[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ ให้ตายสิ แล้วแบบนี้ไม่ใช่ว่าเราจะต้องหนีไปจนถึงชานเมืองเลยหรือยังไงกัน ”

ลุงพลพูดด้วยท่าทางหัวเสียไม่น้อย เต่ายักษ์ยังคงพยายามเดินตามพวกเขาเรื่อยๆ จากการบอกทางของวิน พวกเขาได้ทิ้งรถตั้งแต่ 1 ชั่วโมงก่อนแล้วพยายามใช้ตึกหลบซ่อนจากสายตาของมัน เต่ายักษ์กลับสามารถตรวจจับพวกเขาได้แล้วยังออกคำสั่งให้ซอมบี้ไล่ตามพวกเขา ต่อให้ลุงพลจะลองแยกกลุ่มกับโยฮันแล้วก็ตาม ซอมบี้กลับถูกแยกออกเป็น 2 กลุ่มเช่นกันทำให้เขาและโยฮันต้องวิ่งติดกันไปตลอด ยังมองไม่เห็นเลยว่าจะสลัดเต่ายักษ์ออกไปได้ยังไง

“ ลุงพลอีก 3 กิโลเมตรข้างหน้าจะถึงแม่น้ำ หลังจากข้ามไปแล้วจะมีถนนตัดไปทางใต้ ให้พวกลุงใช้ถนนเส้นนั้นมุ่งหน้าสู่สะพานที่ 2 หากมันไม่ตามให้มุ่งหน้ากลับมาเลย แต่ถ้ามันยังคงตามให้วกกลับไปที่โรงแรมริเวนเดล ”

“ เข้าใจแล้ว ”

ลุงพลร้องตะโกนบอกคนที่อยู่ด้านข้างให้รู้ว่าพวกเขาจะต้องวิ่งอีก 3 กิโลเมตรเพื่อไปยังสะพานข้ามแม่น้ำแห่งที่ 3 ทันใดนั้นโยฮันที่กระโจนขึ้นตึกก็ได้กระโดดลงมาวิ่งด้านข้าง

“ ลุง สะพานเล็กมากๆ แต่ดูเหมือนว่าเต่าจะลอยน้ำข้ามไปได้ กองทัพของมันก็น่าจะใช้สะพานไล่ตามไป ”

“ ถ้ามีระเบิดก็คงดี ”

การทำลายสะพานคือทางออกเดียวที่จะสกัดไม่ให้กองทัพซอมบี้ตามไป หากมีแค่เต่าคงจะง่ายในการวิ่งหนี ดูเหมือนว่าพวกเขาจะต้องวิ่งวกกลับไปทางเดิมจนกว่ามันจะขี้เกียจไล่ตามพวกเขาไปเอง จนกระทั่งพวกเขามาถึงสะพานข้ามไปยังตัวเมืองฝั่งทิศตะวันตก โยฮันก็ได้พาทุกคนวิ่งขึ้นสะพานข้ามไปยังอีกฝั่งด้วยความรวดเร็ว ในขณะวิ่งเขาไม่ลืมมองลงไปใต้น้ำ พยายามมองหาสิ่งที่น่ากลัวด้านล่าง หากมีซอมบี้ระดับ 4 หรือ 5 อยู่ด้านใต้นั้นอาจจะหยุดซอมบี้เต่าไม่ให้ตามมา เพียงแต่ว่าแถวนี้กลับเงียบสงบไร้ความกดดันแต่อย่างใดเขาจึงวิ่งต่อไปเรื่อยๆรอจนกว่าจะมีโอกาสสลัดเต่ายักษ์ทิ้ง

“ ให้ตายสิ เริ่มเหนื่อยแล้ว ขึ้นรถสักคันก่อนก็แล้วกัน ”

ลุงพลให้คนของเขาไปขโมยรถมาจากข้างถนนอีกคัน ต่อให้พวกเขาจะวิ่งบนถนนก็ไม่สามารถสลัดซอมบี้เต่ายักษ์ทิ้งไปได้ การขับรถคงไม่ต่างจึงคิดจะพักบนรถก่อน 

