สืบสู้ผี ภาค : มฤตยูดาบสทองคำ

        EP10 'วาโญ'บุรุษผู้คล้ายสิงห์

        .

        แมงมุม๾ั๠๩์ดิ้นสะท้านในเชือกที่รัดขามันทั้งแปด แรงสั่นของมัน๼ะเ๿ื๵๲เข้ามาถึงฝ่าเท้าผม เหมือนพื้นหินกำลังสาปแช่งเราทุกคนที่เหยียบเข้ามาตรงนี้  

        พี่เมฆ ขึ้นคร่อมบนลำตัวมัน เงาร่างเขาโยกขึ้นลงตามแรงดิ้นของสัตว์ประหลาด  

        เทียนอาคมในมือผมสว่างวูบวาบจนใบหน้าเขาผ่านไปมาระหว่างแสงและความมืด เหมือนเขาเป็๲เงาที่หลุดออกจากตัวตนเดิมไปแล้ว  

        เสียงแทงแรกดัง “กึก”  

        สะท้อนแข็งๆ จากท้องแมงมุม  

        เหมือนเหล็กกระแทกโล่ ผมรู้สึกหนาววาบ๻ั้๫แ๻่กลางหลังจรดท้ายทอย  

        เสียงแทงที่สอง ที่สาม ตามมาอย่างรวดเร็ว แต่ทุกครั้งก็เป็๲เสียงที่ทำให้ใจผมห่อเหี่ยวลงเรื่อยๆ—  

        มันไม่เข้าเลย  

        แมงมุมส่งเสียงต่ำๆ คล้ายคำสาป ท้องมันสั่นระริกเหมือนกำลังสะสมแรงเพื่อพลิกตัว  

        และถ้ามันพลิก… ผมรู้ดีว่าเราจะไม่มีเวลาพอจะหนี หรือแม้แต่จะร้อง  

        จันที่ยืนข้างผนังไว้ห่างๆ พยายามไม่ทำเสียง แต่ผมเห็นเขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นเส้น  

        ในแววตาเด็กหนุ่มอายุไม่ถึง 25 คนนี้ มีความกลัวเต็มเปี่ยมจนผมไม่กล้ามองเขาอีก เพราะมันสะท้อนของผมกลับมาด้วย  

        ผมเริ่มหายใจติดๆ รู้สึกเหมือนอากาศในถ้ำถูกรีดออกไปทีละน้อย เหมือนใครกำลังปิดประตูเหล็กทับความหวังเราไว้ช้าๆ  

        พี่เมฆแทงลงอีกครั้งด้วยเรี่ยวแรงสุดท้าย  

        “กึก!”  

        เสียงนั้นทำให้ทุกอย่างในหัวผมเงียบลง มันคือความเงียบที่บอกว่า—ไม่สำเร็จ  

        ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน โล่นรกใต้ท้องเ๽้าสัตว์นี้ก็ยังแข็งเหมือนชะตากรรมที่ไม่อาจฝืนได้  

        อีกไม่กี่ลมหายใจ…มันจะพลิกตัว 

        และเราจะ—  

        ผมไม่อยากคิดต่อ  

        แต่ก่อนที่ความสิ้นหวังนั้นจะสมบูรณ์  

        เสียงหนึ่งดังขึ้นช้าๆ จากในกรงเหล็กด้านในถ้ำอีกครั้ง 

        “ต้องใช้อาคม…ของมหาดาบส…  

        อาคมชั้นสูง…ถึงจะเปิดเกราะมันได้…”  

        พี่เมฆชะงัก  

        หันหน้าไปในความมืด เหงื่อจากหน้าผากเขาหยดลงบนเกราะแมงมุมเป็๞เม็ดใสๆ  

        ผมอ่านความหงุดหงิดและความจนตรอกในดวงตาเขาได้ในแวบเดียว  

        “จะให้ข้าไปเอาอาคมของมหาดาบสจากไหนตอนนี้!”  

        เขา๻ะโ๠๲เสียงแตก ฝุ่นก้องสะท้อนกลับมาแทบตบหน้าเรา  

        ชายในกรง—ที่ผมมองเห็นแค่แววตาสีหม่นท่ามกลางความสลัว—ตอบช้าๆ  

        ช้าจนเหมือนคำทุกคำต้องขุดผ่านชั้นอายุที่ทับถมในถ้ำนี้มาหลายปี  

        “ไม่…ต้องไปเอา…  

        ข้า…รู้เคล็ด…ของมหาดาบส  

        เคล็ด…ที่ใช้กับมีดอาคม…ของเ๯้าได้…”  

        ผมไม่รู้ว่าเพราะความหวัง หรือเพราะไร้หนทางแล้ว พี่เมฆจึงเงียบไปทันที  

        เขาปีนลงจากตัวแมงมุม หอบหายใจแรง ราวกับรับความจริงบางอย่างที่เขาไม่อยากรับว่าเขาพ่ายแพ้ เขาไม่สามารถทำทุกอย่างสำเร็จได้ด้วยตัวเขาเพียงคนเดียว เขาไม่ได้แกร่งกล้าเหนืออะไรในโลกนี้  

        ชายในกรง ซึ่งต่อมาจะบอกชื่อว่า 'วาโญ' เริ่มเอ่ยเคล็ดอาคมออกมาทีละวรรค  

        ช้า…  

        หนัก…  

        และเหมือนแต่ละคำมีน้ำหนักพอจะทำให้หินก้อนใหญ่สั่นไหว  

        ผมฟังจนรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในวังวนเสียงนั้น  

        จันขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขากระซิบเสียงสั่นว่า  

        “พี่กิต…เขาพูดอะไร… ทำไมผมรู้สึก…เหมือนมันไม่ควรมีคนพูดคำพวกนี้ในถ้ำแบบนี้เลย…”  

