เสน่หาชั่วกัลป์

ชวีหนานอีเห็นสีหน้าฮัวชิงหร่านเคร่งขรึมระมัดระวัง ทั้งยังหยิบดาบที่สามารถส่งเสียงอื้ออึงออกมา คิดว่าเรื่องราวคงจัดการได้ยากลำบากยิ่ง จึงยืนสงบเงียบอยู่ด้านข้าง รอผลที่ออกมา หรือคอยหาโอกาสเคลื่อนไหว ทว่ากลับเห็นฮัวชิงหร่านสังเกตทุก ๆ คน ในที่สุดถือดาบเดินไปทางลวี่เยา นัยน์ตาชวีหนานอีเป็นประกาย ก้าวขึ้นไปข้างหน้า อยากมองเจตนาของฮัวชิงหร่านให้ชัดเจน 

ลวี่เยารู้สึกถึงฮัวชิงหร่านที่เดินเข้ามา ใจของนางเต้นแรง สักพักก็ปล่อยวาง จะกลัวบ้าอะไร?! นางช่วยเขา บุญคุณนี้เขากลับนำมาแก้แค้น ไม่เพียงแทงนางหนึ่งที อาวุธที่ใช้ยังเป็น “สามภพ” ของนาง สารเลวนี่ นางไม่เอาชีวิตของเขาก็เป็นพระคุณแล้ว กล้าดีอย่างไรถึงได้ชักดาบ...อืม หยุดก่อน ๆ หากนางยังคิดเช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ “สามภพ” นั่นก็จะสั่นสะเทือนอีก 

นางยังไม่อยากเปิดเผยตัวตน จำเป็นต้องดำเนินการเงียบ ๆ ความจริงน่ะหรือ ความยุ่งยากหลังจากเปิดเผยสถานะ ไม่ต้องคิดก็ปวดหัวไม่หยุดแล้ว อีกประการหนึ่ง นางทำผ้าเช็ดหน้าผืนสำคัญมากขนาดนั้นหายไป จำเป็นต้องหากลับมา หากนางฟื้นคืนสถานะออกคำสั่งให้คนตามหา แน่นอนว่าต้องเร็วกว่าหาด้วยตัวคนเดียว แต่...หากจะกล่าวอย่างทิ่มแทงใจดำแล้วละก็ หลายปีมานี้ เพื่อรวบรวมของเครื่องเซ่น นางได้ทำเรื่องที่ผู้คนล้วนไม่ชอบ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ได้ก่อความวุ่นวายสร้างความโกรธเกลียดเคียดแค้นให้กับผู้คนจำนวนไม่น้อย หากนางออกคำสั่งระดมคนให้ตามหาผ้าเช็ดหน้า กลัวเพียงว่าผ้าเช็ดหน้านั่นไม่ทันรอถึงมือของนางก็ถูกคนเหยียบย่ำเสียแล้ว ในจุดนี้นางมีสติตระหนักรู้ดี ทำไม ไม่เชื่อหรือ? หากไม่เชื่อ ก็ถามชวีหนานอีกับฮัวชิงหร่าน หรือไป๋จื่อชีดูสิ คนไหนไม่เกลียดนางบ้าง? 

ในใจลวี่เยาแอบเกลียดชังฮัวชิงหร่าน แต่ก็รู้ว่าด่านที่อยู่ตรงหน้านี้จำเป็นต้องผ่านไปให้ได้ มิเช่นนั้นในภายภาคหน้าจะส่งผลเสียต่อเรื่องที่นางกำลังดำเนินการ นางสูดหายใจลึก พลางสะกดจิตตนเอง ฮัวชิงหร่านเป็นชายสง่างดงาม ฮัวชิงหร่านเป็นชายสง่างดงาม...เงยหน้า มองฮัวชิงหร่าน บ่นพึมพำในใจ  ‘เจ้ามองหน้าเขาสิ อยากหรือไม่อยากบีบ? เจ้ามองริมฝีปากเขาสิ อยากหรือไม่อยากจูบ? เจ้ามองมือเขาสิ อยากหรือไม่อยากลูบ? ไม่อยาก! ไม่อยาก? ไม่อยากไม่ได้! ต้องอยาก!’  

