จุติเทพอสูรสยบบรรพกาล【จบ】

        ฉินอวี่ขมวดคิ้ว

        เรื่องของปัญหาที่อันดับสองพูดถึงฉินอวี่เคยนึกถึงมาก่อนแล้ว ตั้งแต่ได้รู้สถานะของอันดับห้า ว่าเป็นหลานของผู้นำฝ่ายวานรยุทธ์เขาจึงมีสถานะที่สูงส่ง แม้ว่าตนเองจะมีชีวิตออกไปจากหอคอยขัดเกลาแต่ผู้นำฝ่ายวานรยุทธ์คงไม่ปล่อยตนเองไปโดยง่ายอย่างแน่นอน

        แต่ฉินอวี่ก็ไม่ได้เป็นกังวลมากนักเขาได้รู้เรื่องเกี่ยวกับสัญญาไท่กู่มาจากเสี่ยหยวนแล้วยอดฝีมือของหยาจื้อสิบสามฝ่ายไม่สามารถลงมือทำร้ายศิษย์วัยหนุ่มสาวของสำนักยุทธ์ว่านจ้งได้ไม่เช่นนั้น จะเป็นการละเมิดสัญญาไท่กู่!

        อย่างไรก็ตามฉินอวี่ได้เห็นมาแล้วในตอนที่เอาชนะเจ้าสิบเอ็ดว่าวานรยุทธ์ที่น่าสะพรึงตัวนั้นต้องการจะสังหารตนเอง แต่เป็นเพราะใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาจึงทำให้การโจมตียุติลงจากจุดนี้ ฉินอวี่จึงได้ข้อสรุปว่าสัญญาไท่กู่คือสิ่งจำเป็นที่ต้องคงอยู่ต่อไปอีกทั้ง ยังคอยเป็นสิ่งใช้ปราบปรามกลุ่มของหยาจื้อสิบสามฝ่าย

        เพียงแต่ฉินอวี่ก็ไม่กล้าประมาทและยังต้องระวังตัวจากฝ่ายวานรยุทธ์ให้มากขึ้น

        เสี่ยหยวนนิ่งไปเป็นเวลานานก่อนจะส่งเสียงออกมา “ก็มีสัญญาไท่กู่อยู่มิใช่หรือ?”

        เมื่ออันดับสองเห็นดังนี้เขาก็พูดขึ้นอีกครั้ง “เจ้าคิดว่า สัญญาไท่กู่นั่นจะปกป้องชีวิตของเขาได้หรือ? เจ้าอย่าลืมสิ สัญญาไท่กู่มีข้อจำกัดของมันอยู่หากพบเรื่องใดที่ไม่อาจแก้ไขได้ สามารถเชิญผู้พิทักษ์สัญญามาทำการพิจารณาได้ผู้เป็นฝ่ายผิดจะต้องถูกลงโทษในเหวลึกเจ้าคิดว่าผู้นำฝ่ายวานรยุทธ์จะไม่เชิญผู้พิทักษ์สัญญามาทำการตัดสินเรื่องนี้หรือ?อีกอย่างเจ้าเด็กคนนี้ลงมือสังหารอันดับห้า วันข้างหน้า เขาต้องถูกส่งไปยังเหวลึกแน่นอน”

        เสี่ยหยวนร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรงในใจของเขาพยายามนึกทบทวนสัญญาไท่กู่ดูอย่างละเอียดเป็นเพราะเขาเข้ามายังหอคอยขัดเกลาตั้งแต่ยังเล็กความเข้าใจเรื่องของสัญญาไท่กู่จึงหยุดลงเพียงช่วงที่เขายังเป็นเด็กเท่านั้นและเมื่อผ่านมานานหลายปี เขาจึงลืมเลือนไปหลายเรื่องแต่ตอนนี้เมื่อได้ฟังคำพูดของอันดับสอง เสี่ยหยวนจึงนึกขึ้นมาได้ว่ามีเงื่อนไขดังกล่าวระบุไว้ในสัญญา!

