เงากระบี่ใต้อักษร

        แส้เหล็กเทวราชเห็นอยู่ว่า นางกำลังจู่โจมจอมดาบล่าวิญญาณ มิคาดจู่ ๆคมกระบี่ตวัดใส่ตัวมัน อารามตกใจ ถึงกับมือไม้ปั่นป่วน รีบใช้แส้ใยเหล็กม้วนวนป้องกันรังสีกระบี่ทันที

       แต่ไม่ทันเสียแล้ว! ทั้งแส้ทั้งร่างมัน ผงะหงายไปด้านหลัง มันแผดร้องขึ้นเสียงโหยหวนยิ่ง!

       แส้ใยเหล็กขาดเป็นชิ้น ๆ โลหิตแดงฉาน พุ่งดุจน้ำพุจากทรวงอกมัน!

       จอมดาบล่าวิญญาณ และป้ายมรณะดรรชนีเหล็ก ตื่นตระหนกยิ่งพวกมันคิดไม่ถึงกระบี่ของนาง ถึงกับตัดแส้ใยเหล็กขาดได้!

       วูบนั้น พลันบังเกิดเสียงเปรี้ยง! ดังขึ้นครั้งหนึ่งจากหลังคาเรือนรับรองตระกูลหลิน

       แทบเป็นจังหวะเวลาเดียวกัน เสียงแผดร้องดังขึ้นเศษผ้าแพรปลิวว่อนนับร้อยชิ้น

       เทพธิดาเมฆโรจน์ล้มฟุบ อยู่บนหลังคาเรือนรับรองตระกูลหลิน!

       จอมดาบล่าวิญญาณกับป้ายมรณะดรรชนีเหล็ก ตะลึงงันต่อการเปลี่ยนแปลงอันเกิดขึ้นเพียงวูบ รังสีกระบี่คมกริบพลันพุ่งวาบขึ้น เบื้องหน้าพวกมันทันที

        จอบดาบล่าวิญญาณยังไม่หายตื่นตระหนกดาบเก้าห่วงไม่อาจยกขึ้น ป้องกันคมกระบี่ทัน ทรวงอกของมันปรากฏโลหิตสายหนึ่งพุ่งออกมาล้มลงสิ้นใจอีกคน!

       ป้ายมรณะดรรชนีเหล็กเห็นดังนั้น กลับไม่คิดต่อสู้อีก มันหมุนร่างโผกายคิดหนีจากไป ทว่าเพียงเท้าของมัน พ้นจากหลังคา รังสีกระบี่ดุจจันทร์เสี้ยวพลันวาบขึ้นเบื้องหน้า

       มันรีบแทงป้ายเหล็กออก ต้านปะทะอย่างลนลาน แต่ป้ายของมันพอกระทบคมกระบี่ร่างพลันร่วงลงบนหลังคาดังเดิม ป้ายเหล็กหักเป็นสองเสี่ยงโลหิตหลั่งไหลจากทรวงอกเป็นทางยาว สิ้นใจทันทีเช่นกัน!

       ซ่างกวนหมิงจูมองร่างไร้วิญญาณ ของบุรุษทั้งสามอย่างเย็นชาก่อนชำเลืองสายตาไปยัง หลังคาเรือนรับรองอีกหลังหนึ่ง

       หลินจวี๋ฮวากับสองบุรุษที่เหลืออยู่ กลับยืนนิ่งมิเคลื่อนไหว...

       นางที่ไม่เคลื่อนไหว เนื่องเพราะบุรุษทั้งสอง กำลังอยู่ในอาการตื่นตระหนกยิ่ง!

       บุรุษทั้งสองที่ตื่นตระหนก เนื่องเพราะพวกมันเห็นการลงมือเมื่อครู่ของหลินจวี๋ฮวา!