เมื่อฮัวชิงหร่านเดินมาถึงเบื้องหน้าลวี่เยา เห็นนางจู่ ๆ เงยหน้า ดั่งหมาป่าหิวโหยจ้องเขม็งเนื้อซี่โครง เบิ่งดวงตาที่เล็กข้างใหญ่ข้าง มองเขาอย่างเคียดแค้น สีหน้าท่าทางนั่น ต้องดุร้ายมากแค่ไหนก็ดุร้ายมากเท่านั้น ต้องถ่อยแค่ไหนก็ถ่อยมากเท่านั้น ต้องขยะแขยงมากแค่ไหนก็ขยะแขยงมากเท่านั้น...  

ฮัวชิงหร่านถูกทำให้ตกใจแล้วจริง ๆ คิดว่านางคือนักพรตหญิงปลอมแปลงรูปโฉมมา! ในตอนที่เขาขยับ กลับเห็นลวี่เยายิ้มซื่อ ๆ โง่ ๆ ตรงเข้ามาหาพลางกล่าว “ฮัวชิงหร่านเป็นชายสง่างดงาม ช่างดูดีเสียจริงเชียว” กล่าวพลางยื่นมือมาลูบมือของเขา!  

สีหน้าฮัวชิงหร่านเปลี่ยนไป เขาหดข้อมือ หลบมือปลาเค็มของลวี่เยา พร้อมกับยก “สามภพ” ในมือขึ้น หมุนรอบตำแหน่งข้อมือซ้ายเดิม ลากหมุนควงเป็นวง หากลวี่เยายึดมั่นที่จะลูบมือของเขา นางก็คงไม่หวังจะเก็บมือของตนเอาไว้แล้ว แน่นอน หากนางเป็นนักพรตหญิง จะสามารถหลบหลีกภัยครั้งนี้ เพียงแต่ หลังจากนี้จะมีภัยพิบัติใหญ่หลวงยิ่งกว่ารอนางอยู่ หากนางมิใช่นักพรตหญิง มือนี้เก็บหรือไม่เก็บก็ล้วนไม่เป็นอะไร ตัดทิ้งก็ช่าง 

การเคลื่อนไหวของฮัวชิงหร่านรวดเร็วยิ่งนัก แม้เวลาจะกะพริบตาก็ไม่เหลือไว้ให้  

การสังเกตการณ์ของชวีหนานอีประณีตละเอียดอ่อน เมื่อตอนที่ลวี่เยาเงยหน้ายิ้มโง่ ๆ ก็รู้ว่าต้องเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ดังนั้นหนึ่งวินาทีก่อนที่ฮัวชิงหร่านจะวาดดาบ เขาดึงปกเสื้อหลังคอของลวี่เยาลากมาด้านข้างตนเอง กล่าวติดตลกว่า “ลวี่เยาหนอลวี่เยา เมื่อวานตาทั้งสองที่เล็กข้างใหญ่ข้างของเจ้ามองข้าแฝงด้วยเสน่หา ครานี้กลับชื่นชมฮัวชิงหร่านเป็นชายงามแล้วได้เยี่ยงไร? เจ้าเปลี่ยนใจรวดเร็วเพียงนี้ ข้าตามไม่ทันแล้ว” เขาหันไปกล่าวกับฮัวชิงหร่าน “ยากมากที่จะมีคนกล้าลงมือกับเจ้า จะตัดแขนข้านี้ได้อย่างไร?”  

ฮัวชิงหร่านจ้องลวี่เยาเขม็ง ไม่กล่าวไม่จา นัยน์ตาเต็มไปด้วยการจ้องมองอย่างพินิจพิเคราะห์  

ลวี่เยาโกรธแล้ว กุมข้อมือ ส่งเสียงเอะอะโวยวาย “จะอย่างไรข้าก็จะชอบใต้เท้าชวี! ฮัวชิงหร่าน เลวมาก จะสับมือข้า!”  

ฮัวชิงหร่านยกดาบขึ้นทันใด ฟันลงไปทางลวี่เยา!

นัยน์ตาชวีหนานอีหดเล็ก คิดจะขยับ กลับนึกได้ว่า ฮัวชิงหร่านไม่ทำสิ่งใดโดยไร้จุดประสงค์ ต้องมีความแคลงใจอยู่เป็นแน่ เพียงแต่ ดาบฟันลงไปเช่นนี้ ลวี่เยาไม่ตายก็ต้องได้รับบาดเจ็บ

ชวีหนานอี ‘บาดเจ็บก็บาดเจ็บ อย่างไรเสียตนเองก็ไร้วิทยายุทธ อยากขัดขวางก็ทำไม่ได้ อีกอย่าง อีกอย่าง เช่นกันว่าเขาเองมีความสงสัยในตัวลวี่เยา นางเป็นใครกันแน่ ร่อนเร่มาจากไหนจนมาถึงเขตลิ้วเหอ ท่าทางบ้า ๆ โง่ ๆ นี้ แท้จริงแล้วยังจำเรื่องราวที่ผ่านมาได้มากน้อยเพียงใด? หรือว่า ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งลวงตา?’ 