        ใบหน้าของฉินอวี่ดูมืดมนไปในทันทีเขานึกไม่ถึงว่าในสัญญาไท่กู่จะมีเงื่อนไขเช่นนี้ระบุเอาไว้ และตนเองยังได้สังหารผู้เป็นหลานของผู้นำฝ่ายวานรยุทธ์เขาจะไม่มีวันยอมหยุดเรื่องนี้ และจะต้องหาหนทางสังหารตนเองแน่นอนเมื่อพิจารณาจากสัญญาไท่กู่แล้ว เขาจะไม่ลงมือด้วยตนเองแน่นอนแต่จะต้องยอมแลกทุกวิถีทางเพื่อส่งตนเองไปยังเหวลึก!

        อย่างที่อันดับสองได้พูดมานับตั้งแต่ตนเองสังหารอันดับห้าไป ทุกสิ่งก็ถูกกำหนดไว้แล้ว? จู่ๆ ฉินอวี่ดูเหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ เขาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วและมองไปทางอันดับหนึ่งด้วยดวงตาที่แฝงความชั่วร้ายและดูเหมือนอันดับหนึ่งจะเข้าใจสิ่งนี้ ดังนั้น เขาจึงไม่ได้ลงมือตั้งแต่ต้นแต่กลับคิดจะใช้ประโยชน์ตนเองเพื่อเข้าสู่ชั้นที่เจ็ดของหอคอยขัดเกลา

        แต่สิ่งที่ฉินอวี่ยังไม่เข้าใจคือหากอันดับหนึ่งเองก็ยังไม่มั่นใจว่าจะได้ครอบครองเลือดหยาจื้อเช่นกันแล้วทำไมเขาจะต้องเสียเวลาวางแผนกำจัดตนเองด้วย ดูเหมือนว่าเขาจะต้องมั่นใจอย่างแน่นอนว่าจะต้องได้มันมาครอบครอง

        หากว่าเป็นไปตามนี้เช่นนั้นแล้วพวกฉือเซียวทั้งเจ็ดคนคงเป็นประการแรกที่อันดับหนึ่งนำมาใช้บีบบังคับตนเองและประการที่สองคือเรื่องเหวลึก หากตนเองได้รับเลือดของหยาจื้ออันดับหนึ่งจะต้องเปิดไพ่ประลองขึ้นมาแน่นอน ถึงเวลานั้น หากตนเองต้องเข้าไปยังเหวลึกจะต้องเกิดความวุ่นวายขึ้นแน่นอนและท้ายที่สุดจะต้องนำเลือดของหยาจื้อออกมาแลกเปลี่ยนเพื่อปกป้องตนเอง

        ฉินอวี่รู้สึกได้แต่เพียงว่าอันดับหนึ่งได้วางแหตาข่ายฟ้าเอาไว้นานแล้วเพื่อรอให้ตนเองเข้ามาติดกับและตัดเส้นทางหนีของตนเองไว้อีกด้วย ถ้าไม่ได้คำพูดของอันดับสองตอนนี้ตนเองจะต้องตายอย่างไรก็ไม่อาจรู้ได้

        “เมื่อเข้าไปยังชั้นที่เจ็ดของหอคอยขัดเกลาจะสามารถครอบครองเลือดของหยาจื้อได้ใช่หรือไม่?”ฉินอวี่ถามขึ้นอย่างทันทีทันใด

        อันดับสองขมวดคิ้วเล็กน้อยเขานึกไม่ถึงว่าฉินอวี่จะมาคิดถึงเลือดของหยาจื้อขึ้นมาในเวลานี้หากเขาไม่เห็นแก่หน้าของเสี่ยหยวน เขาก็คงจะถากถาง

        อันดับสองระงับความคิดของเขาเอาไว้และพูดออกไป “การเข้าสู่ชั้นที่เจ็ดของหอคอยขัดเกลานั่นคือจุดเริ่มต้นเจ้าคิดว่าอันดับหนึ่งพาคนมามากมายเช่นนี้เพื่อหกชั้นก่อนหน้าหรือ?”

