เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นของชายผมแดงสะดุดตาดังขึ้นพร้อมการปรากฏตัวของชายเ้าของเสียงที่อยู่ในสภาพอ่อนล้า
ซึ่งตามมาด้วยเสียงขวานจามลงกับท่อนไม้อย่างแรงหลังจากนั้นไม่นาน
ปัก!
“..เฮ้อ~”
อิกนิส..ชายผมแดงดวงตาเป็ประกายสีน้ำตาลอ่อนได้แต่ถอนหายใจให้กับความเหนื่อยล้าของอาชีพตน
ปัก!
“สาม..สิบเจ็ด”
แม้จะยากลำบากแค่ไหนแต่ถ้าไม่ทำก็เห็นมีแต่จะอดตายเท่านั้นทางเลือกในชีวิตเลยมีเพียงต้องลุกขึ้นมาตัดฟืนไปขายเท่านั้น
ปัก!
“สี่สิบ!”
อิกนิสะโลั่นด้วยความโล่งใจก่อนจะทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างแรง
“เสร็จซักที!”
ความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาคงจะมากมายสำหรับคนทั่วไปนักแต่สำหรับอิกนิสนั้น..มันก็ยังคงมากมายเหมือนคนปกตินั่นแหละ
“ฮึ่บ!”
ต่างแค่อิกนิสนั้นมีความพยายามและอดทนมากเกินปกติ
ชายผมแดงร่างสูงค่อยๆเดินไปเก็บฟืนที่กระจายอยู่ทั่วพื้นมาเรียงและนำใส่รถลากและได้แต่ก้มหน้าก้มตาโดยหวังว่าสักวัน..โอกาศจะมาถึงบ้าง
***
เสียงพูดคุยดังเจี๊ยวจ๊าวของเหล่าชาวบ้านที่อาศัยอยู่แถวนั้นแทรกเข้าผ่านโสตประสาทของอิกนิสอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ทั้งคำสบประมาทและคำดูถูก..ไม่แปลกหรอกเพราะจริงๆแล้วอิกนิสก็ไม่ต่างอะไรไปจากชายยาจกที่เอาแต่ฝันเฟื่องเื่อัศวิน
“อะนี่ของเ้า”
เสียงทุ้มต่ำของชายเ้าของร้านชำดังขึ้นพลางยื่นถุงที่ใส่เงินไว้6เหรียญเงิน
“..ท..เท่านี้เองหรอครับ?”
เมื่่อเปิดถุงเงินดูนั้นอิกนิสพลันต้องใกับจำนวนเงิน
“เฮ้อ~..ข้าขอโทษจริงๆ..แต่ข้าให้ราคามากกว่านี้ไม่ได้แล้ว…เ้าเองก็น่าจะรู้พิษามันยังไม่จางหาย..และดูเหมือนจะปะทุอีกเสียด้วย”
เมื่อได้ยินดังนั้นอิกนิสก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้ได้แต่ยิ้มรับแบบฝืนๆเหมือนที่เคยทำบ่อยๆ
“….ไม่เป็ไรครับ”
ทั้งสองอาณาจักรนั้นบาดหมางกันในเื่ไม่เป็เื่และเปิดศึกทำากันโดยไม่เห็นหัวชาวบ้านตาดำๆอย่างอิกนิสเลยแม้แต่น้อยแต่ถึงจะตัดพ้อเพียงใดมันก็คงไม่มีสิ่งใดดีขึ้น
***
ด้วยความฝันที่เกินเอื้อมของอิกนิสอย่างการเป็ถึงอัศวินนั้นถึงแม้มันจะเป็ตัวผลักดันให้มีชีวิตอยู่ต่อไปก็ตามแต่เมื่อใช้ชีวิตไปเรื่อยๆความหวังก็เริ่มจางหาย
เสียงหายใจแรงของอิกนิสดังไปทั่วบริเวณบ้านของตนเองแต่ถึงจะเรียกว่าบ้านก็คงไม่ได้เพราะมันเป็แค่กระโจมไม้เก่าๆ
“ฮึ่บ…แฮ่ก..แฮ่ก”
การออกกำลังกายโดยคนที่ไม่มีแม้แต่อาหารจะกินในแต่ละวันเป็เื่ที่สิ้นคิดเพราะนอกจากจะเสียแรงเปล่าแล้วยังเสียเวลาทำมาหากินอีกด้วยแต่อิกนิสก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำอยู่แบบนั้นมานาน
“สิบ…เอ็ด..ฮึ่บ”
ตุบ
อิกนิสทิ้งร่างที่อ่อนแรงของตนลงพื้นอย่างไม่อาจต้านทานพร้อมด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน
“แฮ่ก…แฮ่ก…”
ชีวิตที่โครตจะสิ้นหวังนี้ทำให้อิกนิสคิดอยู่หลายตลบว่าควรจะเลือกให้มันจบไปเลยเสียดีกว่าไหมอยู่หลายรอบ
แต่อิกนิสก็กลัวเกินกว่าจะลงมือทำเพราะงั้นตอนนี้อิกนิสถึงยังได้มีชีวิตอันแสนอัปยศเช่นนี้อยู่เรื่อยไป
“…แฮ่ก……เฮ้อ~……ไม่..อยากจะอยู่แล้ว”
861