ชั่วเวลาสั้นเพียงครู่ที่ดาบยกขึ้นฟาดลง ร้อยล้านความคิดของชวีหนานอีจริง ๆ แล้วเป็นเพียงปลายนิ้ว คนเดียวที่รู้สึกว่าเวลายาวนานอยู่บ้างเล็กน้อยคือลวี่เยา หลบไม่หลบ เป็นปัญหาอย่างหนึ่ง หลบไปทางไหน ก็เป็นอีกปัญหาหนึ่ง โชคดี นางแต่ไหนแต่ไรมาความคิดว่องไว อันตรายจะถึงตัวจิตใจไม่ว้าวุ่น ในเมื่อฮัวชิงหร่านอยากจะทดสอบ เช่นนั้นก็ให้เขาลองดู อย่างมากก็ทิ้งไว้หนึ่งประโยค ความแค้นนี้ไม่เอาคืนก็ไม่ใช่ยายทวดเอ็งแล้ว! 

ลวี่เยาตัดสินใจแน่นอน —— หลบ!

แต่จะหลบจำเป็นต้องมีทักษะ ไม่สามารถหลบอย่างรวดเร็วเกินไป และไม่สามารถไม่หลบเลย ดังนั้น นางแผ่กางขึ้นทันใด เหมือนกับค้างคาวตัวหนึ่ง ตบเสียงดังเพียะไปบนร่างชวีหนานอี แขนขาทั้งสี่รวบเข้าด้วยกัน กอดจนแน่น! หลังจากนั้น ออกเสียงเรียกอย่างน่าเวทนาสั่นสะเทือนสะท้านแก้วหู “อ๊า!!!” 

ฮัวชิงหร่านเก็บดาบ ยืนเงียบ ๆ

เวลาคล้ายกับหยุดนิ่ง ของเหลวชนิดหนึ่งไหลออกมาจากด้านหลังลวี่เยา หยดลงพื้น ส่งเสียงแปะ ๆ ดังต่อเนื่อง หยดน้ำตาของคนร้องไห้ คล้ายกับเป็นช่วงสุดท้ายของชีวิต 

ทันใดนั้น เสียงดังเพียะของอะไรบางอย่างแตกออกมาจากด้านหลังของลวี่เยา พุ่งลงไปบนพื้น ทำให้เท้าของชวีหน้าอีเปียก

หงซิ้วพลันเบิกตากว้าง พอก้นกระแทกพื้นก็ปิดหน้าปิดตา ร้องตะโกนเสียงหลงอย่างกับหัวใจเครื่องในถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ “ฆ่าคนแล้ว! ฆ่าคนแล้ว! ฆ่าคนแล้ว!”

ชวีหนานอีตบไปที่หูของตนเอง รู้สึกว่าโลกทั้งใบล้วนกำลังส่งเสียงอื้ออึงไม่หยุด อื้ออึงจนหัวสมองของเขาตึงแน่น

ถังโยวกวาดสายตามองไปที่ร่างของลวี่เยาสลับกับมองไปที่พื้นสองสามครา  จากนั้นตบหน้าอก พ่นลมหายใจอย่างแรงทีหนึ่งกล่าว “ข้าตกใจเกือบตาย ยังคิดว่าท่านพี่ฮัวจะฟันลวี่เยาเสียแล้ว”  

ลวี่เยาดีดตัวออกจากร่างของชวีหนานอี ลูบถุงน้ำที่อยู่บนไหล่ของตนเอง กับเสื้อผ้าด้านหลังที่เปียกปอน นางจ้องฮัวชิงหร่านเขม็งทีหนึ่ง กล่าวอย่างตะลึงงุนงง “ข้าบอกแล้ว ห้ามฟันคนตามใจชอบ! เจ้าเช่นนี้ ไม่ถูก! ต้องชดใช้!”