        “ในระยะเวลาหลายปีนับไม่ถ้วนนี้มีคนจำนวนไม่น้อยที่จับกลุ่มกันเข้าไปยังชั้นที่เจ็ดแต่มีคนจำนวนไม่มากนักที่รอดชีวิตออกมา และในบรรดาผู้ที่ได้รับเลือดของหยาจื้อไปหมื่นกว่าปีที่ผ่านมาก็มีปู่ของข้าที่ได้รับมันมาแล้ว” อันดับสองพูดอย่างภาคภูมิใจ

        “ปู่ของเจ้าเคยเล่าเรื่องเกี่ยวกับชั้นที่เจ็ดให้เจ้าฟังบ้างหรือไม่?”ฉินอวี่ยังคงถามต่อไป ปู่ของอันดับสองคือผู้นำของเผ่าหยาจื้อและยังเป็นคนเดียวที่ได้เข้าไปยังชั้นที่เจ็ดและได้ครอบครองสายเลือดหยาจื้อได้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาฉะนั้นจึงน่าจะมีความเข้าใจเกี่ยวกับชั้นที่เจ็ดเป็นอย่างดี

        ในเมื่ออันดับหนึ่งมีความมั่นใจว่าเขาจะต้องได้ครอบครองเลือดของหยาจื้อแสดงว่าเขาต้องมีเหตุผลบางอย่างแน่นอน

        “ถึงแม้จะเข้าไปในชั้นที่เจ็ดแต่ต้องจำไว้ว่าอย่าพยายามต่อสู้กับเจตนารมณ์ของสายเลือดบรรพชนไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าจะต้องพบเจอกับอะไรต่อไป” อันดับสองพูดอย่างหมดความอดทน

        “อันดับสอง หากเจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับชั้นที่เจ็ดก็พูดออกมาให้หมดหวังซิงเฉินไม่ได้ต้องการจะครอบครองสายเลือดของหยาจื้อ!” เสี่ยหยวนรู้สึกได้ว่าอันดับสองเริ่มหมดความอดทนจึงส่งสัญญาณเสียงไป หลังจากได้รู้จักสนิทกันในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาเสี่ยหยวนรู้ดีว่าฉินอวี่ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำและที่ถามออกไปเช่นนี้ เขาจะต้องมีเหตุผลบางอย่างแน่นอน

        ในตอนนี้ไม่เพียงแต่เรื่องที่เกี่ยวกับฉินอวี่แต่ยังเกี่ยวข้องกับโอกาสในการกวาดล้างตระกูลหยาจื้อของเขาอีกเช่นกัน!

        อันดับสองเหลือบมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวและน่าเกลียดของเสี่ยหยวนและเริ่มอดทนไม่ไหวอีกแล้ว เสี่ยหยวนเป็นเช่นนี้ ก็คงมีเหตุผลของเขาเช่นกันหลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดอย่างเย็นชา “ในชั้นที่เจ็ดนอกจากวิญญาณอัคคีที่แข็งแกร่งว่าหกชั้นก่อนหน้าแล้ว ก็ไม่มีอะไรแตกต่างกันแต่หากต้องการเลือดของหยาจื้อ ก็จำเป็นต้องเข้าไปยังแดนมรณะแม้ว่าปู่ของข้าจะไม่เคยกล่าวถึงแดนมรณะ แต่ข้าก็พอจะคาดเดาได้ว่าที่นั่นจะต้องมีสัมผัสมรณะปกคลุมอยู่อย่างแน่นอน”

        สัมผัสมรณะ!

        อย่างนี้นี่เอง

        ฉินอวี่หรี่ตาทั้งสองลงเรื่องราวในใจของเขาก็เชื่อมต่อกันทันที

        ในตอนที่ตนเองต่อสู้กับอันดับห้านั้นอันดับหนึ่งจะต้องดูออกแน่นอนว่านั่นคือเพลิงมรณะ ดังนั้น อันดับหนึ่งจึงต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อคิดร้ายกับเขาแน่นอน

        “เรื่องนี้จะต้องคิดและทำอย่างรอบคอบ ข้าต้องทำอย่างไรให้เจ้าได้สมปรารถนา?”ฉินอวี่เยาะเย้ยอยู่ในใจ เมื่อแน่ใจแล้วว่าอันดับหนึ่งจะต้องอาศัยตนเองเพื่อครอบครองเลือดของหยาจื้อฉินอวี่จึงไม่เร่งรีบ

        ทันใดนั้นฉินอวี่ก็ถามต่อไป “อันดับสองไม่ทราบว่าพละกำลังอย่างเจ้าสามารถเข้าไปในเหวลึกได้ลึกมากเพียงใด?”