ในระหว่างนี้เองทุกคนก็มองไปยังอีกฝั่งของสะพาน เต่ายักษ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าสะพานมันเลือกที่จะเดินลงน้ำอย่างที่พวกเขาคิด กองทัพซอมบี้ที่ตามมาติดๆวิ่งขึ้นสะพาน ด้วยพลังของพวกมันหากไม่ทำลายสะพานคงไม่สามารถหยุดการไล่ตามได้ แต่แล้วมันกลับมีเสียงร้องคำรามดังก้องมาแต่ไกล ดึงดูดให้โยฮันหันมองไปยังทิศตะวันตกไกลออกไปราว 5 กิโลเมตร

“ ลุง ผมคิดอะไรดีๆออกแล้ว ”

“ อะไรงั้นเหรอ ” ลุงพลกระโจนขึ้นรถเหลือแค่รอให้โยฮันขึ้นตามพวกเขาก็จะออกเดินทางอีกครั้งหนึ่ง

“ มุ่งหน้าไปทิศตะวันตก เราจะไม่อ้อมกลับไปแล้ว ”

“ ทำไมเราถึงไปที่นั่น ยิ่งออกห่างจากสถานีเราก็ยิ่งกลับได้ยากนะ ”

ลุงพลรีบอธิบาย ภายในเมือง X ไม่ได้มีเพียงแค่ซอมบี้เต่าตัวเดียวที่เป็นปัญหา แต่แล้วเขากลับนึกขึ้นได้ว่าโยฮันคิดจะทำอะไร เสียงเมื่อครู่ทำให้เขารู้ว่ามีซอมบี้ระดับ 6 อีกตัวกำลังร้องคำรามตอบรับเต่ายักษ์

“ ไอ้หนุ่มหรือว่าแกจะให้พวกมันต่อยกัน ” โยฮันทำเพียงแค่ยิ้ม เขาไม่สามารถคิดแผนอะไรออกได้แล้ว การวิ่งหนีคงเป็นทางเลือกที่แย่เพราะไม่รู้ว่าเต่าจะเลิกวิ่งตามเขาตอนไหน หลังจากที่รู้ว่าการล่อให้ซอมบี้เดินทางไปต่อสู้กันคือทางออก ลุงพลจึงบอกให้พวกเขามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกต่อไป ไม่จำเป็นต้องวิ่งเลียบแม่น้ำไปยังสะพาน 2 

โฮก!

เสียงคำรามของเต่ายักษ์ดังไปทางทิศตะวันตก โยฮันไม่รู้ว่ามันร้องคำรามทักทายซอมบี้ระดับ 6 อีกตัวหรือว่าร้องข่มขู่ แต่ที่เขารู้คือซอมบี้เต่ายังคงมองพวกเขาแล้วเดินตามไม่เลิก เขาจึงบอกให้ลุงพลเร่งเครื่องให้เร็วกว่าเดิมขึ้นไปอีกเพื่อเข้าไปหาซอมบี้ระดับ 6 อีกตัว

“ ลุงพล พวกลุงถึงไหนแล้ว ” วินถามด้วยความเป็นห่วง จากเวลาที่ผ่านมาลุงพลและกลุ่มควรจะไปถึงสะพานที่ 2 แล้วเขากลับยังไม่ได้รับการติดต่อจากอีกฝ่าย

“ เรากำลังเดินทางไปทิศตะวันตก ”

“ เดี๋ยวก่อนนะลุง ทำไมถึงต้องไปทางนั้นกัน! ”

“  มีแผนใหม่ เราจะให้ซอมบี้ระดับ 6 สู้กัน ดูท่ามันจะไม่ยอมปล่อยเราไปเลยจะล่อให้มันไปตีกันเอง ”

วินรู้ว่ามันอันตราย แต่เมื่อคนที่กำลังหลบหนีเลือกใช้วิธีที่ต่างไปจากของเขาจึงต้องรอฟังอีกฝ่ายและเตรียมหาทางหลบหนีให้ หากสามารถสลัดซอมบี้เต่าและกองทัพของมันออกไปได้ เขาจะต้องเลือกเส้นทางที่มีบ้านเรือนไม่แออัด ไม่อย่างนั้นจะทำให้เกิดการต่อสู้ขึ้นอีก

