ตอนที่ 1 ช่อดอกไม้ในงานแต่งพี่ชาย
@ไออุ่น
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อไออุ่น เป็น้องสาวของพี่อาชิเ้าบ่าวในงานวิวาห์วันนี้ค่ะ ฉันมีพี่ชายสองคน ส่วนฉันเป็น้องเล็กสุดคนกลางชื่อพี่กัปตันเป็พี่ชายฝาแฝดของฉันเองค่ะ เกิดวันเดียวกันห่างกันแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น
พี่ชายของฉันทั้งสองคนจัดว่าเป็คนหน้าตาดีฉันเองก็ด้วย แต่ไม่มีแฟน ไม่เคยมี แถมยังโสดสนิท เหตุผลที่แท้จริงก็คือพี่ชายหวงค่ะ
ฉันไปไหนมันก็ชอบตามไปด้วยถึงฉันกับพี่กัปตันจะเป็ฝาแฝดกันก็จริงแต่ใบหน้าของเราสองคนแค่คล้ายกันเท่านั้นคนที่ไม่รู้ก็คงคิดว่าฉันมีแฟนแล้วแต่แท้ที่จริงแล้วมันเป็พี่ชายที่คลานตามกันออกมาจากท้องแม่ค่ะ
เวลามีผู้ชายเข้ามาจีบฉันมันชอบทำหน้าเข้มๆทำให้คนพวกนั้นเข้าใจผิดกันไปหมด ส่วนข้อดีของมันก็มีไม่น้อยฉันสามารถไปไหนมาไหนได้โดยที่ไม่ต้องกลัวอันตรายไม่ว่าฉันอยากจะไปที่ไหนพี่กัปตันก็มักจะไปเป็เพื่อนฉันด้วยเสมอ เที่ยวบาร์เที่ยวผับ บาร์โฮสก็เคย นี่คือข้อดีของการมีพี่ชายแบบมันค่ะ
กลับมาที่ปัจจุบันตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ในงานแต่งของพี่อาชิกับอลิซค่ะ
ในขณะที่ฉันกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะด้านหน้าเวทีโต๊ะเดียวกับคุณพ่อคุณแม่กำลังฟังพี่อาชิกับอลิซหยอกล้อกันอยู่บนเวทีอยู่ๆเสียงพิธีกรบนเวทีก็ประกาศหาคนโสดดังขึ้นมา
"รายการต่อไป โยนช่อดอกไม้ใครโสดเชิญด้านหน้าเวทีได้เลยครับ"เขาว่ากันว่าใครที่สามารถรับช่อดอกไม้ที่เ้าสาวโยนลงมาได้คนผู้นั้นจะได้เป็เ้าสาวคนต่อไป
"ไออุ่นลูก" ฉันยังคงนั่งนิ่ง
"คะคุณแม่"
"ไปร่วมสนุกกับเขาสิลูก"
"ไม่ดีกว่าค่ะ"
"ไปเถอะพาน้องไปสนุกด้วย" น้องที่คุณแม่พูดถึงก็คือหนูดีหนูดีเป็ลูกสาวของแม่บ้าน พ่อไม่มีวันนี้ฉันจับน้องแต่งตัวสวยชวนมานั่งอยู่ในงานด้วยกัน
"หนูดีอยากไปมั้ย"หนูดีหันมามองหน้าฉันตาแป๋ว
"หนูดียังเด็กจะดีเหรอคะ"
"ไม่เด็กแล้ว ตัวเท่าพี่เด็กตรงไหน ป่ะ"ไปก็ไป คิดว่าพาน้องมาเปิดหูเปิดตาก็แล้วกัน
"ค่ะคุณหนู"
"บอกให้เรียกพี่ สอนไม่รู้จักจำ"หนูดีเรียนอยู่มัธยมปลายปีสุดท้าย กำลังเป็สาวสะพรั่งมองตรงไหนน้องก็น่ารักส่วนฉันปีนี้อายุยี่สิบห้าเต็มแล้ว
"ค่ะพี่อุ่น"