        “ส่วนลึกของเหวลึก? เหอๆ คนนับแสนของเผ่าหยาจื้อต่างเข้าไปในเหวลึกได้ไม่มากเท่าใดนักส่วนมากแล้วพวกเรามักจะเผชิญหน้ากันตรงจุดที่ทั้งสองฝ่ายมาบรรจบกันแต่หากเจ้าต้องการเข้าไปยังส่วนลึกจริงๆ ตั้งแต่โบราณมาผู้ที่ได้เข้าไปในเหวลึกนั้นมีน้อยคนนักที่จะรอดชีวิตออกมาซึ่งรวมถึงปู่ของเสี่ยหยวนด้วย” อันดับสองพูดอย่างเฉยเมย

        ฉินอวี่พยักหน้าอย่างหนักแน่นและเหลือบมองเสี่ยหยวน จึงพบว่าสีหน้าของเขาดูซับซ้อนและเจ็บปวดฉินอวี่เข้าใจความรู้สึกของเขาเป็นอย่างดี หากปู่ของเขาไม่เข้าไปในตอนนั้นเขาก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์อย่างทุกวันนี้

        “พละกำลังของจอมปีศาจร้ายนั่นแข็งแกร่งเพียงใดกัน?” ฉินอวี่จำได้ว่าเสี่ยหยวนเคยพูดถึงว่าปู่ของเขาเป็นผู้แข็งแกร่งในระดับสูงสุดของขั้นเขตแดนเต๋าแม้แต่คนระดับนี้ยังไม่สามารถกลับออกมาได้ สิ่งนี้ทำให้ฉินอวี่ตกใจเป็นอย่างมาก

        “ไม่รู้หรอก แต่หากมองจากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในสนามรบของเหวลึกจะต้องมีพละกำลังแข็งแกร่งกว่าหยาจื้อสิบสามฝ่ายเป็นอย่างมาก”

        “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ในเมื่อจอมปีศาจสามารถเข้าไปยังสนามรบของเหวลึกได้แล้วเหตุใดจึงไม่สามารถเข้าถึงเขตของเผ่าหยาจื้อ?” ฉินอวี่พูดอย่างงุนงงหากจะว่าไปตามเหตุผลแล้วจอมปีศาจนั่นจะต้องแข็งแกร่งกว่าหยาจื้อสิบสามฝ่ายอย่างแน่นอนและควรจะออกมาจากเหวลึกได้นานแล้ว

        “เจ้าคิดว่าค่ายกลพลังเวทที่บรรพชนในตอนนั้นสร้างไว้จะเป็นสิ่งที่พวกเขาทำลายได้โดยง่ายหรือ? ในเหวลึกมีเพียงระดับเขตแดนเต๋าเท่านั้นที่สามารถเดินทางเข้าไปถึงสนามรบของเหวลึกได้หากสูงขึ้นไปกว่าระดับเขตแดนเต๋า นอกจากจะต้องทำลายค่ายกลพลังเวทเสีย มิเช่นนั้นก็อย่าได้หวังออกไปจากเหวลึกอีกตลอดชีวิต”

        ฉินอวี่หรี่ตาลงมองและพูดขึ้น“หรืออาจบอกได้ว่า หากข้าเข้าไปยังเหวลึกก็จะเหลือเพียงหนทางแห่งความตายเท่านั้นหรือ?”

        “อย่าว่าแต่เจ้าเลยแม้ว่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเขตแดนเต๋าของเผ่าหยาจื้อได้เข้าไปก็ต้องตายเช่นกันเว้นแต่ว่าเจ้าจะสามารถแปลงเป็นคนของจอมปีศาจได้ ไม่เช่นนั้น จะต้องตาย!”อันดับสองพูดประชดประชัน ตอนนี้รู้จักความกังวลใจแล้วหรือ?

