ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]

“ฮิๆ เธอเป็นห่วงคนรักตัวน้อยอยู่หรือไง”

        “อย่าพูดจาไร้สาระ!” เสียงที่ปลายสายดูอู้อี้เล็กน้อย

        “ไร้สาระหรือเปล่าเธอเองก็รู้ดี”

        “เธอโทรหาฉันทำไมเพื่อบอกเรื่องนี้?เธอนี่ไม่เบื่อบ้างหรือไง”

        “เฮ้อ...”ชุยฮุ่ยฮุ่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวอย่างจริงจังว่า “ฉันจะโทรหาเธอเพื่อเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรือไง ฉันค้นพบเรื่องพิเศษของฉินลู่เข้าแล้ว”

        “เรื่องพิเศษ”น้ำเสียงแปลกใจจากปลายสายดังขึ้น “เรื่องพิเศษอะไร”

        “ฉันจะบอกเธอว่าฉันเห็นฉินลู่ขับรถอาวดี้คันหนึ่ง บนรถยังมีสาวสวยคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย!” ในที่สุดชุยฮุ่ยฮุ่ยก็พูดใจความสำคัญออกมาแล้ว

        “อะไรนะสาวสวย!” น้ำเสียงของซุนอิงแสดงอย่างเห็นได้ชัดว่าตกตะลึงเป็นอย่างมาก

        “ใช่ เป็นสาวสวยคนหนึ่ง ฉันตั้งใจมองแล้วมองอีก โอ้หน้าอกนั่น ใหญ่ขนาดนั้น น่าเกรงขามขนาดนี้…” ชุยฮุ่ยฮุ่ยเลิกคิ้วสูงพลางพูดเกินจริงไปด้วย

        “...” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า"ชุยฮุ่ยฮุ่ย เธอมาบอกเรื่องพวกนี้กับฉันทำไม เขาพาสาวสวยไปด้วยแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน"

        “ฮ่าๆๆ” ชุยฮุ่ยฮุ่ยหัวเราะอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า"เกี่ยวหรือไม่ให้ฉันพูดให้ชัดเจนไหม!พวกเราเป็นพี่น้องกันมาหลายปี ผีเห็นผีนะสาว"

        “...” ปลายสายเงียบลงอีกครั้ง

        “แน่นอนว่าเรื่องต่างๆไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่เธอคิด" ชุยฮุ่ยฮุ่ยยิ้มและพูดว่า"จากการสังเกตของฉัน ฉินลู่กับสาวสวยคนนั้นยังไม่ได้เป็นอะไรกันพวกเขาเว้นระยะห่างกันค่อนข้างมาก จากที่ฉันเห็น เหมือนฉินลู่มีแรงต้านทานสาวสวยโอกาสของเธอยังมีอยู่มากนะ ฉันแนะนำให้เธออย่ารอช้าอีก รีบฉวยโอกาสนี้เข้าจู่โจมจับฉินลู่ไว้ในมือเธอให้อยู่หมัดอย่าปล่อยให้เขาได้ไปสัมผัสนางตัวดีคนไหนอีก"

        “เธอพูดอะไรฉันไม่เข้าใจที่พูดเลย”

        ชุยฮุ่ยฮุ่ยเบะปากแล้วพูดติดตลกว่า "เอาล่ะๆ ฉันพูดชัดเจนขนาดนี้แล้วก็คิดเอาเองแล้วกัน เดี๋ยวฉันจะกลับไปหาทีมแล้ว เธอหาวิธีจัดการเอาเองนะ เอ้อหมายเลขทะเบียนรถสปอร์ตอาวดี้คันนั้น คือ XXXXXX ไม่พูดแล้ว บ๊ายบาย!"

        "ตู๊ด!"