“ ไอ้หนุ่ม ใกล้หรือยัง ”

โยฮันหลับตาแล้วใช้สัญชาตญาณของสัตว์กวาดไปรอบๆตรวจหาแรงกดดันที่เตือนให้เขาต้องวิ่งหนี บนถนนในตอนนี้ยังไม่มีความรู้สึกใดปรากฎออกมา เขาจึงบอกให้ลุงพลขับรถต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาถึงจุดหนึ่งที่เป็นที่ตั้งโรงงานไฟฟ้า แม้จะไม่มีไฟฟ้าภายในโรงงาน เขากลับรู้สึกกลัวไม่กล้าที่จะเข้าไปข้างใน

“ มันอยู่ที่นี่แหละลุง ”

ทุกคนรีบกวาดตาออกไปรอบๆ ยังไม่มีใครสัมผัสได้ถึงอันตราย แต่แล้วพวกเขากลับเริ่มมองเห็นซอมบี้ค่อยๆคลานออกมาจากตึกรอบๆที่สูงเพียง 2 ชั้นเท่านั้น เพียงแต่ว่าซอมบี้ที่เดินออกมากลับไม่กล้าเข้าไปใกล้เขตโรงงานไฟฟ้า หลายคนจึงเชื่อว่ามีสิ่งที่น่ากลัวอยู่ภายในนั้นตามที่โยฮันบอก

เสียงตึงตังดังไล่หลังจากเท้าอันใหญ่โตของเต่า ยิ่งพวกเขาหยุดยืนอยู่กับที่เสียงเท้าก็ยิ่งชัดเจนมากยิ่งขึ้น โยฮันจึงบอกให้ขับรถอ้อมไปจอดอยู่ทางด้านหลังเพื่อให้เต่าเดินผ่านโรงงาน ขณะที่รถของพวกเขาวิ่งอ้อมโรงงานโยฮันก็ได้ใช้แรงกดดันของผู้ล่าโจมตีซอมบี้จนไม่มีตัวใดเข้ามาขวางทาง นับว่าเป็นพลังที่ดีไม่น้อยเพียงแค่เขาเพ่งเล็งซอมบี้กลับเกิดความกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ ทันใดนั้นเต่ายักษ์ที่อยู่ห่างออกไปราว 2 กิโลเมตรก็ได้ร้องคำรามลั่น ก่อนจะมีเสียงร้องของซอมบี้อีกตัวดังออกมาจากใจกลางโรงงานไฟฟ้าสั่นสะเทือนทุกๆอย่างบนพื้นดินจนทำให้สิ่งก่อสร้างทั้งหมดโยกไปมา

เหล่าตำรวจที่อยู่บนรถหลังจากได้ยินเสียงร้องของซอมบี้ทั้ง 2 ล้วนแล้วขนลุกชัน ความรู้สึกของพวกเขาราวกับว่ากำลังยืนอยู่ด้านหน้าหุบเหวขนาดใหญ่ที่มีสะพานเล็กๆให้ก้าวข้ามไป ทันใดนั้นใจกลางโรงงานที่มีเสียงร้องกลับปรากฎสายฟ้าระเบิดออกมามากมาย  ก่อนที่สายไฟฟ้าแรงสูงภายในโรงงานจะกระจายกระแสไฟให้ไหลออกไปที่อื่น

จากสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้โยฮันรู้ถึงสาเหตุที่ซอมบี้ไม่กล้าเข้าใกล้โรงงานไฟฟ้าเพราะกลัวว่าตนเองจะตายจากกระแสไฟ อย่างไรก็ตามเขารู้สึกกังวลเพราะกระแสไฟเมื่อครู่มันไม่ได้เป็นกระแสไฟที่เกิดจากโรงงาน ปริมาณของมันมหาศาลมากเกินไป ราวกับว่ามีการจุดระเบิด

ตู้ม!