       ความจริงผ้าแพร ในมือเทพธิดาเมฆโรจน์ ต้านรับดรรชนีของหลินจวี๋ฮวาได้อย่างไม่เป็นรองอยู่นาน

       พลันเซียนแพทย์ตระกูลหลินแค่นเสียง “เฮอะ” คำหนึ่งจังหวะนั้นร่างหลินจวี๋ฮวา พลิ้วไหววูบ จู่ ๆกลับเข้าตวัดข้อมือคว้าจับแพรผืนนั้นไว้ นิ้วของนางจี้ใส่ผ้าแพรด้วยลีลาฉับไวอย่างเหลือเชื่อ

       เทพธิดาเมฆโรจน์รีบเกร็งลมปราณ เข้าต้านปะทะพลังดรรชนีทันทีพลังกล้าแข็งสองสายพอปะทะ ผ้าแพรพลันขาดสะบั้นเป็นหลายร้อยเสี่ยง!

       ร่างหลินจวี๋ฮวา พลิ้วไหววูบอีกครั้ง จี้นิ้วตรงใส่ทรวงอกเทพธิดาเมฆโรจน์

       วูบนั้นเทพธิดาเมฆโรจน์ทราบ หลบเลี่ยงไม่ทันแล้ว ได้แต่ต้องวาดฝ่ามือเข้าต้านรับพลังดรรชนี เมื่อนิ้วกับฝ่ามือปะทะกันเทพธิดาเมฆโรจน์กระอักโลหิตสิ้นใจทันที!

       หลินจวี๋ฮวากล่าวอย่างราบเรียบว่า

       “ข้าพเจ้าจะลงมือแล้ว”

       พลันร่างวูบไหวราวร่ายรำ จี้นิ้วใส่จุดชีวิตของบุรุษทั้งสอง!

       บุรุษทั้งสองรีบใช้ทวนและมีดสั้น ต้านปะทะพร้อมกัน ทว่าทันทีเมื่ออาวุธพวกมันกระทบพลังดรรชนีพลันบังเกิดเสียงเปรี้ยง!

       ทั้งทวนทั้งมีดสั้น หักสะบั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!

       เหล่าชาวยุทธ์นับร้อยซึ่งยืนดูอยู่ ณ เรือนอาคันตุกะ ส่งเสียงฮือฮาอื้ออึงด้วยความตื่นตะลึง

       ชาวยุทธ์ทุกคนล้วนทราบดี ดรรชนีพิรุณคลุมฟ้ามีปมเด่นที่ ความฉับไวแม่นยำเน้นความแยบยล ในการใช้พลังลมปราณ ทำร้ายชีพจรคู่ต่อสู้เหตุนี้เองความกล้าแข็งของพลังดรรชนี ไม่อาจเทียบกับดรรชนี ซึ่งอยู่ในแนวแข็งกร้าวเช่นดรรชนีวชิระแห่งเส้าหลินได้

       ดังนั้นสิ่งอันประจักษ์ ต่อสายตาทุกคนขณะนี้ จึงนับว่าเหลือเชื่ออย่างยิ่ง!

       หลินจวี๋ฮวากลับใช้พลังดรรชนีของนาง จี้ทำลายอาวุธกล้าแข็งสองชนิดลงได้ในพริบตา!

       ความแข็งกล้าของพลังดรรชนี นับว่าสูงส่งจนน่าตระหนก!

       เพียงอาวุธทวน และมีดสั้นหักสะบั้น เสียงฉี่ฉี่ดังเบา ๆ ต่อเนื่องอีกเพียงสองครั้งร่างเจ้าทวนอสรพิษกับกระเรียนคู่มือประณีต ต่างล้มลงบนหลังคาเรือนรับรอง!

       หลินจวี๋ฮวาและซ่างกวนหมิงจูยืนนิ่ง...

       ปอยผมสตรีทั้งสองปลิวไสว สตรีทั้งสองหันหน้า มองกันเนิ่นนาน...

       ปลายนิ้วของซ่างกวนหมิงจู คล้ายเลื่อนเข้าใกล้ด้ามกระบี่...

       นิ้วทั้งห้าของหลินจวี๋ฮวา ก็คล้ายเริ่มงอเข้าหากันเล็กน้อย...