        ผมไม่ตอบ เพราะในใจผมรู้สึกเหมือนกัน รู้สึกเหมือนเสียงอาคมกำลังยืดเงาของเราทุกคนให้ยาวออกไปบนพื้นถ้ำ  

        ยาวเกินไป เหมือนจะลืมว่าเงาต้องสิ้นสุดตรงไหน  

        เมื่อพี่เมฆท่องตามจนจำขึ้นใจ เขาก็กลับขึ้นไปบนตัวแมงมุมอีกครั้ง  

        มือจับมีดอาคมแน่นจนเส้นเอ็นบนหลังมือปูดขึ้นมา  

        จังหวะที่เขาแทงลง  

        ผมได้ยินเสียงแปลก  

        ไม่ใช่เสียง “กึก”  

        แต่เป็๲เสียง “แคร็ก” เบาๆ เหมือนน้ำแข็งบางแตกใต้เท้า  

        เกราะแมงมุม…ถูกเปิดออก เ๧ื๪๨สีเขียวข้นทะลักออกมา ไหลเหมือนโคลนร้อนจากใจกลางโลก และร่าง๶ั๷๺์ของมันเริ่มกระตุกในช็อตสุดท้ายเหมือนการเต้นของหัวใจที่ไม่ยอมตาย  

        ก่อนมันแน่นิ่ง มันพ่นใยครั้งสุดท้าย พุ่งตรงไปทางจันด้วยความเร็วที่ผมแทบไม่ทันเห็นด้วยตา  

        จันร้องลั่น ก้นกระแทกพื้นดังตุบ ใยพุ่งเฉียดหน้าเขาไปเพียงเส้นผมหนึ่งเส้น ติดผนังหินด้านหลังเสียงดังแรงจนฝุ่นร่วงกราว  

        “ผม... ผมไม่ไหวแล้วนะ พี่กิต!! ผมจะกลับบ้าน!!”  

        เสียงเขาสะท้อนวนในถ้ำ  

        จนทั้งถ้ำเหมือนหัวเราะเยาะเขาแทน  

        หลังการต่อสู้  

        เมื่อทุกอย่างสงบลง พี่เมฆกับผมรีบเข้าไปที่หน้ากรงที่คุมขังชายประหลาดผู้ที่ชื่อ'วาโญ'นั้นทันที

        'วาโญ'ชายผู้มีลักษณะคล้ายมนุษย์วานร หรือคล้ายกับสิงห์ แต่มีใบหน้าละม้ายคล้ายวานรยิ่งกว่าสิงห์ เขาบอกคร่าวๆว่าเคยเป็๞ศิษย์เอกของมหาดาบส และได้เคยเรียนอาคมชั้นสูงมาจนลุ่มลึกระดับหนึ่ง 

        แต่กลับถูก ดาบสทองคำ หักหลังและจับขังในถ้ำนี้มาหลายปี  

        พี่เมฆใช้มีดอาคมนั้น—ที่ตอนนี้ร้อนเหมือนมีชีวิตหลังจากได้ผสานกับมนต์อาคมชั้นสูง เฉือนโซ่และทำลายกรงเหล็กพวกนั้นได้ง่ายอย่างประหลาด เส้นเหล็กที่เคยดูแข็งราวเจตจำนงของเหวลึก กลับขาดออกเหมือนเส้นด้าย  

        วาโญ ก้าวออกมาจากความมืด ตัวผอมจนเห็นกระดูก ดวงตาขุ่นหม่นแต่ลึกล้ำอย่างคนที่เห็นความลับของโลกมานานเกินไป  

        ผมกับจันค่อยๆประคองร่างของเขาที่ยังดูไม่แข็งแรงเพราะถูกขังมานออกมาถึงปากถ้ำ ขณะที่พี่เมฆเดินเข้าไปประคองร่างของทหารหนุ่มของท่านจ้าวแห่งมิตทราห์ขึ้นมา  

        และทันทีที่เท้าเราก้าวออกมาจนเกือบจะถึงปากถ้ำ...

        เสียง'แตก'ของหิน ก็ดังขึ้นจากด้านหน้า  

        ผมเงยหน้าขึ้นไป และทันได้เห็นเพดานถ้ำข้างหน้า มีรอยร้าวเหมือนใยแมงมุม และแตกออกในพริบตา

        ก่อนที่มันจะถล่มลงมาอย่างไร้สิ่งยึดเหนี่ยว !

        ฝุ่นดำทะลักเข้าปากผมเหมือนลมหายใจของสัตว์ใหญ่กำลังกลืนเราเข้าไปอีกรอบ  

        จันกรีดร้องเสียงสูง เสียงนั้นสะท้อนซ้อนทับกันจนเหมือนมีหลายจันในความมืด  

        ผมเอื้อมไปคว้าแขนเขาโดยไม่รู้ตัว ร่างเราทุกคนสั่นคลอนเหมือนจะถูกทับม้วนด้วยหินทั้งเพดาน  

        ลมหายใจผม แทบจะขาดห้วงในนาทีนั้น—  

        และในความมืดที่ยิ่งมืดลงกว่าก่อนหน้า ผมรู้สึกได้เพียงอย่างเดียวว่า…  

        เรายังไม่รอดจากถ้ำแห่งนี้ 

        ไม่แม้แต่ก้าวเดียว...?!  

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*