ตอนที่หกสิบสี่ บันไดพันขั้น
Hacking III ท่านสามารถแฮ็กเข้าไปในระบบรักษาความปลอดภัยที่แฮกเกอร์ตัวจริงยังต้องสงสัยว่าทำได้อย่างไร...
ความสามารถในการ Hacking ของโอตะที่โม้ในเรื่องมาตลอด ผสมกับการควบคุมสายฟ้าทำให้ผมสามารถแอบแฮ็กเข้าไปในอุปกรณ์มือถือต่างๆของเหล่าสูทดำด้วยความรวดเร็ว
ผมได้แก้แค้นพวกเขาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินตามโคโคะโระเข้าไปในประตูโรงเตี๊ยมภูตพราย
หากบอกว่าผมไม่ประทับใจทิวทัศน์ข้างทางหลังจากเข้ามาแล้วก็คงจะเป็นการโกหก
บรรยากาศรอบข้างสร้างความรู้สึกลึกลับน่าค้นหาและอากาศสดชื่นมากกว่าปรกติ
สมกับที่บรรยายในเกมส์ว่า
[บรรยากาศสดชื่น ลึกลับน่าค้นหาอย่าออกนอกเส้นทางเพราะอาจจะเจออันตรายได้...]
“อย่าอยุ่ห่างจากผมคานาเอะ”
อื้ม
คานาเอะรับคำและจับมือผมไว้แต่โดยดี
ช่วงทางที่เดินผ่าน
เราจะต้องเดินตามทางที่โคโคะโระเดินจึงจะไม่โดนกับดักต่างๆที่อยู่รายทาง
“ขอขนมหน่อย ขอขนมหน่อย”
เด็กสองคนออกมาขวางหน้าผมและรบเร้าขอข้าวของ
หากนี่เป็นนิทานสอนใจคงสอนเรื่องการให้มีความเมตตาปราณีต่อคนที่เดือดร้อนหรือใจดีต่อเด็ก
แต่เด็กสองคนนี้เป้นภูตเสียงสะท้อน
ที่สามารถโจมตีสะท้อนกลับได้หากเราทำให้พวกเขาโมโห
และเป็นพวกที่นิสัยน่ารำคาญมาก
“เอ้า กาแฟแบบเย็นและไม่เย็น”
ผมได้จังหวะเอาน้ำกระป๋องจำนวนมากออกจากช่องเก็บของของโทรศัพท์ให้กับพวกเขา
การรักษาความสัมพันธ์ที่ดีไว้ไม่ชกหน้ากันผมก็คิดว่าน่าจะดีกว่า
“ขอบคุณพี่ชายพี่สาว”
และเด็กสองคนนั้นก็จากไปด้วยความรวดเร็วที่แม้แต่ตาที่ตามจับของผมก็แทบจะไม่ทันว่าพวกเขาแอบไปพรางตัวอยู่บนป่าที่เต็มไปด้วยเมฆหมอกรอบข้างอีกครั้ง
โคโคะโระก็ยังเดินสูงขึ้นไปเรื่อยๆแบบไม่หยุดรอเรา
แต่แค่นี้ทำอะไรที่ผมอัพเกรดความทนทานมาแล้วไม่ได้หรอก
ผมแบกคานาเอะขึ้นบนบ่าและวิ่งไปตามเส้นทางที่โคโคะโระเหยียบไปทุกย่างก้าว
อ๊ะ
มีบางขั้นที่โคโคโระเริ่มใช้กระบวนท่ายากขึ้นเรื่อยๆอย่างเหมือนกับจะแตะกับพื้นแต่ความจริงแล้วไม่ได้แตะกับพื้น
นี่ก็เป็นขั้นที่ยากที่สุดในตอนหลังๆแต่ผมโดนมาใช้ตั้งแต่ต้นๆฉากแล้วหรือนี่?
ปิ๊ง
ผมใช้พลัง precognition
ตา หู จมูก ลิ้น กายใจ
ผมพยายามสัมผัสว่าอะไรคือความแตกต่างของขั้นบันไดที่โคโคโระสัมผัสระหว่างวิ่งขึ้นมาและขั้นบันไดที่เหยียบแล้วจะมีกับดักโผล่ออกมา
และ
Air Walking
เดินบนอากาศเมื่อโคโคะโระชักจะแกล้งผมจนไม่อยมเหยียบที่พื้นอีกแล้วในระหว่างเดินทางขึ้นไปบนภูเขา