[จบ] ยอดหมอพลิกแผ่นดิน

บทที่ 49 ปิดตายหมู่บ้าน

“เกิดโรคระบาดรึ?” จ้าวผิงตกใจเช่นกัน “ข้าเพิ่งมาจากหมู่บ้านซีผิง ไม่เห็นได้ยินเรื่องโรคระบาดเลย”

“หมู่บ้านซีผิงยังไม่ได้รับผลกระทบน่ะซี”

หวงเฟิงเหนียนบอก “เมื่อครู่มีหัวหน้าหมู่บ้านหลายคนมารายงาน บอกว่าหมู่บ้านพวกเขามีผู้เป็นหวัดจากลมเย็นจำนวนมาก ร่างกายอ่อนแรง ไข้สูงไม่ลด แม้แต่งานก็ทำไม่ไหว”

“ได้แต่นอนอยู่บนเตียง ห่มผ้าห่มหลาย ๆ ชั้น กระนั้นก็ยังรู้สึกหนาวสั่น มีน้ำมูกไหลตลอด ทั้งยังไอไม่หยุดด้วย”

“ข้าให้เฉาชิ่งและหลินหัวไปตรวจดูสถานการณ์แล้ว กำลังคิดว่าจะส่งคนไปเชิญท่าน คิดไม่ถึงว่าท่านจะมาพอดี”

“จ้าวเซียนเชิง ในเมื่อท่านสามารถคาดเดาได้ว่าจะมีโรคระบาด ก็น่าจะมีวิธีรับมือใช่หรือไม่?”

“ไม่มี”

จ้าวผิงส่ายหน้า ใบหน้าดูเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

อาการเช่นนี้คล้ายเป็นไข้หวัด ก่อนหน้านี้ที่เขาเคยพูดว่าอาจเกิดโรคระบาดได้ อันที่จริงเป็นการกล่าวเกินเหตุไปหน่อย

อย่างไรก็ดี หวัดจากลมเย็นนั้นเกิดขึ้นเพราะสภาพร่างกายอ่อนแอ เนื่องจากไม่รักษาสุขภาพ เมื่อเจอความเย็นจึงเกิดอาการนี้ขึ้นได้

โดยทั่วไปโรคนี้ก็ไม่ได้มีความสามารถในการแพร่เชื้ออะไรมากมาย

ทว่าเมื่อมีผู้ป่วยหวัดจากลมเย็นมาก ในราชวงศ์ต้าเว่ยจะถูกจัดว่าเป็นโรคระบาดแน่นอน แล้ววิธีการจัดการโรคระบาดในยุคโบราณก็โหดร้ายยิ่งนัก

การจัดการโรคระบาดในยุคโบราณจะส่งทหารเข้าไปปิดตายหมู่บ้าน โดยไม่สนใจว่าใครจะติดเชื้อหรือไม่ ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่อนุญาตให้ใครออกมา จากนั้นก็จุดไฟเผาหมู่บ้านนั้นเสีย

จนกว่าโรคระบาดจะหมดสิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น…

ด้วยเงื่อนไขตอนนี้ จ้าวผิงไม่สามารถจำแนกได้อย่างชัดเจนว่าเป็นหวัดจากลมเย็นหรือไข้หวัด จึงจำเป็นต้องให้ความสำคัญกับเรื่องนี้

เขาเอ่ยกับหวงเฟิงเหนียน “นายอำเภอหวง โรคระบาดนั้นไม่มียารักษาเฉพาะ ตอนนี้ทำได้แค่ป้องกันเป็นหลักเท่านั้น”

“ป้องอันอย่างไรเล่า?” หวงเฟิงเหนียนถาม “ขอแค่ทำได้ ข้าไม่ปฏิเสธแน่นอน”

สวรรค์ต้องการเล่นตลกอันใดกับเขาอย่างนั้นหรือ

มาเกิดโรคระบาดในช่วงเวลาที่เขากำลังจะเลื่อนตำแหน่ง หากจัดการได้ไม่ดี ไม่ต้องพูดถึงได้เลื่อนตำแหน่ง แค่ตำแหน่งปัจจุบันก็ไม่เพียงจะรักษาตำไว้ไม่ได้เท่านั้น แม้แต่ศีรษะก็อาจจะหลุดจากบ่าได้ทีเดียว

