่ 4 : สุ่มสกิลฟรี

        ลั่วซือหานมองไปยังข้อความที่ปรากฏอยู่ด้านล่างสุด มันถูกเขียนเอาไว้ว่า 

        [ต้อนรับผู้ใช้งานใหม่กดปุ่มเพื่อสุ่มสกิลฟรี]

        ลั่วซือหานถูมือตัวเองเล็กน้อย เขาไม่สามารถอดใจรอได้ การสุ่มกาชาถือว่าเป็นที่ชื่นชอบของเหล่าคนชอบเล่นเกม 

        ลั่วซืหานเองก็มีเกมที่ชอบเล่นเช่นกัน มันเป็นเกมที่เขาใช่ฆ่าเวลาตอนที่เข้าห้องน้ำเท่านั้น 

        แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังคงเติมเงินไปเป็นจำนวนมาก เพื่อสุ่มกาชาอยู่ดี

        นิ้วเรียวยาวของลั่วซือหาน กดที่หน้าจอโปร่งใส ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น 

นี่ไม่ใช่แค่การสุ่มกาชาธรรมดา แต่มันสามารถตัดสินอนาคตของเขาได้เลย 

        จากนั้นหน้าจอระบบก็ทำการหมุนเพื่อสุ่ม

        ลั่วซือหานไม่กล้าแม้แต่จะมอง เขาหลับตาลงแน่นด้วยความรู้สึกลุ้นละทึก หัวใจเต้นโครมครามจนได้ยินเสียงมันอย่างชัดเจน

        เมื่อคิดว่าระบบสุ่มเสร็จแล้ว เขาจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา 

        ลั่วซือหานค่อย ๆ อ่านข้อความบนหน้าจอโปร่งใสในใจ

        ‘ยินดีด้วย คุณได้รับสกิลตรวจสอบค่าสถานะ สกิลนี้เป็นสกิลติดตัว จะมีหน้าจอสถานะขึ้นโชว์ตลอดเวลา เพื่อบอกชื่อสิ่งของหรือสิ่งมีชีวิตนั้น ๆ สามารถดูข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่แว่นขยาย’ 

        นอกจากข้อมูลของสกิล มันยังมีอย่างอื่นอยู่อีก 

        ลั่วซือหานอ่านข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก เพราะกลัวว่าตัวเองจะตาฝาดไป

        [ราคาที่สามารถขายได้ 10,000 หยวน] 

        ‘สกิลนี้สามารถขายได้!’ ลั่วซือหานอุทานในใจ 

        แต่เขายังไม่ได้กดขายทันที 

        ลั่วซือหานมีความคิดดี ๆ อย่างหนึ่ง นั้นคือการเปรียบเทียบราคา จากราคาขายของจริง  

        ลั่วซือหานเข้าไปที่ระบบร้านค้า จากนั้นก็กดไปที่หมวดทักษะสกิล

        เมื่อกดเข้าไป เขาไม่ต้องไปเลื่อนหาดูเลย เนื่องจากสกิลตรวจสอบสถานะมันอยู่ในหน้าแนะนำ จัดอยู่ในลำดับแรก เขาเจอมันได้ทันทีที่เปิดหน้าทักษะสกิล 

        ราคาสกิลตรวจสอบมันถูกขายอยู่ที่ราคา 10ล้านหยวน!!

        ลั่วซือหานสูดหายใจเข้าด้วยความตกตะลึง! เขาตกใจที่ราคาของมันแพง และที่ตกใจไปมากกว่านั้นคือ ราคาที่เขาสามารถขายได้กลับน้อยมาก

        เทียบราคาแล้ว หนึ่งหมื่นหยวน เป็นเพียงแค่ 0.1% ของราคาขายจริง!?

        ราคามันไม่ต่างกันมากจนเกินไปหรือไง? 

        แค่เห็นความต่างของราคา ลั่วซือหานก็รู้สึกปวดใจแล้ว

         ดังนั้นเขาจึงไม่คิดที่จะขายมันอย่างแน่นอน!

        สกิลนี่ลั่วซือหานจะเป็นคนใช้มันเอง! ส่วนเรื่องเงิเขามั้นใจว่า เขาสามารถหามันได้แน่นอน ถ้าเขาไม่ตายไปก่อนละนะ! 