ฮัวชิงหร่านจ้องลวี่เยาครู่หนึ่งโดยไม่เอ่ยอะไร เห็นนัยน์ตานางโกรธลุกเป็นไฟ แต่ “สามภพ” ตั้งแต่ต้นจนจบกลับไม่ส่งเสียงอื้ออึง จึงคิดว่าตนเองกังวลเกินไป ดูแล้ว เมื่อครู่นักพรตหญิงคงอยู่แถวนี้ไม่ไกล บางทีกำลังสังเกตการณ์เขาอยู่เงียบ ๆ ลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนี้ ต้องมีแผนการแน่นอน! ฮัวชิงหร่านอดไม่ได้นึกถึงวันที่ฟื้นคืนสติ ท่าทางของนางที่กล่าววาจาเล่นละครกับเขา ในใจรู้สึกเคียดแค้นเป็นที่สุด!  

ฮัวชิงหร่านถอยหลังหนึ่งก้าว คำนับลวี่เยาเป็นมารยาทคราหนึ่ง ท่าทางนั่นช่างเป็นนักปราชญ์แบบอย่าง กับเมื่อครู่ที่โบกดาบก็ฟันไม่สามารถนำมากล่าวรวมกันได้แม้แต่น้อย

ลวี่เยากล่าวในใจ ‘ฮัวชิงหร่านนะฮัวชิงหร่าน เจ้าช่างเป็นปีศาจที่คลุมหนังมนุษย์เสียจริง มองภายใต้หนังที่อ่อนน้อมถ่อมตนสุภาพ จริง ๆ แล้วแอบซ่อนจิตวิญญาณที่เป็นเช่นไรไว้?’  

ถังโยวเห็นฮัวชิงหร่านคำนับลวี่เยาซึ่งเป็นสาวใช้ หัวใจดวงนี้ก็ยิ่งรู้สึกชื่นชม เป็นความสวยสดงดงามของโลกมนุษย์ที่ได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมเช่นนี้ จิตใจช่างกว้างขวาง! ในความคิดของถังโยว ลวี่เยาคงจะซาบซึ้ง แต่นางมิใช่ลวี่เยา จึงคิดไม่ถึงแม้สักนิด ลวี่เยากลับยืดอก เย่อหยิ่งทะนงตนกล่าวกับฮัวชิงหร่าน “ท่าทางที่เจ้าประสานมือคารวะไม่ได้มาตรฐาน มองก็รู้ว่าไม่จริงใจ”  

ฮัวชิงหร่านงุนงงเล็กน้อย พร้อมทั้งกล่าวถามเสมือนนักเรียนดีเด่นคนหนึ่ง “เช่นไรถึงจะได้มาตรฐาน?”

ลวี่เยาชี้ไปยังตลาดที่อยู่ไกล ๆ ท่าทางน่ารักไร้เดียงสา ตั้งใจกล่าว “นู่น ตรงนั้นมีลิงตัวหนึ่ง เพราะอยากได้เงิน ทำท่าประสานมือคารวะอย่างจริงใจ ช่างดูดีเสียจริง” 

ฮัวชิงหร่านใช้ดวงตาที่ประกายแวววับดั่งดวงดาวคู่นั้นมองลวี่เยา ไร้คำกล่าวใด  

ลวี่เยารีบกุมกระเป๋าเงิน กล่าวตวาด “เจ้าทำอะไร?! อยากแย่งเงินของข้าหรือ?! เจ้าแม้คารวะยังทำไม่เป็น ข้าก็ไม่ให้เงินกับเจ้าหรอก!” 

ถังโยวเห็นลวี่เยาก่อความวุ่นวาย ก็รีบร้อนทำให้สถานการณ์ราบรื่น “ข้าให้ ข้าให้...” กล่าวแล้ว ก็ควักเงินก้อนหนึ่งออกมาจากช่องแขนเสื้อ ส่งให้ฮัวชิงหร่าน   

ลวี่เยาสาบานว่า นางมองเห็นสีหน้าดำเข้มของฮัวชิงหร่าน

ลวี่เยามองไปทางถังโยว กล่าวในใจ ‘ให้ความร่วมมือดี! จำความดีของเจ้าไว้’  

หลังจากส่งเงิน ถังโยวรู้สึกว่าตนเองบุ่มบ่ามไม่ดูตาม้าตาเรือ นางทำหน้าเหยเกเก็บเงินกลับมา หัวเราะอย่างเคอะเขิน  

ลวี่เยายื่นมือไปทางฮัวชิงหร่าน กล่าวอย่างหยาบคาย “ชดใช้เสื้อผ้าให้ข้า!”  