ตอนนี้จึงทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่หมอเหล่านี้แล้ว

ครั้งก่อนจ้าวผิงเอ่ยถึงโรคระบาด หวงเฟิงเหนียนเลยให้เขาเตรียมการแต่เนิ่น ๆ มาตอนนี้จ้าวผิงจึงเปรียบดั่งคนสำคัญที่จะช่วยให้เขารอดพ้นเรื่องนี้ไปได้

“ประการแรก ออกคำสั่งห้ามประชาชนตากฝนเพื่อออกไปเก็บเกี่ยวอีก” จ้าวผิงบอก “ไข้หวัดนั้นแพร่เชื้อรวดเร็วมาก หลังตากฝน ร่างกายจะอ่อนแอ ถ้าประมาทเพียงเล็กน้อยก็จะติดโรคได้”

“เดิมทียาก็มีน้อยอยู่แล้ว ถ้าคนป่วยเพิ่มจำนวนขึ้นอีก คงทำได้แค่รอความตายเท่านั้น”

“ได้ ข้าจะออกคำสั่งเดี๋ยวนี้!”

หวงเฟิงเหนียนก็ไม่เข้าใจนัก กระนั้นก็ทำได้แค่พยักหน้ายอมรับอย่างว่าง่าย

“ประการที่สอง ออกประกาศถึงความรุนแรงของไข้หวัด บอกให้ประชาชนที่ไม่มีธุระพยายามอย่าออกไปข้างนอกจะได้ลดความเสี่ยงในการติดโรค”

จ้าวผิงพูดต่อ “ประการที่สาม ทำหน้ากากอนามัยและผ้าเช็ดหน้า”

“ประชาชนต้องสวมใส่หน้ากากอนามัยทุกวัน หากมีธุระต้องออกจากบ้าน ให้พกผ้าเช็ดหน้าไปด้วย”

“หน้ากากอนามัยคือสิ่งใด?”

หวงเฟิงเหนียนถาม

จ้าวผิงไม่ได้อธิบายมาก เพียงหยิบกระดาษและพู่กันข้าง ๆ ขึ้นมาวาดรูปหน้ากากอนามัย

ยุคราชวงศ์ต้าเว่ยไม่สามารถผลิตผ้าที่ไม่ผ่านการทอได้ จึงต้องใช้ผ้าฝ้ายลินินและผ้าไหมแทน

ในส่วนของยางรัดหน้ากากอนามัยนั้นก็ไม่มีเช่นกัน

ต้องใช้เชือกป่านหรือเชือกถัก

ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถป้องกันการติดเชื้อจากแบคทีเรียได้ แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย อย่างน้อยก็เพื่อความสบายใจ

ถ้าครั้งนี้เป็นแค่ไข้หวัดธรรมดาก็ถือเป็นความรู้ให้คนรุ่นหลัง พวกเขาจะได้สามารถเผชิญหน้ากับโรคระบาดได้ถูกต้อง

ไม่ใช่ว่าเมื่อเจอโรคระบาดก็จะจุดไฟเผาทั้งหมู่บ้าน

หวงเฟิงเหนียนจัดการสั่งคนไปเตรียมการทันที แต่กลับโดนเถียนเจิ้นห้ามไว้ “นายอำเภอหวง หน้ากากอนามัยและผ้าเช็ดหน้าสามารถให้ตระกูลเถียนของเราผลิตได้หรือไม่?”

“ท่านคิดจะใช้โอกาสนี้ทำเงินหรือ?” จ้าวผิงเลิกคิ้ว

นี่นับเป็นการหาเงินที่สกปรก หากตระกูลเถียนจะทำจริง ต่อให้จ้าวผิงต้องตบหน้าตัวเองก็จะไม่ร่วมมือกับพวกเขาอีกเด็ดขาด

“ไม่ใช่” เถียนเจิ้นส่ายหน้าอธิบาย “เดิมทีที่จวนเถียนพวกเรามีกิจการผ้าอยู่แล้ว พวกเรามีโรงทอผ้าของตัวเอง”

“คนในอำเภออวิ๋นอันก็มีหลายหมื่นคน แม้ทุกคนจะใส่หน้ากากอนามัยคนละหนึ่งชิ้น นั่นก็ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย โรงทอผ้าในอำเภออวิ๋นอันนั้นเล็กเกินไป เกรงว่าจะผลิตออกมาไม่ได้มากขนาดนั้น”

“พวกท่านวางใจได้ หน้ากากอนามัยพวกนี้พวกเราตระกูลเถียนจะไม่คิดเงินแม้แต่อีแปะเดียว ทั้งหมดจะส่งมอบให้อำเภออวิ๋นอันโดยไม่มีค่าใช้จ่าย”

จ้าวผิงรู้สึกเหลือเชื่อ

นี่ใช่ผู้ทำการค้าใจดำคนเดียวกันกับที่เห็นเงินแล้วตาลุกวาวผู้นั้นหรือไม่?

