ไม่รู้ว่าเป็นเจ้าชายต้องสาปในโอโตเมะเกมส์ Am I a Black Prince?

ตอนที่สิบห้า เป้าหมายเกมส์จีบหนุ่มที่ภายนอกเย็นชาแต่ภายในอ้างว้างและเปล่าเปลี่ยว

แน่นอน ผมไม่ได้จบสงครามโดยการยึดครองดินแดนหรอก แต่คือการสร้าง สมดุลของความหวาดกลัวต่างหาก

ขอเพียงทำให้การเมืองภายในมั่นคงไว้ก่อน ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามอยากบุกเข้ามายึดครองเรา เราก็จะสามารถตอบโต้กลับไปได้

การตรวจหลังจากนั้นก็ไม่มีความขัดแย้งอะไรมากมายแค่งบประมาณทั่วไป ซึ่งผมก็กวาดสายตาดูบัญชีงบประมาณได้ด้วยความรวดเร็ว

ผมต้องยอมรับว่าตัวละครในนิยายที่โม้ว่าเป็นอัจฉริยะนี่มันเก่งจริงๆ

ผมจะไม่พูดว่าตนเองหัวช้า เพราะการสอบได้ประมาณที่ห้าของจังหวัดในสมัยเด็กๆหรือเข้าค่ายวิทยาศาสตร์ก็แสดงว่าผมน่าจะผ่านเกณฑ์มาตรฐานระดับหนึ่ง

แม้จะไม่สามารถเทียบเท่าได้กับเด็กที่พ่อแม่เตรียมแผนการในอนาคตให้ตั้งแต่แรกโดยเริ่มเรียนตั้งแต่อ่านหนังสืออกและเสริมทักษะไปในทางนั้น

แต่ความทรงจำและสติปัญญาของร่างกายมอเดอไคที่ผมอยู่นี้ต้องยอมรับว่าเหนือธรรมดาจริงๆ

แน่นอนการคำนวณในหัวนั้นหากไม่ใช่เลขระดับเกินสิบหลัก ผมสามารถคำนวณได้อย่างสบายก็จริงเพราะผ่านการทำแบบฝึกหัดมานับไม่ถ้วนในโลกก่อน

พวกที่เรียนมาทางสาขาวิชาโดยเฉพาะถึงกับบอกว่าเที่เราบอกว่าบวกลบคูณหารกันรอยู่ ไม่ใช่”โจทย์คณิตศาสตร์”ตามความหมายที่แท้จริงของพวกเขาที่มีความรู้ด้านคณิตศาสตร์เฉพาะทาง

การผสานกันเข้าระหว่างความทรงจำของผมกับความสามารถทางร่างกายและสมองของมอเดอไค

ก็ได้ผลลัพธ์ที่หน้าตื่นตาอย่างมาก ที่มอเดอไค ไม่เคยลืมเรื่องที่พูดไป

มิน่า อาจจะเพราะอย่างนี้หรือเปล่าหว่า เลยหลงใหลนางเอกที่เคยใจดีกับตนเองตอนวัยเด็กอย่างบ้าคลี่งแบบเดียวกับศาสตราจารย์สเนป?

ผมรู้เนื้อเรื่องของมอเดอไคเพราะเคยเจอ meme ในอินเตอร์เน็ตเรื่องการเป็น simp ทุ่มเทให้กับนางเอก

ด้วยสาเหตุบางประการผู้ชมผู้หญิงชอบมีตัวละครเช่นนี้ที่รักตนเอง แต่ไม่ยอมอยู่คู่กับคนแบบนี้

ผมไม่คิดจะลงเอยอย่างศาสตราจารย์สเนปแต่อย่างใด ผมเลยคิดว่าผมจะมีชีวิตอยู่ตามทางเดินของผม เป็นผุ้อาวุโสม่อเต๋อข่ายแห่งเต๋าแห่งความมืดตามความฝันของผมนี่ล่ะ

แต่ก่อนหน้านั้น ก็ต้องทำให้ประเทศสงบเสียก่อนล่ะนะ

อืม รักษาสมดุลระหว่ากองทัพกับการคลังและเพิ่มอำนาจของทหารที่ผมควบคุมอยู่โดยตรงน่าจะเป็นนโยบายที่ดี

การเอานักโทษมาใช้งานก็ไม่ใช่เอามาเลย แต่ผมทำแบบการพักการลงโทษ เลือกจากคนที่รับโทษมาประมาณหนึ่งในสามขึ้นไปแล้วหรือคนที่ใกล้พ้นโทษแล้วมานั่นเอง

ก็หวังว่าจะทำแบบค่อยเป็นค่อยไปบางส่วนนั่นล่ะ

คนที่ได้รับโทษส่วนใหญ่จะเป็นคนยากจนไม่มีเงินค่าปรับแบบพวกขุนนาง

แน่นอนอย่างที่บอกผมไม่ได้รีบปล่อยออกมาทีเดียวแต่เลือกจากคนที่ได้รับโทษมาบางส่วนแล้วเพราะตามระบบลดโทษ บรรเทาโทษของปัจจุบันก็ใช้อย่างนี้นั่นล่ะ

หาข้ออ้างให้นักโทษไปขุดลอดคูคลอง บำเพ็ญประโยชน์ต่างๆ เพื่อลดเวลาการลงโทษและช่วยในการพัฒนาชุมชนด้วย