       เงียบกริบ...รอบด้านปราศจากสุ้มเสียงใดทั้งสิ้น ทั้งไม่มีผู้ใดกล้ากระทั่งส่งเสียงเพียงเล็กน้อย...

       ทว่าสุ้มเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น ทำลายบรรยากาศสุดอึดอัดลงเป็นเสียงไออย่างรุนแรงของบุรุษผู้หนึ่ง

       เป็นเสียงของฟางเสวี่ยเฟย...

       สองสตรีหันไปมองบุรุษหนุ่มพร้อมกัน พลันทั้งคู่โผร่างลงจากหลังคาเรือนรับรอง มายืนข้างน้องของพวกนาง

       หลินจวี๋ฮวารีบเข้าไป ดูอาการฟางเสวี่ยเฟย บุรุษหนุ่มยังสลบไม่ได้สติแววตานางมองบุรุษหนุ่ม ด้วยความห่วงใยยิ่ง

       ซ่างกวนหมิงจูคล้ายเหลือบมอง ร่างไร้สติของบุรุษหนุ่มแวบหนึ่งนางกล่าวกับทุกคนว่า

        “ข้าพเจ้าขอตัวก่อน...”

       กล่าวจบพาซ่างกวนจึงเหม่ย เดินเข้าไปในเรือนรับรองตระกูลซ่างกวน

       ติงฝูหรงทอดถอนใจ กล่าวสั่งเสียงกังวานว่า

       “บริวารตระกูลกงซุน จัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย ซ่อมแซมสถานที่ตระเตรียมให้พร้อม สำหรับงานชุมนุม ผู้มีหน้าที่ต้อนรับรีบเชื้อเชิญเหล่าชาวยุทธ์ผู้มาถึง เข้าพำนักในเรือนอาคันตุกะ จัดสุราอาหารต้อนรับอย่าให้ขาดตกบกพร่อง”

       นางหันไปประสานมือ กล่าวกับเหล่าชาวยุทธ์จำนวนมากซึ่งเฝ้าดูอยู่บริเวณเรือนอาคันตุกะอย่างสุภาพ

       “เชิญทุกท่านเข้าพำนักกันก่อน...”

       เวลานี้สุ้มเสียงฮือฮา วิพากษ์วิจารณ์ค่อยดังเซ็งแซ่จากเหล่าชาวยุทธ์ทางเรือนอาคันตุกะ

       ผู้คนในสังกัดตระกูลกงซุน แยกย้ายกันไปจัดการเก็บกวาด ซ่อมแซมสถานที่เรือนรับรองสะพานที่ชำรุด มีส่วนหนึ่งออกไปช่วยกันดับไฟ ซึ่งยังไม่มอดสนิทในบางจุดรอบหมู่ตึก อีกกลุ่มออกไปต้อนรับเหล่าชาวยุทธ์

       ติงฝูหรงรอจนสถานการณ์เรียบร้อย ค่อยเตรียมโผร่างลงมาด้านล่าง นางหันไปยิ้มกับมู่หยงไฉ่จิ่งชวนดรุณีน้อยลงไปข้างล่างด้วยกัน

       ทว่าก่อนทั้งหมด จะลงจากหลังคาเรือนรับรอง สุ้มเสียงกังวานเปี่ยมลมปราณพลันดังก้องจากเรือนอาคันตุกะ

       “ห้าตระกูลคลี่คลายสถานการณ์ ได้หมดจดจริง ๆ ครั้งนี้เราห้าสำนักสอดมือยุ่งเกี่ยวมากความไปแล้ว” เป็นสุ้มเสียงของนักพรตอันจิ้ง

       ติงฝูหรงยืนคารวะอย่างสำรวม กล่าวตอบน้ำเสียงกังวานไม่แพ้กัน

       “ท่านนักพรตกล่าวหนักไปแล้ว ครั้งนี้ห้าสำนักอุตส่าห์ยื่นมือช่วยเหลือข้าพเจ้าขอเป็นตัวแทนคารวะขอบคุณ”