ไยอีกฝ่ายถึงเปลี่ยนไปได้มากมายถึงเพียงนี้

อย่างไรก็ตาม จ้าวผิงไม่ได้พูดอะไรมาก เขาช่วยเช่นนี้ก็ดีแล้ว

หากเกิดโรคระบาดนั่นคือหายนะ

ยิ่งมีคนยื่นมือเข้าช่วยเหลือมากเท่าไรก็มีความหวังมากขึ้นเท่านั้น

อีกอย่าง ตระกูลเถียนก็มีปัญญาออกเงินจำนวนนี้

ก่อนหน้านี้จ้าวผิงเคยคำนวณค่าใช้จ่ายส่วนนี้ไว้แล้ว

ผ้าหนึ่งพับสามารถผลิตหน้ากากอนามัยได้หนึ่งพันหนึ่งร้อยชิ้น

อำเภออวิ๋นอันมีประชากรเกือบเจ็ดหมื่นคน

หากทุกคนมีหน้ากากอนามัยคนละสามชิ้นใส่ประมาณสิบวัน เท่ากับหน้ากากอนามัยสองล้านหนึ่งแสนชิ้น ดังนั้นจำเป็นต้องใช้ผ้าเกือบสองพันพับ

หากอ้างอิงราคาผ้าในตลาดตอนนี้ ผ้าหนึ่งพับประมาณสามร้อยถึงห้าร้อยอีแปะ

ทว่าตระกูลเถียนทอผ้าเอง

ราคาย่อมถูกกว่า ด้วยทั้งหมดคิดในราคาทุน เมื่อนำมาคิดรวมกันย่อมไม่เกินหนึ่งพันตำลึง เสียเพียงแค่ค่าแรงคนงานเท่านั้น

จวนเถียนสามารถรับค่าใช้จ่ายตรงนี้ได้แน่นอน

“ต้องขอบคุณคุณชายเถียนแล้ว” หวงเฟิงเหนียนซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง

หลังจัดการธุระเสร็จแล้ว ถึงค่อยมีโอกาสถามจุดประสงค์ที่มาของทั้งสองคน

ครั้นหวงเฟิงเหนียนรู้ว่าเถียนเจิ้นจะเปิดร้านขายผ้าที่อำเภออวิ๋นอัน และจ้าวผิงจะเปิดสำนักคุ้มภัย เขาก็ยิ่งตื่นเต้นใหญ่

นี่คงเป็นรายได้ก้อนใหญ่อีกแน่

ดังนั้นเขาจึงไม่รีรอประทับตราราชการในหนังสือรับรองทันที

ทั้งสองคนก็ไม่ได้อยู่ต่อ พวกเขาต่างบอกลาหวงเฟิงเหนียน แล้วออกจากจวนว่าการอำเภอ

เถียนเจิ้นกลับไปที่ร้านเพื่อมอบหนังสือรับรองหมักเหล้าให้จ้าวผิง แล้วพาคนติดตามจ้าวผิงไปหมู่บ้านซีผิงด้วยกัน เพื่อไปเอาเหล้าเซียงซือสิบไห

จากนั้นเถียนเจิ้นทิ้งตั๋วเงินสองหมื่นตำลึงไว้ แล้วรีบกลับมณฑลเพื่อรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นที่อำเภออวิ๋นอันกับเถียนฟู่ไห่ผู้เป็นพ่อ

ส่วนจ้าวผิง เมื่อกลับถึงบ้านเขาก็ไปภูเขาด้านหลัง เรียกพวกเซี่ยเฉวียนที่กำลังฝึกฝนร่างกายอยู่

ก่อนเริ่มลงมือทำงาน

อย่างแรกคือ หยุดการฝึกก่อน

ตอนนี้เขายังไม่แน่ใจว่าผู้ป่วยเป็นหวัดธรรมดาหรือเป็นไข้ จ้าวผิงไม่กล้าเสี่ยงอันตราย ถ้าเกิดเป็นไข้แล้วพวกเขาเกิดติดเชื้อขึ้นมาจะทำงานลำบาก