แม้บางครั้งอาจจะไม่ได้รายได้ที่ผมต้องการแต่ก็นับว่าเราได้”แรงงาน”มาทำในสิ่งที่เราต้องการเพิ่มมากขึ้นนั่นเอง

แต่เหนืออื่นใด

ผมต้องการสปายมาสเตอร์ spy master

หน่วยข่าวกรองที่ผมเชื่อถือได้

ผมไม่รู้ว่าใครเชื่อถือได้บ้าง

ท่ามกลางคนมากมายที่ผมไม่ไว้ใจว่าผมจะไว้ใจใครได้บ้าง

แต่ผมจำได้ว่าคนหนึ่งคือฝ่ายกบฏที่เป็นที่น่าเชื่อถือของคนทั่วไป

อาจจะเห็นว่าตลก แต่ผมไม่มีคนไหนที่ไว้ใจได้มากกว่าหัวหน้ากบฏหรือฝ่ายสาธารณรัฐอีกแล้ว

ในโลกความจริงก็มีการส่งเจ้าชายไปเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ที่มีแนวคิดสาธารณรัฐ republicanism อย่างเจ้าฟ้าชายชาร์ลที่ไปเรียนภาษาเวลส์กับอาจารย์สายสาธารณรัฐที่มีรายชื่ออยู่ในบัญชีดำของตำรวจ

ไม่ใช่เรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นแต่ประการใดและหมายความว่า คนที่เป็นหัวหน้าฝ่ายกบฏนั้น

ไม่ได้อยู่ในฝ่ายก๊วนราชวงศ์เก่าแน่ๆ

แบบเดียวกับที่เม่ยกั๋วเอ๊ยอเมริกาส่งอาวุธไปให้กับ”ผู้ต่อต้านสายกลาง”

แม้แนวคิดจะดูไม่สามารถเข้ากันได้แค่ไหน เปรียบดั่งลูลูชเจ้าชายแห่งบริททานเนียเป็นหัวหน้าภาคีอัศวินดำที่ต่อต้านบริททานเนียนั่นล่ะครับ

คือผลของการเมืองตามความเป็นจริงที่เกิดขึ้นได้

อะไรก็เกิดขึ้นได้ในการเมืองตามความเป็นจริงหากผลประโยชน์ลงตัวแม้จะดูว่าไม่น่าเชื่อแค่ไหนก็ตาม

แทนที่จะให้เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายกบฏต่อต้านเรา เราก็ให้เงินเดือนเขาแทนซะและให้พวกเขาไปเล็งคนอื่นๆนอกจากฝ่ายเราก่อน

ผมไปค้นหาตามบัญชีดำที่ทางสายทหารจับตาดูผู้คนต่างๆอยู่ก็เจอรายชื่อของคนที่ผมต้องการหาจากเกมส์เจอ

ความสามารถเขาเก่งแค่ไหนผมไม่รู้

แต่คนที่บุกราชวังได้โดยการฆ่าทหารไปมากมายไม่น่าจะใช่คนธรรมดา

ผมจำหน้าตาจำชื่อของเขาได้และครุ่นคิดเรื่องของการประชุม

ท่านแม่ของผมก็เงียบตลอดการประชุมไม่พูดอะไรที่เกินจำเป็นทั้งที่เธอเป็นตัวแทนราชา

Queen Regent แท้ๆ

ผมนึกว่าเธอจะชอบการครองอำนาจเสียอีกในฐานะที่เป็นผู้ต้องสงสัยคนหนึ่ง ไม่สิ

ผมอ่านหนังสือแนวสืบสวนสอบสวนมามากเกินไปจนผมกระทั่งสงสัยแม้แต่คนสวนว่าการฆ่าราชาอาจจะไม่ใช่แค่เรื่องการเมือง อาจจะเป็นแค่คนสวนแค้นราชาที่ไม่มาชมต้นไม้ที่เขาปลูกอย่างดีแบบนิยายบางเรื่องก็ได้

ความเป็นจริงนั้นแปลกกว่าเรื่องแต่ง

และหากนี่เป็นเรื่องแต่งผมก็พยายามจะเปิดใจให้กว้างเข้าไว้คือสงสัยคนให้มากที่สุดเท่าๆกันนั่นเองจะได้ไม่ระแวงใครมากเกินไป

หรือคิดแบบเกมส์ Crusader King คือ หากคุณเจอใครฆ่าญาติของคุณแล้วคุณรอดออกมาได้

คุณจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาไม่ใช่มิตรที่อยู่ฝ่ายคุณ?

“ท่านแม่ขอรับ กระผมคิดถึงท่านแม่เหลือเกิน คืนนี้ขอนอนห้องท่านแม่ได้ไหมขอรับ”

ผมกอดท่านแม่ไว้พยายามสร้างภาพว่าผมเป็นเด็กที่ภายนอกเย็นชาแต่ภายในเต็มไปด้วยความเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวอ้างว้าง ต้องการคนมาดูแลเพื่อรักษาแผลในจิตใจในวัยเด็กตามแนวตัวละครจีบหนุ่มที่สาวๆชอบ

ท่านแม่ของผมสะดุ้งไปนิดหนึ่ง

และลูบศีรษะของผม

“ลูกรักของแม่ ได้จ๊ะ”

เฮ้อ ตอนนั้นผมดันไม่รู้ตัวว่าทำพลาดไปแล้ว