        ชุยฮุ่ยฮุ่ยตัดสายแล้วเชิดคางอย่างภาคภูมิใจ“เสี่ยวอิง ฉันช่วยเธอได้เท่านี้แหละ”

บนรถอาวดี้ ฉินลู่กับเซี่ยหลิง ทั้งสองต่างไม่ได้พูดคุยกัน

        แต่หลังจากนั้นไม่นาน เซี่ยหลิงก็เอ่ยขึ้นเป็นคนแรกว่า"เมื่อครู่ฉันเห็นทักษะทางการแพทย์ของนายแล้ว น่าทึ่งมาก แต่ไม่ได้เห็นเทคนิคอีกมากมายอย่างชัดเจน"

        ฉินลู่เหลือบมองเธอและเอ่ยว่า "แน่นอนว่าเทคนิคต้องใช้ให้เร็วไม่ปล่อยให้ใครบางคนเรียนรู้มัน แบบนั้นคงไม่ดี"

        “แบร่ๆ ขี้งกเรียนรู้ไว้นิดหน่อยก็ไม่ตายหรอกน่า”

        “เธอรู้ได้ยังไงว่าถ้าฉันสอนให้เธอนิดหน่อยแล้วฉันจะไม่ตาย”ฉินลู่พูดอย่างจริงจัง

        “ไม่คุยเรื่องนี้แล้ววันนี้นายจะกลับบ้านจริงๆ ใช่ไหม” เซี่ยหลิงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

        “ที่เธอพูดมันไม่ดูไร้สาระไปหน่อยหรือฉันไม่กลับบ้านแล้วจะกลับไปที่ไหน”

        เซี่ยหลิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า“แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ นายทำให้หยางกรุ๊ปขุ่นเคืองพวกเขาต้องตอบโต้นายอย่างแน่นอน นายอยู่บ้านอันตรายเกินไป”

        ฉินลู่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “อันตรายอะไรเธอคิดมากแล้ว ตระกูลหยางเล็กๆ ไม่คณามือฉันหรอก”

        “ตระกูลหยางเล็กๆ”เซี่ยหลิงหมดคำพูดกับความเย่อหยิ่งของฉินลู่ “ถ้านายพูดประโยคนี้ออกไปไม่รู้จะมีกี่คนที่หัวเราะเยาะ หยางกรุ๊ปเป็นที่รู้จักทั่วประเทศจีนแต่นายกลับบอกว่าพวกเขาเล็ก”

        “ตระกูลหยางเทียบกับเจ้าพ่อค้ายารายใหญ่ได้หรือเปล่า”จู่ๆ ฉินลู่ก็ถามขึ้น

        “นั่น...เปรียบเทียบกันไม่ได้ มันคนละอย่างกัน จะเทียบกันได้อย่างไร”

        “งั้นตระกูลหยางเทียบกับขุนศึกใหญ่ตะวันออกกลางหรือเปล่า”

        “แบบนั้นยิ่งเทียบกันไม่ได้เลย”

        “ตระกูลหยางเทียบกับรัฐบาลได้หรือเปล่า”

        “นายจะพูดอะไรกันแน่” เซี่ยหลิงพูดอย่างสงสัย

        ฉินลู่ผายมือออกแล้วพูดว่า "เธอยังมองว่าตระกูลหยางเทียบกับพวกนั้นไม่ได้แล้วฉันอธิบายพวกเขาด้วยคำว่า ‘เล็กๆ’ ผิดหรือไง"

        เซี่ยหลิงหมดหนทางเข้าใจกลไกลสมองของฉินลู่จึงตอบกลับไปว่า"แต่เมื่อเทียบกับนายที่เป็นคนธรรมดา ตระกูลหยางก็คือยักษ์ใหญ่นะ!"

        “ใครบอกว่าฉันเป็นคนธรรมดา”ฉินลู่เหลือบมองเซี่ยหลิงพร้อมพูดขึ้นขณะขับรถว่า “เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นคนธรรมดา”

        เซี่ยหลิงมองฉินลู่ขึ้นลงแล้วถามด้วยความสงสัย"นายซ่อนภูมิหลังจากตระกูลที่ยิ่งใหญ่ไว้หรือไง งั้นนายเป็นใคร"

        “หึๆ”ฉินลู่ลูบจมูกอย่างภูมิใจและพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังว่า “ฉันเป็นผู้สืบทอดลัทธิคอมมิวนิสต์”

        “พรวด...”

        เซี่ยหลิงเกือบจะกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

        “นายนี่มันตอแหลสุดๆ”

        "เฮ้" ฉินลู่โบกมือแล้วพูดว่า"เป็นสาวเป็นนางพูดหยาบคายได้อย่างไร"

        “อย่ามาพูดใส่ร้ายฉันนายควรรู้ว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องร้ายแรง นายไปอยู่บ้านฉันเถอะจากนั้นฉันจะหาทางพานายไปต่างประเทศสักสองสามปี รอให้ลมสงบลง"

        "ไม่!" ฉินลู่ยกมือหยุดแล้วพูดว่า "นับจากนี้เป็นต้นไปไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีกแล้ว"

        "นาย... " เซี่ยหลิงรู้สึกเหมือนปอดกำลังจะฉีก"ไม่มีใครสนใจนายแล้ว! ตัวเองอยากตายก็ไปตายเถอะ!"

        "วางใจได้ ใครจะตายก็ได้ แต่ฉันไม่มีทางตาย"ฉินลู่เผยรอยยิ้มที่มั่นใจให้กับเซี่ยหลิง

        พยายามขับมากว่ายี่สิบนาที ฉินลู่ก็ขับรถไปถึงชุมชนเล็กๆ ที่ตนเองอยู่แล้วจอดรถตรงที่จอดรถ

        เปิดประตูรถเดินลงมา ฉินลู่โบกมือพูดกับเซี่ยหลิงที่อยู่ในรถว่า “ขอบคุณสำหรับรถ พรุ่งนี้เจอกัน”

        "ฉันรู้สึกว่าพรุ่งนี้ก็ไม่เจอนายแล้ว" เซี่ยหลิงตอบกลับ

        "เธอทำไมมองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้น ที่นี่คือประเทศจีน!คือเมืองหลวง! คือเมืองจิงเฉิง!" ฉินลู่ชี้ไปที่พื้นแล้วพูดว่า"ไม่มีใครกล้าทำเกินไปแบบนั้น”

        “เฮ้อ...”เซี่ยหลิงถอนหายใจ “ฉันไม่รู้ว่าจะเรียกนายว่าโง่หรือไร้เดียงสานายไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับสังคมชั้นสูงเลย”

        ทันทีที่ฉินลู่ได้ยินประโยคนี้ก็ก้มลงด้วยรอยยิ้มลึกลับ"บางทีฉันอาจเข้าใจมากกว่าเธอเยอะ"

        พูดจบฉินลู่ก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

        เซี่ยหลิงมองดูฉินลู่จนหายลับเข้าไปในประตูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรออก จากนั้นก็ขับรถอาวดี้ออกไป

        ฉินลู่เปิดประตูบ้านและเดินเข้าไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        ปรุงยาอาบยาและฝึกตน

        เมื่อฝึกลมปราณโคจรจุลจักรวาลครบเก้ารอบเขาก็ลุกออกจากอ่างอาบน้ำ แต่ก็ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่าแล้ว

        เมื่อทำความสะอาดอ่างอาบน้ำเสร็จฉินลู่ก็เดินไปที่ห้องนั่งเล่นและหยิบด้ายพิเศษเส้นหนึ่งออกมาจากในลิ้นชัก

        ด้ายเส้นนี้เหลือจากภารกิจลอบสังหารครั้งก่อนสุดท้ายของเขาและตอนนี้ก็เหมาะที่จะนำออกมาใช้

        เขาวางกับดักเล็กๆไว้ตรงประตูและหน้าต่างของแต่ละห้องอย่างชำนาญ จากนั้นก็ตรวจดูรอบๆและปรบมือด้วยความพึงพอใจ

        “ดีมาก แบบนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว”

        หลังจากทำเสร็จทั้งหมดฉินลู่ก็กลับไปที่ห้องนอน หยิบหินหยกชิ้นหนึ่งออกจากลิ้นชักใส่เข้าปากนอนลงบนเตียงแล้วเริ่มเดินลมปราณ โคจรมหาจักรวาลค่อยๆ ตกอยู่ในห้วงนิทรา