        เมื่อตัดสินใจได้ว่าเขาจะไม่ขายแน่ ๆ ลั่วซือหานจึงกดใช้งานสกิลทันที 

        หลังจากที่ใช้งานสกิลไปแล้ว ในสายตาของลั่วซือหาน ได้มีหน้าจอขนาดเล็ก ลอยอยู่ตามทุกคนที่เดินผ่านไปมา มันมีชื่อของคนหรือของสิ่งของเหล่านั้นเขียนไว้

        นอกจากนั้น มันยังสามารถเปิดดูข้อมูลส่วนตัวอย่างอื่นได้ด้วย  

        ลั่วซือหานมองไปยังผู้ป่วยชายคนหนึ่ง เพื่อทดลองการใช้งาน เขาลองใช้จิตสำนึกเพื่อเปิดดูค่าสถานะของชายคนนั้น 

        แล้วหน้าจอสถานะก็ปรากฏขึ้นมา  

        [หัวจือเปา อายุ : 27 ปี อาชีพ  : ทหารยศสิบเอก ฉายา : ผู้เที่ยงธรรม  สถานะ : แต่งงานแล้ว (มีอาการป่วยมีเนื้องอกในสมองระยะแรกเริ่ม)]  

        ลั่วซือหานรู้สึกแปลกใจ  หัวจือเปาอายุยังไม่ถึงสามสิบด้วยซ้ำ แต่เขาได้เป็นถึงสิบเอก! น่าเสียดายที่มีอาการป่วยตั้งแต่ยังหนุ่ม 

        ถ้ารักษาดี ๆ อนาคตของหัวจือเปาต้องไปได้อีกไกลแน่

        แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องของเขา จากนั้นลั่วซือหานก็หันไปมองคนอื่น ๆ บ้าง ซึ่งข้อมูลที่แสดงขึ้นมาไม่ได้ต่างจากของหัวจือเปาเลย

        นอกจากข้อมูลบุคคลแล้ว เขายังสามารถดูข้อมูลของอุปกรณ์ต่าง ๆ ได้อีกด้วย 

        ลั่วซือหานจึงลองดูสถานะของใช้บางชิ้นเพื่อดูตัวอย่าง จากนั้นหน้าต่างสถานะก็ปรากฎขึ้นมาไม่ต่างจากข้อมูลบุคคล 

        [เก้าอี้ อายุการใช้งาน : 8 ปี สถานะ : ดี (สามารถใช้งานไปได้อีกหลายปี)]

        สกิลตรวจสอบนี้ดีมาก มันยังสามารถบอกสถานะการใช้งานของสิ่งของได้ด้วย 

        นอกจากข้อมูลอุปกรณ์ บางทีพวกพืชผักอาจจะใช้ได้ผลด้วย!?

        น่าเสียดายที่แถวนี้ไม่มีต้นไม้ ดูเหมือนว่าเขาต้องออกไปทดลองดูข้างนอกโรงพยาบาล?

        ลั่วซือหานตัดสินใจเดินออกมาจากโรงพยาบาล จากนั้นเขาก็เจอกับต้นหลิว ซึ่งมันอยู่ที่หน้าโรงพยาบาลพอดี ดังนั้นเขาจึงได้ลองใช้สกิลตรวจสอบดูอีกครั้ง 

        [ต้นหลิว อายุ : 13 ปี สถานะ : ดี (ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี)]

        แม้แต่ต้นไม้ก็สามารถใช้งานสกิลได้! 

        ลั่วซือหานอารมณ์ดี ดูเหมือนว่าเขาสามารถใช้สกิลตรวจสอบ ตรวจสอบสถานะได้ทุกอย่าง ไม่เว้นแม้แต่พืชและสิ่งของ

        ลั่วซือหานได้คิดคำนวณดูแล้วว่า จะใช้สกิลนี้ยังไงเพื่อหาเงิน

        ในตอนนั้นเอง ขณะที่ลั่วซือหานกำลังยืนคิดอยู่กับตัวเอง หัวหน้าหมู่บ้านอย่างฟางเจียงหรานได้เดินเข้ามาหาเขาพอดี 

        “ลั่วซือหานนายจะกลับหมู่บ้านพร้อมฉันเลยไหม?” 

        ลั่วซือหานมองไปยังดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า เวลานี้คงจะประมาณสี่โมงเย็นแล้ว

        เขาเดาเวลาจากองศาของดวงอาทิตย์ แต่ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากมีนาฬิกาข้อมือสักเรือน 

        ส่วนเรื่องของซูเหม่ยหลิง ฟางเจียงหรานคงจัดการให้แล้วเรียบร้อย 

        ในเมื่อคนก็ถึงมือหมอแล้ว งั้นปล่อยให้พวกเขาจัดการไปก็แล้วกัน 

        “แล้วหลิวผิงอันละครับ?” ลั่วซือหานถามด้วยความอยากรู้ 

        “ฉันให้หลิวผิงอันอยู่เฝ้าซูเหม่ยหลิง แต่ฉันไม่ได้ให้อยู่เฝ้าฟรี ๆ หรอกนะ พอไปถุงหมู่บ้านแล้ว นายชวนไปบอกคนบ้านหลิวด้วย ว่าซูเหม่ยหลิงจ้างเธอไปดูแลที่โรงพยาบาล” ฟางเจียงหรานบอกเหตุผลที่หลิวผิงอันไม่ได้กลับไปพร้อมพวกเขา