        “แสร้งแปลงเป็นคนของจอมปีศาจ?” ฉินอวี่ตกตะลึงในใจและเริ่มคิดอะไรขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะถามออกไป“แล้วพวกเจ้าสามารถตัดสินได้อย่างไรว่าเป็นคนของฝั่งจอมปีศาจ?”

        “ยังจำเป็นต้องตัดสินด้วยหรือ? โดยทั่วไปคนของฝ่ายจอมปีศาจที่หลงเหลือล้วนมีรอยผนึกฝ่ามือรอยหนึ่งอยู่บนร่างกาย รอยประทับฝ่ามือนี้เป็นสิ่งที่ไม่อาจปกปิดเอาไว้ได้เลยยิ่งไปกว่านั้น จอมปีศาจที่หลงเหลืออยู่ก็ไม่ต้องการให้เก็บซ่อนมันพวกเขามีความภูมิใจในสถานะของตนเองมาก” อันดับสองอธิบาย

        ดวงตาส่วนลึกของฉินอวี่เต็มไปด้วยความตกใจ

        รอยผนึกฝ่ามือ?

        ไม่รู้ว่ารอยผนึกฝ่ามือนั้นเป็นอย่างไรกันหากข้าใช้รอยผนึกฝ่ามือของหมัดข้างขวาแสร้งทำเป็นคนของจอมปีศาจ...ไม่รู้ว่าจะได้หรือไม่

        หากเป็นไปได้ดังนี้เช่นนั้นแล้ว... ไม่เพียงแต่เหวลึกจะไม่ใช่ที่ฝังศพของข้าแล้วในทางกลับกันอาจทำให้ข้าได้รับของดีอีกจำนวนไม่น้อยและสามารถได้ครอบครองรอยผนึกฝ่ามืออีกเป็นจำนวนมาก!

        “ผนึกฝ่ามือของพวกเขาเป็นอย่างไรกัน?” ฉินอวี่ระงับความตื่นเต้นไว้และถามออกไปอีกครั้ง

        “รอยผนึกฝ่ามือของพวกเขาแต่ละคนแตกต่างกัน ตำแหน่งก็ต่างกันไปและมักมีสีสันที่แปลกประหลาด” อันดับสองขมวดคิ้วแน่นและกวาดสายตามองฉินอวี่ไม่รู้ว่าฉินอวี่จะถามละเอียดเช่นนี้ไปเพื่ออะไร เป็นไปได้หรือไม่ว่า...คนผู้นี้จะต้องการปลอมไปเป็นคนของจอมปีศาจ?”

        เหอๆนี่เจ้ามีความปรารถนาอย่างนั้นจริงหรือ?

        ด้วยเพราะเห็นแก่เสี่ยหยวนอันดับสองจึงระงับอารมณ์ตนเองไว้ และพูดออกไป“ข้าขอแนะนำว่าเจ้าอย่าได้คิดจะแกล้งเข้าไปเป็นคนของจอมปีศาจ หลายปีมานี้ไม่ใช่ว่าเผ่าหยาจื้อของข้าจะไม่เคยลองทำ แต่ไม่มีผู้ใดทำสำเร็จมาก่อนอันดับหนึ่งต้องการเพียงเลือดของหยาจื้อมิใช่หรือ หากเจ้าอยากมีชีวิตรอดก็จะต้องนำเลือดของหยาจื้อมาให้ได้ และเมื่อมีเลือดของหยาจื้อมาแลกเปลี่ยนบางทีก็อาจได้รับโอกาสดีในชีวิต”

        ฉินอวี่ทำทีว่าพยักหน้าแต่ในใจกลับเยาะเย้ย ในครั้งนี้เขาจะต้องทำให้อันดับหนึ่งล้มเหลวและสูญเสียสิ่งที่ต้องการ

        “ต้องการจะอาศัยเพลิงมรณะของข้าเพื่อเข้าสู่แดนมรณะใช่หรือไม่? คิดจะดีดลูกคิดในรางแก้ว ครั้งนี้ข้าจะต้องได้ครอบครองเลือดของหยาจื้อและจะอาศัยแดนมรณะยกระดับพลังของเพลิงมรณะ!”