       กงซุนจินผิงรีบกล่าวอย่างนอบน้อม เช่นกันว่า

       “ไม่ทราบว่าท่านนักพรตมาถึงแล้ว เสียมารยาทยิ่งที่ไม่ออกไปต้อนรับข้าพเจ้าเป็นตัวแทนตระกูลกงซุน ขอเชิญท่านนักพรตทั้งสองเข้าพำนักในเรือนรับรองชั้นใน”

       “คุณชายกงซุนมิต้องเกรงใจ น้ำใจของท่านเราขอรับไว้ด้วยใจ เราจะให้ศิษย์น้องเข้าพำนักในเรือนรับรองของท่าน ส่วนตัวเรายังมีเรื่องต้องหารือกับเหล่าต้าซืออีกมาก ขอพักในเรือนอาคันตุกะนี้จะดีกว่า...”

       กงซุนจินผิงสะดุ้งเฮือกรีบกล่าวว่า

       “หรือ...ที่แท้สามมหาสมณะก็มาถึงแล้ว! ข้าพเจ้าขอเชิญท่านต้าซือทั้งสามและท่านนักพรตเข้าพำนักในเรือนรับรองตระกูลกงซุน”

       สุ้มเสียงการุณย์ หากเปี่ยมพลังลมปราณเสียงหนึ่ง กล่าวตอบว่า

       “น้ำใจของประสก อาตมาทั้งสามขอรับด้วยใจ แต่บรรพชิตพำนักที่ไหนก็ไม่แตกต่างพวกเราต้องการพำนักกับเหล่าศิษย์ ในเรือนอาคันตุกะมากกว่า...”

       กงซุนจินผิงรีบกล่าวว่า

       “มิกล้า สุดแล้วแต่ท่านต้าซือเถอะ”

       สุ้มเสียงการุณย์นั้นยังกล่าวต่อว่า

       “หลานศิษย์ปู้เอี้ยน ท่านเจ้าอาวาสมีจดหมายถึงเจ้า...”

       ปู้เอี้ยนต้าซือรีบรับคำ ก่อนออกเดินท่านยังหัน ไปมองฟางเสวี่ยเฟยแวบหนึ่งทอดถอนใจแล้วรีบเดิน ตรงไปยังเรือนอาคันตุกะทันที

       พลันสุ้มเสียงกังวาน เปี่ยมความทระนงถือดี กล่าวอย่างเฉื่อยชาทว่ากลับไม่มีผู้ใดเห็นว่าผู้พูดอยู่ที่ใด

       “ครั้งนี้ห้าสำนักคงหมายมั่นว่า ต้องเป็นผู้ชนะแน่ใช่หรือไม่?”

       เพียงได้ยินประโยคนั้น มู่หยงไฉ่จิ่งรีบลุกขึ้นยืน เหลียวมองรอบกายพลางตะโกนออกไปว่า

       “ศิษย์พี่ท่านอยู่ที่ไหน!”

       สุ้มเสียงหนักแน่นกังวานนี้ กลับเป็นเสียงจอมยุทธ์กระบี่เหล็กอี่ไป๋เฮ่อ

       อี่ไป๋เฮ่อยังคงไม่ปรากฏตัว มันเพียงส่งเสียงตอบกลับว่า

       “เรามาถึงแล้ว...”

       เสียงของซ่างกวนหมิงจู พลันดังสอดขึ้น จากภายในเรือนรับรองตระกูลซ่างกวน

       “ตระกูลซ่างกวนขอเชิญจอมยุทธ์อี่ เข้าพักในเรือนรับรองของเรา...”

       ทุกคนในที่นั้นต่างงงงัน! หันมองกันด้วยความประหลาดใจทุกคนล้วนบังเกิดความคิดคล้ายกัน

       ‘ซ่างกวนหมิงจูเชิญจอมยุทธ์อี่ เข้าพักในเรือนรับรองของตนไม่ทราบมีแผนการใดแอบแฝง?’