        “งั้นผมกลับพร้อมลุงฟางเลยดีกว่า ลุงบอกหลิวผิงอันแล้วใช่ไหม ว่าจะกลับหมู่บ้านเลย” ลั่วซือหานกล่าว 

        ฟางเจียงหรานผงกหัวตอบ “ใช่” 

        ดังนั้นลั่วซือหานจึงไม่ได้เข้าไปกล่าวลากับหญิงสาวทั้งสอง

        ฟางเจียงหรานและลั่วซือหาน ได้นั่งรถแทรกเตอร์กลับไปกันสองคน  

        เรื่องนอนค้างที่โรงพยาบาลของหลิวผิงอัน ฟางเจียงหรานเป็นคนบอกกับทางโรงพยาบาลไว้แล้ว จึงไม่เป็นปัญหาหากหลิวผิงอันจะค้างคืนที่นั่น

        ระยะทางจากตัวอำเภอไปหมู่บ้านใช้เวลาโดยประมาณสามสิบนาที แต่สามสิบนาทีนั้นคือการนั่งรถแทรกเตอร์ไป!

        ถ้าเดินจากหมู่บ้านไปตัวอำเภอ เขาคงต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมง แล้วแต่ความเร็วในการเดิน 

        ลั่วซือหานคำนวณเวลาการไปกลับ เพราะครั้งหน้าเขาคงต้องไปเองคนเดียว 

        หลังจากกลับมาถึงหมู่บ้าน ฟางเจียงหรานได้ขับรถไปจอดที่บ้านตัวเองไม่ได้แวะไปส่งลั่วซือหานก่อน เพราะบ้านเขาถึงก่อนบ้านลั่ว แต่ลั่วซือหานไม่ได้ว่าอะไร 

        “ขอบใจนายมากนะที่ช่วยเหม่ยหลิง ไม่งั้นคงเกิดเรื่องใหญ่” ฟางเจียงหรานกล่าวขอบคุณจากใจจริง

        เนื่องจากเหม่ยหลิงเป็นยุวชนที่มาจากปักกิ่ง ปัญหาที่ตามมาคงจะไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยแน่ 

        “ไม่เป็นไรครับ ผมแค่บังเอิญไปเจอเท่านั้น” 

        “ว่าแต่นายรู้ไหม ทำไมซูเหม่ยหลิงถึงตกน้ำ?” ฟางเจียงหราน มองลั่วซือหานด้วยความสงสัย 

        ลั่วซือหานรู้ถึงความคิดของหางเจียงหราน แต่ใครใช้ให้เขามาเกิดใหม่ในร่างของอันตพาลกันล่ะ?! 

        “ตอนนั้นผมกำลังนั่งเล่นอยู่ริมแม่น้ำ จากนั้นก็ได้ยินเสียงเหมือนอะไรน้ำ ต่อมาก็มรเสียงคนร้องไห้ช่วย พอไปถึงจึดที่ซูเหม่ยหลิงจมน้ำ ผมเห็นหลังของผู้หญิงวิ่งหนีไปทางป่า” ลั่วซือหานกล่าวความจริง 

        ฟางเจียงหรานหลี่ตาลงอย่างจับผิด แต่ต่อให้เป็นลั่วซือหานจริง 

        แล้วเขาจะทำแบบนั้นไปทำไม? เขาจะได้อะไรจากการทำให้คนตกน้ำ? อีกอย่างถ้าช่วยไม่ดีเผลอ ๆ อาจจะจมน้ำตายไปทั้งคู่! 

        คิดได้ดังนั้นฟางเจียงหรานจึงไม่ได้สงสัยในตัวลั่วซือหานอีก

        “อืม ยังไงก็ขอบใจมาก!” ฟางเจียงหรานพูดขอบคุณอีกครั้ง

        “ไม่เป็นไรครับ” แล้วลั่วซือหานจึงเดินกลับบ้านไป

        ฟางเจียงหรานมองตามหลังของลั่วซือหานไป เขารู้สึกว่าวันนี้ลั่วซือหานแตกต่างไปจากทุกวัน นอกจากจะช่วยคน เขายังดูสงบลงมากกว่าแต่ก่อน?