ฮัวชิงหร่านเห็นลวี่เยายืนกรานให้ตนชดใช้ ก็ยื่นมือลูบ ๆ คลำ ๆ ในช่องแขนเสื้อ ลูบแล้วลูบอีก ดีจริง เขาไม่ได้พกเงินออกมาอีกแล้ว

ฮัวชิงหร่านใช้น้ำเสียงที่ดั่งลมเย็นแสงจันทร์สดใสกล่าว “ติดไว้ก่อน”

ลวี่เยาส่งสัญญาณให้ฮัวชิงหร่านไปเอากับถังโยว

ฮัวชิงหร่านอยากจะตบลวี่เยาให้ตายเสียจริง แต่เขากลั้นไว้ได้ ส่ายหัวอีกครั้ง กล่าว “ติดไว้” 

ลวี่เยาพยักหน้า แสดงให้เห็นว่ายอมรับ

ทุกคนล้วนรู้สึกว่าฉากบรรยากาศเช่นนี้เหตุใดจึงดูแปลกประหลาด? อีกทั้งยังบรรยายออกมาไม่ได้ว่าแปลกประหลาดตรงไหน สรุปแล้ว คนที่ดูอยู่ในใจตะลึงงุนงง  

ชวีหนานอีหลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็ตบลงบนไหล่ของลวี่เยา ถาม “ยังจำได้ไหมว่าแม่ของเจ้าคือใคร?”

ลวี่เยาอ้าปากคำรามกล่าว “โง่หรือ?! จำไม่ได้ว่าแม่ตัวเองคือใคร?!”

สีหน้าของชวีหนานอีแข็งทื่อ คล้ายกับนึกถึงเรื่องที่ทำให้ตนรู้สึกเจ็บปวด ครู่ใหญ่ถึงได้หัวเราะกล่าว “งั้นเจ้าบอกมาสิ แม่ของเจ้าคือใคร?”  

ลวี่เยากล่าวตอบด้วยท่าทางมีหลักการ “แม่ก็คือแม่!” หลังจากนั้นใช้สายตาที่มองคนเขลาเบาปัญญามองชวีหนานอี ให้เขาเข้าใจ คนที่แม้แต่ ‘แม่ก็คือแม่’ ล้วนไม่เข้าใจ สติปัญญาช่างน่าเป็นห่วงยิ่งนัก  

ชวีหนานอีถูกยั่วโมโหจนหัวเราะ เขายกมือจิ้มกลางอากาศไปที่ตำแหน่งจมูกของลวี่เยา กล่าว “สายตาร้ายกาจอย่างเจ้า เมื่อครู่ชิงหร่านยกดาบจะฟัน เหตุใดเจ้ารู้จักหลบมาที่อ้อมกอดของข้า?”  

ลวี่เยาหรี่ตาหัวเราะกล่าว “เจ้านี่โง่จริง ยังไม่รู้หรือ? ไม่ใช่ว่าข้ากล่าวไปแล้วหรือว่าจะชอบเจ้า? แน่นอนว่าอยู่ด้วยกัน ตายด้วยกันอย่างไรเล่า”  

ชวีหนานอีไม่ขำแล้ว รู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าฟาด น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก! เขากล่าวเตือน “เจ้าไม่จำเป็นต้องดื้อรั้นเช่นนั้น สาวน้อยกล่าววาจาอวดดีเป็นเรื่องปกติ ข้าจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้า เจ้าก็...ไปชอบคนอื่นได้อย่างวางใจเถิด ข้า มีความละอายแก่ใจ” กล่าวแล้ว แอบส่งสัญญาณให้ลวี่เยามองฮัวชิงหร่าน    

   ฮัวชิงหร่านไม่อยากเห็นปฏิสัมพันธ์ของทั้งคู่ จึงหันตัวกลับอย่างเงียบ ๆ  ขณะกำลังจะมุดเข้าไปในเกี้ยว 

ชวีหนานอีรีบร้อนเรียกกล่าว “นี่ ๆ ๆ ชิงหร่าน เจ้าจะทำอะไร? ไม่ใช่บอกหรือว่าจะทำคดีเป็นเพื่อนข้า?”  

ฮัวชิงหร่านกล่าวเรียบ ๆ “ชิงหร่านไม่สามารถ คิดว่าหนานอีจะให้ชิงหร่านเกี้ยวพาราสีเป็นเพื่อน”