อย่างที่สอง…

ให้เซี่ยเฉวียนกลับหมู่บ้านเซี่ยชุนและเชิญหัวหน้าหมู่บ้านเซี่ยจี้มา

จากนั้นก็ให้อวิ๋นหม่าน เซี่ยหยาง หลิวมู่อวิ๋น และเกาเหมิ่งทั้งสี่คนไปทุ่งนาในหมู่บ้านซีผิง เรียกคนในหมู่บ้านที่กำลังเก็บเกี่ยวธัญพืชอยู่กลับมาก่อน ถ้าไม่เชื่อฟังก็ใช้ตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านบังคับพวกเขา

ส่วนเฉียนลิ่ว จ้าวผิงให้เขาไปกลั่นเหล้า

ตอนนี้เหล้าเซียงซือผ่านมือตระกูลเถียนขายได้ถึงห้าพันตำลึง ส่วนจ้าวผิงก็ได้สองพันตำลึง ต้องฉวยโอกาสนี้หมักเหล้าให้มากไว้เพื่อทำเงิน

มีเงินแล้วถึงจะมีอนาคต

สุดท้าย เขาให้เหวินฮุ่ยไปเตรียมสมุนไพร จ้าวเสียวเสี่ยวก่อไฟ และหลิวเมิ่งหรูต้มยา

ต้มยาครั้งนี้ไม่ได้ใช้ตำรับยาอวี้ผิงเฟิงส่านแล้ว แต่ยาต้มนี้เป็นตำรับยาหมาหวงทังที่ใช้รักษาโรคหวัดจากลมเย็นได้ดี

จ้าวผิงแนะนำส่วนผสมให้เหวินฮุ่ย

“หวัดจากลมเย็นครั้งนี้อาจไม่ใช่โรคระบาด ทว่าเป็นโรคหวัดจากลมเย็นธรรมดา อย่างไรก็ตาม ด้วยสภาพร่างกายของแต่ละคนไม่เหมือนกัน วิธีการติดเชื้อก็ย่อมไม่เหมือนกัน ทำให้มีอาการแตกต่างกันไป”

“คนที่มีอาการคออักเสบเจ็บคอ ให้ใช้ตำรับยาหยินเชี่ยวซ่าน”

“ตำรับยาหยินเชี่ยวซ่านมีส่วนประกอบหลักคือ ดอกสายน้ำผึ้ง เหลียนเฉียว สะระแหน่ จิงเจี้ย ดอกบอลลูน…”

“คนที่มีอาการไอ ปวดศีรษะ มีน้ำมูกสีเหลือง ให้ใช้ตำรับยาซางจวี๋อิ่น ประกอบไปด้วยใบหม่อน ดอกเก๊กฮวย ซิ่งเหริน...”

จ้าวผิงบอกสูตรยาจีนรักษาโรคไข้หวัดที่จำได้ทั้งหมดให้กับเหวินฮุ่ย 

แล้วเหวินฮุ่ยก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เธอเรียนรู้และทำได้ทันที อีกทั้งยังสามารถแยกแยะสมุนไพรเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี

และด้วยทำอย่างมีลำดับขั้นตอน ไม่นานจึงทำออกมาได้สิบห่อ

ช่วงขณะเดียวกันนี้ เซี่ยจี้และเซี่ยเฉวียนก็เข้ามาหาอย่างเร่งรีบ พอมาถึงแล้วก็ถามด้วยความสงสัย “พ่อหนุ่มจ้าว รีบเร่งตามคนแก่อย่างข้ามาทำไมหรือ?”

“ผู้ไข้ในหมู่บ้านเซี่ยชุนของท่านมีมากน้อยเพียงใด?”

จ้าวผิงไม่อ้อมค้อม ถามตรงประเด็นทันที

“ผู้ไข้?” เซี่ยจี้ตกใจ “ป่วยโรคอะไรรึ?”

“พวกเขาดื่มยาที่เจ้าส่งมาให้ทุกวันจะป่วยได้อย่างไรเล่า หรือว่ายาที่เจ้าส่งมาไม่ได้ป้องกัน แต่เป็นยาที่ทำให้เกิดโรคอย่างนั้นหรือ?”