"พี่กัปตันไปมั้ย" ฉันหันไปถามเขาเขาส่ายหน้าให้เป็คำตอบฉันกับหนูดีจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวที่นั่งอยู่แล้วจับมือพากันเดินออกไปรวมกับคนอื่นๆที่ด้านหน้าเวทีเพื่อรอรับช่อดอกไม้ที่เ้าสาวกำลังจะโยนลงมา
"เอาล่ะ ตอนนี้คนโสดด้านล่างน่าจะพร้อมกันหมดแล้วเ้าสาวพร้อมหรือยังครับ" เสียงของพิธีกรดังขึ้นอีกครั้ง
"พร้อมแล้วค่ะ"
"ถ้าพร้อมแล้วหันหลังครับ"เ้าสาวหันหลังพร้อมกับถือช่อดอกไม้เอาไว้ในมือ เ้าสาวหยอกล้ออยู่สองสามครั้งจากนั้นช่อดอกไม้ที่ถืออยู่ในมือก็ถูกโยนลงมา
ดอกไม้ช่อที่เ้าสาวโยนลงมาลอยมาทางฉันฉันยืนนิ่งไม่ต้องพยายามเลยสักนิด อยู่ๆมันก็ลอยมาอยู่ในมือของฉันทันทีจะไม่รับก็ไม่ได้ ถ้าไม่รับโดนหัวแน่ๆ
ทุกคนแสดงความยินดีกับฉันมีทั้งรอยยิ้มและเสียงปรบมือ ส่วนฉันกำลังยืนงงมองดูช่อดอกไม้ในมือของตัวเองพลางคิดไปว่าเนื้อคู่เกิดหรือยังก็ไม่รู้บอกให้คนโสดมายืนรับช่อดอกไม้ฉันก็มายืนให้ แต่สายตาของทุกคนตอนนี้ที่มองมาทางฉันมองมาด้วยสีหน้ายินดีมากมาย ราวกับว่าฉันกำลังจะได้แต่งงานในวันพรุ่งนี้อย่างไรอย่างนั้น...บ้าไปแล้ว!
"พี่อุ่น ยินดีด้วยค่ะ"ส่วนหนูดีปรบมือส่งยิ้มแสดงความยินดีอยู่ข้างๆฉัน
"อ่ะพี่ให้" ฉันยื่นช่อดอกไม้ในมือให้น้อง
"ไม่เอาๆพี่รับได้มันก็ควรเป็ของพี่เก็บไว้เถอะค่ะเดี๋ยวคุณอาชิกับคุณอลิซจะเสียใจนะคะ"
"ก็ได้...กลับไปนั่งกันเถอะ"ฉันกับหนูดีพากันกลับมานั่งลงที่เดิม
"แกจะได้เป็เ้าสาวคนต่อไป"พี่กัปตันเอนศีรษะเข้ามากระซิบอยู่ที่ข้างใบหูของฉันด้วยน้ำเสียงล้อเลียนมันกำลังกวนตีน!
"กี่โมง!" ฉันขึงตาถามกลับไปทันทีก็อย่างที่บอก มันเป็พี่แต่ชอบแสดงออกให้คนอื่นคิดว่ามันเป็แฟนตามติดยิ่งกว่าเงา จนตอนนี้ฉันมีอายุยี่สิบห้าปีแล้ว ยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคน
"หนูดี กินเยอะๆนะ จะได้โตเร็วๆ"มันหันไปส่งยิ้มให้หนูดี ก่อนที่จะเปลี่ยนเื่พูดพลางตักอาหารใส่จานให้หนูดีด้วย
"หนูดีตักเองได้ ขอบคุณคุณกัปตันค่ะ"
"บอกให้เรียกพี่ พูดหลายครั้งแล้วนะ"
"ก็มันไม่ชินนี่คะ"
ในขณะที่บนโต๊ะกำลังสนทนากันเื่ทั่วๆไปสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งเข้า เขานั่งห่างออกไปค่อนข้างไกลทันใดนั้นร่างสูงที่ฉันกำลังมองอยู่ ดันลุกยืนขึ้น รูปร่างสูงโปร่ง แต่งตัวดีแต่ยังไม่ทันได้สำรวจรายละเอียดอย่างอื่นเขาก็หันหลังให้แล้วเดินออกจากโต๊ะนั้นไป
@ภีรภัทร