        ลั่วซือหานที่กำลังเดินกลับบ้าน เขาบังเอิญได้ยินเสียงชาวบ้านกำลังพูดคุยกันเรื่องของเขา ส่วนเรื่องที่คุยนั้น… 

        “จริงหรือเปล่า! ฉันได้ยินมาว่าลั่วซือหานช่วยยุวชนชื่อซูเหม่ยหลิงตอนกำลังจมน้ำ?” หญิงแก่วัยห้าสิบกล่าวถามเพื่อนบ้านของเธอ

        “จริงสิ! ฉันบังเอิญเห็นตอนที่ลั่วซือหานกำลังกระโดดไปช่วยเองกับตา ตอนแรกฉันคิดว่าจะจมไปทั้งสองคนเลยด้วยซ้ำ! พวกเธอก็รู้ว่าแม่น้ำสายนั้นคลืนใต้น้ำแรงขนาดไหน!” เพื่อนบ้านพูดอย่างออกรสออกชาติ แต่สิ่งที่เธอพูดมาคือความจริงทั้งหมด 

        เวลานั้นเธอออกไปซักผ้าที่แม่น้ำพอดี จึงเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ลั้วซือหานช่วยคนไว้ได้

        แต่เพราะเธออยู่ไกล จึงไม่ทันเห็นว่าเป็นคนจมน้ำ ตอนนั้นเธอคิดว่าเป็นเสียงก้อนหิน

        จนกระทั้งเธอเห็นลั่วซือหานลุกวิ่งออกไป จากนั้นก็กระโดดลงไปช่วยซูเหม่ยหลิงไว้ได้ 

        “ก็จริง! ดูเหมือนลั่วซือหานจะเป็นคนดีกว่าที่คิด อย่างน้อยเขาก็ยังรู้จักช่วยชีวิตคน” หญิงแก่กล่าวชื่นชมลั่วซือหาน 

        ลั่วซือหานหยุดฟัง และกำลังจะเดินออกไป แต่ว่ามันยังไม่จบแค่นั้นนะสิ 

        “ใครว่าเป็นคนดี! เขาช่วยหล่อนขึ้นมาก็จริง! แต่ฉันเห็นกับตาเลยนะ ลั่วซือหานจับหน้าอกของยุวชนคนนั้น นอกจากนั้นเขายังจูบปากหล่อนอีกด้วย โชคดีที่หล่อนตื่นขึ้นมาก่อน ไม่อยากจะคิดถ้าหล่อนไม่ตื่นขึ้นมา เขาจะทำอะไรหล่อนต่อ!” เพื่อนบ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและรังเกียจ

        “ตายจริง! เขาทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?!” หญิงแก่ถามอย่างไม่แน่ใจ

        “จริงสิ! ฉันเห็นกับตานอกจากฉัน ยังมีหนิงลี่ไงที่เดินผ่านไปเจอพอดี กับยุวชนอีกคนหนึ่งชื่อว่าอะไร… อ่อจางชิงชิง ใช่จางชิงชอง!” เพื่อนบ้านพูดเสียงดัง เพราะกลัวว่าหญิงแก่คนนี้จะไม่เชื่อเธอ! 

        “ถ้างั้นที่หนิงลี่พูดก็จริงนะสิ!” หญิงแก่ตกใจ จากนั้นสายตาของเธอก็บังเอิญเห็นลั่วซือหานพอดี

        “ฉันทำแกงไว้ยังไม่เสร็จฉันไปก่อนนะ!” หญิงชรารีบหนีเข้าบ้านไปทันที

        “นี่ยายแก่หวงเธอจะรีบไปไหน!” เพื่อนบ้านตะโกนถาม แต่หญิงแก่คนนั้นได้ปิดบ้านไปเรียบร้อยแล้ว 

        เธอจึงหันไปจะกลับเข้าบ้านบ้าง แต่เธอหันมาเจอกับลั่วซือหานพอดี

        เธอสดุ้งตกใจ! 

        จากนั้นก็รีบวิ่งหนีเข้าบ้านตัวเองด้วยเช่นกัน 

        ลั่วซือหานส่ายหัว จากนั้นเขาจึงเดินตรงกลับไปบ้านตัวเอง

        เขาไม่ได้สนใจกับสิ่งที่คนพวกนั้นพูด เพราะสิ่งที่เขาทำคือการช่วยชีวิตคน ไม่ได้คิดจะล่วงเกินเธอเลยสักนิดเดียว!

        อีกอย่างตลอดทั้งชีวิตลั่วของซือหานไม่เรียนก็ทำงาน ด้วยปัญหาของครอบครัวเขาจึงไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องความรัก จนกระทั่งตายไปเขาก็ยังไม่เคยคบหากับหญิงสาวคนไหนเลย