       นั่นเพราะทุกคนล้วนทราบดี หลังเหตุการณ์เมื่อเจ็ดปีก่อนตระกูลซ่างกวนกับจอมยุทธ์อี่ กลับกลายเป็นศัตรูคู่แค้นซึ่งมิอาจอยู่ร่วมแผ่นดิน

       วันนี้ประมุขตระกูลซ่างกวน กลับเชิญอี่ไป๋เฮ่อเข้าพัก ในเรือนรับรองของตนไหนเลยมีเจตนาดี

       กงซุนจินผิงกับซ่างกวนจึงเหม่ย สบตากันวูบ ทั้งสองงุนงงเช่นกันไม่เข้าใจว่าเหตุใด ซ่างกวนหมิงจูกล่าวเช่นนั้นออกไป...

       น้ำเสียงซ่างกวนหมิงจูยังสดใส หากกล่าวอย่างเยือกเย็นยิ่ง

       “หรือท่านไม่กล้า...”

       อี่ไป๋เฮ่อตอบกลับอย่างห้าวหาญ

       “เหตุใดข้าพเจ้าจะไม่กล้า?...เพียงแต่ขณะนี้ข้าพเจ้ายังมีบางสิ่งต้องกระทำ...”

       ซ่างกวนหมิงจูแค่นเสียงประชดประชัน

       “อ้อ...ท่านยังมีเรื่องลับลมคมในเช่นเดิม ไม่ทราบครั้งนี้จะแอบหายไปจากเรือนรับรอง กลางดึกอีกหรือไม่?”

       ทุกคนซึ่งอยู่ ณ ที่นั้นเงียบกริบลงอีกครั้ง ไม่ว่าผู้ใด ย่อมไม่คิดว่าจู่ๆ ซ่างกวนหมิงจูจะรื้อฟื้น เหตุการณ์หนหลังขึ้นมาหาเรื่องโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้

       อี่ไป๋เฮ่อกล่าวตอบอย่างหนักแน่นว่า

       “เหตุใดเราต้องรีบร้อนเข้าพัก เรามิต้องการคัมภีร์มากมายปานนั้นอย่าว่าแต่ครั้งนี้กลับมีคนหมายมั่นว่า คัมภีร์ต้องตกเป็นของหนึ่งในห้าสำนักใหญ่อย่างแน่นอน...”

       สุ้มเสียงหนึ่ง สวนกลับอย่างขุ่นเคือง

       “ท่านหมายถึงผู้ใด!” เป็นนักพรตเฉินซื่อนั่นเอง มันเดินช้า ๆข้ามสะพานเข้ามา ประสานมือคารวะตอบทุกคนในที่นั้น มันกล่าวอย่างจริงจัง

       “ใครจะกล้าดูแคลนผู้อื่นปานนั้น พลังฝีมือทายาททั้งห้าตระกูลมีแต่จะสูงขึ้นทุกวัน จุดประสงค์คราวนี้ เพียงต้องการแสดงความก้าวหน้าของห้าสำนักให้ทุกคนได้ประจักษ์”

       ติงฝูหรงยิ้มตอบกลับอย่างรู้ทัน

       “ท่านนักพรตออกจะประเมินพวกเรา เหล่าทายาทสูงเกินไปผู้คู่ควรเป็นเจ้าของคัมภีร์ ไหนเลยมีเฉพาะพวกเรา ท่านโยชิอิแห่งหมู่ตึกบูรพาจอมโจรเสเพลเสี่ยวเซียนและพี่ไป๋เฮ่อ ต่างมีพลังฝีมือก้ำกึ่งทัดเทียมกัน”

       อี่ไป๋เฮ่อส่งเสียงอืมม์ เห็นด้วยกับติงฝูหรง

       “เราประเมินพลังฝีมือของนาคามูระ โยชิอิ โดดเด่นเหนือผู้อื่นอยู่บ้าง”

       นาคามูระ โยชิอิ แม้ได้ยินผู้คนกล่าวถึงมัน แต่ยังยืนนิ่งไม่กล่าวสิ่งใด

       นักพรตเฉินซื่อกล่าวอย่างจริงจังว่า

        “ยี่สิบแปดปีนานเกินไปแล้วคัมภีร์พันอักษรสมควรเปลี่ยนผู้ครอบครองบ้าง”