สวัสดีครับ ผมชื่อภีรภัทร ชื่อเล่นภีร์เป็ลูกชายคนเล็กของบ้าน วันนี้ผมถูกคุณแม่บังคับให้มาร่วมงานแต่ง สิ่งที่ท่าน้าก็คืออยากหาเมียให้ผมสักคนงานกินเลี้ยงวันนี้ผู้คนค่อนข้างหนาแน่น รวมเหล่าผู้ดีชั้นสูงมากหน้าหลายตางานแบบนี้จึงเหมาะแก่การหาคู่ แต่ไม่ใช่ผม ผมไม่ชอบผู้ดีจอมปลอมแบบนี้ถ้าผมจะต้องหาเมียสักคนจริงๆ ผมไม่สนว่าเธอคนนั้นจะรวยหรือจน ขอแค่ให้เธอคนนั้นรักผมในแบบที่ผมเป็ไม่ใช่รักที่เงินของผม
ั้แ่ที่ผมเดินเข้ามาในงานกับคุณแม่ท่านก็พยายามแนะนำผมให้รู้จักกับลูกสาวเพื่อนของท่าน จนตอนนี้ผมเวียนหัวไปหมดผู้หญิงสมัยนี้แต่งหน้าจัดอย่างกับลิเก มองดูผ่านๆก็รู้แล้ว หน้าก็ปลอม นมก็ปลอมหากมีลูกด้วยกันผมี้เีตอบคำถามลูก
"คุณแม่ครับ ผมขอตัวไปรอคุณแม่ที่รถนะครับในนี้คนเยอะผมอึดอัด"
"ดะ...เดี๋ยวสิ" ผมไม่รอให้คุณแม่พูดจบรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวที่นั่งอยู่ แล้วเดินเร็วๆออกไปจากตรงนี้ทันทีผมเดินมาถึงที่รถได้ ก็เปิดประตูเข้าไปนั่งด้วยท่าทางเบื่อหน่าย
"คุณผู้หญิงล่ะครับคุณภีร์" ผมขอแนะนำคนนี้ชื่อดิน เป็ลูกน้องของผมเอง อายุน้อยกว่าผมนิดหน่อยถ้าผมอารมณ์ดีผมก็จะเรียกมันว่าดินเฉยๆ แต่ถ้ามันกวนตีน ผมก็จะเรียกมันว่าไอ้ดินผมมีลูกน้องสองคน คนนี้ชื่อดิน ให้ทำงานทั่วไป ส่วนอีกคนชื่อกร ให้ทำงานเป็เลขา หรือจะเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าให้มันทำงานแทนผมเพราะผมไม่ชอบเข้าบริษัท จะเข้าไปเฉพาะมีประชุมหรือมีงานสำคัญเท่านั้นงานของผมก็คือดูแลและบริหารห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งช่วยคุณพ่อใครๆก็เรียกคุณพ่อผมว่าท่านเ้าสัว
"ยังไม่ออกมา รอท่านก่อน"
"ครับ"
"ดิน นายมีแฟนมั้ย"
"โสดครับ แต่ไม่เหงา" ขี้คุย!
"นายคิดเห็นยังไงกับการมาหาคู่ในงานแต่งชาวบ้านแบบนี้"
"เยอะดีนะครับ สวยๆทั้งนั้นเลย"
"เฮ่อ..." สงสัยจะพึ่งพาไม่ได้
"แล้วคุณภีร์คิดเห็นยังไงครับ"
"ไม่ชอบและน่าเบื่อมากคนเราก่อนที่จะเป็แฟนกันมันก็ต้องศึกษาดูใจเรียนรู้นิสัยใจคอกันก่อนไม่ใช่เหรอวะ"ภายในงานผู้ใหญ่ต่างก็พาลูกสาวลูกชายมาร่วมงานในวันนี้ก็เพื่อพาลูกมาเลือกคู่ผมเองก็เป็หนึ่งในนั้น
"คุณภีร์ไม่ถูกใจใครบ้างเลยเหรอครับ"
"ก่อนถามช่วยดูหน้ากูด้วย"
"ไม่สวยเลยเหรอครับ"
"พลาสติกทั้งหน้าเอาอะไรมาสวย!"
"อคติ"
"ไหนขอดูหน้าคนคุยของมึงหน่อย"
"ไม่สะดวกครับ"
"ชิ!"
????????????????????
4K