โรงงานสูง 10 ชั้นพังถล่มลงมากองบนพื้นดิน ทันใดนั้นพื้นใจกลางโรงงานก็ยกตัวขึ้นกระทันหัน ท่ามกลางใบหน้าตกใจของทุกคนพวกเขาต่างเห็นร่างขนาดใหญ่ลุกยืนขึ้นด้วยขาทั้ง 4 ข้าง สิ่งที่หลบอยู่ในโรงงานมีลักษณะคล้ายกับแมงมุมยักษ์ ขาทุกข้างของมันคมราวกับใบมีด ที่ดึงดูดความสนใจของพวกเขามากที่สุดคือกระแสไฟฟ้าที่ปลดปล่อยออกมาบริเวณก้นของมัน จากสิ่งที่เห็นสร้างความตกใจให้พวกเขาเป็นอย่างมากเมื่อรู้ว่าซอมบี้ สร้างกระแสไฟฟ้าได้

เปรี้ยง เปรี้ยง!

เสียงสายฟ้าฟาดดังก้องออกไปไกล ทางฝั่งเต่ายักษ์ร้องคำรามข่มขู่กลับไป จากท่าทางของสองฝ่ายโยฮันที่เคยคิดว่าพวกมันอาจจะทักทายกันตอนนี้เขายืนยันได้แล้วว่าพวกมันต้องการฆ่ากันให้ตายไปข้าง

ท่ามกลางเสียงร้องของซอมบี้ที่มีขนาดตัวสูงเท่ากับตึก 10 ชั้น ซอมบี้ตัวเล็กๆที่วิ่งอยู่รอบๆเต่ายักษ์ก็ได้พุ่งไปด้านหน้าด้วยความเร็วเต็มกำลัง ซอมบี้ที่อยู่รอบๆโรงงานของแมงมุมยักษ์เมื่อได้รับคำสั่ง พวกมันก็วิ่งเข้าหาอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน โยฮันที่เห็นภาพกองทัพซอมบี้ทั้ง 2 พุ่งเข้าปะทะกันขนทั่วร่างของเขาก็ลุกชันขึ้นมาในทันที จำนวนของพวกมันที่เขาเห็น เมื่อรวมแล้วอาจจะมีถึง 300,000 ตัว

“ วิน! ได้โอกาสแล้ว ซอมบี้ระดับ 6 ต่อยกันที่โรงไฟฟ้าทิศตะวันตก บอกเส้นทางหนีให้เราที ” ลุงพลรีบติดต่อกลับไปหาวิน อย่างไรก็ตามวิทยุกลับไม่สามารถใช้งานได้ ไฟฟ้าที่ปลดปล่อยออกมาจากแมงมุมได้เข้าไปรบกวนสัญญาณ เขาจึงมองไปยังโยฮันหวังจะให้อีกฝ่ายช่วยมองจากระยะไกล

“ ไอ้หนุ่ม วิทยุใช้งานไม่ได้ เราต้องหาทางกลับเอง ”

“ ไม่ยากลุงเดี๋ยวผมพากลับ ผมเคยมาดูงานที่นี่เดี๋ยวจะพาวิ่งกลับไปทางบ้านของผม ”

“ งั้นก็ไปเลย ”

“ เดี๋ยวก่อนลุง โอกาสมาแล้ว ”

“ โอกาสอะไร ตอนนี้พวกมันกำลังจะฆ่ากันนะ ”

กองทัพซอมบี้ของทั้งสองฝั่งที่กระโจนเข้าใส่กันเริ่มเปิดทางให้ซอมบี้ระดับ 6 ทั้ง 2 ตัวได้เดินเข้าหากัน การต่อสู้ที่กำลังเกิดขึ้นมั่วเป็นอย่างมาก ไม่มีจังหวะที่พวกเขาจะเข้าไปฉวยโอกาสได้ เพียงแค่วิ่งเข้าไปไม่ถึงนาทีพวกเขาคิดว่าตนเองอาจจะถูกแทงจากด้านข้างหรือไม่ก็ด้านหลังโดยไม่รู้ตัว ยิ่งซอมบี้เปลี่ยนร่างกายให้ประหลาดมากยิ่งขึ้นจากเชื้อไวรัสจากนก ยิ่งทำให้การเคลื่อนไหวแปลกไปจากเดิม