เมื่อพูดมาถึงตอนท้าย สีหน้าเซี่ยจี้ก็หม่นหมองลงทันที

“ท่านคิดอะไรอยู่?” จ้าวผิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้า จ้าวผิง ถึงแม้ว่าจะเสเพลไปบ้าง แต่ไม่มีจิตใจชั่วร้ายเช่นนั้นแน่นอน”

“วันนี้ข้าไปจวนว่าการอำเภอมา นายอำเภอหวงบอกว่าอำเภอเรามีโรคระบาดแล้ว หลายหมู่บ้านเต็มไปด้วยผู้ป่วยหวัดจากลมเย็น ดังนั้นข้าจึงมาถามว่าสถานการณ์ทางนั้นของพวกท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

“ถ้ามีผู้ป่วยจากหวัดลมเย็นให้รีบพามาให้ข้ารักษา อีกอย่าง บอกให้ทุกคนพักผ่อนอยู่บ้านหลายวันหน่อย หากไม่มีธุระอะไรไม่ต้องออกไปข้างนอก และห้ามตากฝนไปทำงานที่ทุ่งนาเด็ดขาด”

“ถึงแม้ว่าการดื่มยาไปแล้วจะช่วยป้องกันได้ ทว่าก็ไม่แน่นอนเสมอไป หากเป็นหวัดลมเย็นขึ้นมา การรักษาจะยิ่งยุ่งมากขึ้น เนื่องจากเชื้อหวัดมีความสามารถในการต้านฤทธิ์ยาแล้ว”

เซี่ยจี้ไม่เข้าใจเรื่องการรักษาแม้แต่น้อย แต่เข้าใจเรื่องที่ห้ามตากฝนไปเก็บเกี่ยวธัญพืชในทุ่งนา

เขาขมวดคิ้วถาม “ไม่ให้พวกเขาไปเก็บเกี่ยว ธัญพืชก็เสียหายหมดสิ เมื่อไม่มีธัญพืชก็จ่ายภาษีไม่ได้”

จ้าวผิงไม่พูดอะไร

เขาคงดูแลไม่ไหวเสียแล้ว

ในสายตาของประชาชน การจ่ายภาษีถือเป็นหน้าที่ลำดับแรก คนที่ไม่จ่าย ถ้าไม่โดนส่งตัวไปเป็นทหารแนวหน้าก็โดนขายไปเป็นทาส

ดังนั้นธัญพืชจึงสำคัญยิ่ง แม้จะต้องต่อสู้ด้วยชีวิตก็ต้องไปเก็บเกี่ยวให้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นเพียงไข้หวัดธรรมดาไม่ได้ร้ายแรงอะไร

“แล้วจะทำอย่างไร ถ้ามีคนป่วยโรคหวัดจากลมเย็นมากขึ้นก็อาจจะกลายเป็นโรคระบาด ถึงตอนนั้นทางการคงจะส่งทหารมาเผาหมู่บ้าน ใครจะห้ามได้เล่า?” จ้าวผิงถามกลับ

“เรื่องนี้ ...”

เซี่ยจี้โดนถามอย่างนั้น ก็จนตรอก

แต่ในใจไม่อาจสลัดความเชื่อในเรื่องโชคที่มีน้อยนิดได้ “ถึงอย่างไร หมู่บ้านพวกเราก็ไม่มีผู้ป่วย...”

ทว่าเซี่ยจี้พูดยังทันไม่จบก็ได้ยินเสียงดังออกมาจากด้านนอก

“ชาวซีผิงฟังทางนี้ บอกให้ทุกคนหลบอยู่ในบ้าน ห้ามออกมาข้างนอก ใครขัดคำสั่งโดนประหาร!”

“เกิดอะไรขึ้น?”

เซี่ยจี้ตกใจรีบวิ่งออกมาข้างนอก

จ้าวผิงและคนอื่น ๆ ก็วิ่งออกมาเช่นกัน

ที่หน้าหมู่บ้านมีมือปราบสองนายอยู่บนหลังม้า ทั้งคู่ตะโกนเสียงดังไปทั่วทิศทาง 

“ชาวซีผิงฟังทางนี้ บอกให้ทุกคนหลบอยู่ในบ้าน ห้ามออกมาข้างนอก ใครขัดคำสั่งโดนประหาร!”

“แย่แล้ว พวกเขากำลังจะปิดตายหมู่บ้าน ข้าต้องรีบกลับไป”

เซี่ยจี้เห็นสถานการณ์นี้ก็รีบวิ่งกลับหมู่บ้านเซี่ยชุนทันที ส่วนจ้าวผิงเดินตรงไปยังมือปราบสองนายนั้น…