“ ไปเร็ว ผมจะพาลุงวิวัฒนาการครั้งที่ 3 ก่อนแล้วเราค่อยออกไป ”

“ แกจะบ้าเหรอ ”

“ ผมไม่บ้าหรอกลุง ตามมาเร็ว ถ้าเราไม่แข็งแกร่งการรวมกลุ่มที่สถานีอาจจะเกิดปัญหา ไปเร็วลุง ”

ลุงพลและตำรวจวิ่งตามหลังโยฮันไปติดๆ ทันใดนั้นร่างของโยฮันก็พุ่งหายเข้าไปในฝูงซอมบี้ที่กำลังสู้กัน พวกเขาแทบไม่กล้าวิ่งตามเพราะบางตัวเป็นถึงระดับ 4 ทันใดนั้นก็ได้มีชิ้นส่วนซอมบี้พุ่งออกมาจากการต่อสู้ เมื่อทุกคนมองดูพบว่ามันเป็นกะโหลกของสัตว์ขนาดใหญ่ มันถูกผ่าครึ่งให้เบาจนสามารถยกได้  ขณะที่ทุกคนอยากรู้ว่าโยฮันกำลังจะทำสิ่งใดก็ได้มีชิ้นส่วนซอมบี้โยนออกมาเรื่อยๆกองตรงหน้าพวกเขา

“ ลุง ใช้พวกมันเป็นโล่แล้ววิ่งตามมาเลย ”

“ วิ่งก็วิ่ง! ”

ในมือขวาของทุกคนยังคงเป็นเล็บมือของโยฮัน ในมือซ้ายของพวกเขากลับเป็นกะโหลกศีรษะและกระดูกท่อนใหญ่ สิ่งนี้จะถูกใช้เป็นโล่ป้องกันในตอนที่เข้าไปคลุกวงใน หลังจากตัดสินใจได้แล้วว่าจะตามโยฮันไปพวกเขาจึงวิ่งฝ่าฝูงซอมบี้แล้วโฟกัสไปที่การป้องกันเท่านั้น

“ ระวังให้กันด้วย อย่ามัวแต่ป้องกันตนเอง !”

ตำรวจทั้ง 8 นายจัดรูปแบบต่อสู้โดยเน้นไปที่การป้องกันเหมือนตอนที่พวกเขาลาดตระเวนอยู่ชายแดน ทันทีที่เข้ามาในฝูงซอมบี้การโจมตีมากมายก็โถมเข้าหาพวกเขาในทันที นับว่าโชคดีไม่น้อยที่ชิ้นส่วนซอมบี้ภายในมือเป็นระดับ 4 จึงทำให้เบี่ยงการโจมตีออกไปได้

โยฮันที่เห็นกลุ่มลุงพลตามมาแล้วเขาจึงโยนซอมบี้ระดับ 4 ให้อีกฝ่าย จากอัตราการวิวัฒนาการของทุกคนที่เขาเห็นอยู่ระหว่าง 30 % - 40 % หากเขาหาระดับ 4 ให้ทุกคนคงล่าเพียง 50 ตัวเท่านั้น

“ ฆ่ามันลุง ฆ่ามันจนกว่าจะวิวัฒนาการ อย่าลืมแบ่งช่วงเวลาวิวัฒนาการด้วยเพราะผมไม่น่าจะเข้าไปป้องกันให้ลุงได้ ”

“ เข้าใจแล้ว! ”

ลุงพลแบ่งกำลัง 4 คนแรกที่แข็งแกร่งจะได้วิวัฒนาการก่อน จนกว่าจะวิวัฒนาการจบอีก 4 คนที่เหลือถึงจะวิวัฒนาการ ท่ามกลางซอมบี้ที่กรู่กันเข้ามามากมายจนยากจะมองตามได้ทัน โยฮันได้ใช้จังหวะที่กลุ่มของลุงพลจะพลาดท่าโยนร่างซอมบี้ขนาดใหญ่เข้ามาช่วยเปิดทางให้เรื่อยๆจนสามารถยืนหยัดป้องกันต่อไปได้

“ ตามมาเร็วลุง! ”.