ระหว่างที่เดินเข้ารั้วโรงเรียนไม่ว่าฉันจะผ่านหน้าใครทุกคนก็ซับซิบกัน บางคนก็ไม่พอใจ บางคนก็กลั่นแกล้ง ดักขาบ้าง เดินชนบ้าง จนวันนี้ทั้งวันหาที่สงบไม่ได้เลย สุดท้ายเลยต้องหนีมาหลบที่หลังโรงเรียน
"มีน มานั่งอะไรตรงนี้" เจนกับดินเพื่อนสนิทเพียงสองคนเดินเข้ามาหาฉัน
"ฉันเหนื่อย วันนี้มันเป็วันซวยอะไรของฉันเนี้ย!" ฉันระบายออกมา
"เอาเถอะน่าไหนเื่ก็เกิดแล้ว อย่าไปแคร์มันเลย"
"แต่ฉันโดนแกล้งแบบนี้ไม่ไหวนะเจน"
"มีนก็ไม่ต้องทนสิ ใครร้ายกับเราเราก็ร้ายกลับ เจนกับดินจะอยู่ข้างๆมีนเอง"
"อย่าทิ้งฉันนะ สัญญานะ"
"จ๊ะ เจนสัญญา" แล้วเราทั้งสามคนก็เกี่ยวข้อยสัญญากัน
พวกเราสามคนนั่งคุยกันจนถึงเวลาเลิกเรียน เจนกับดินกลับไปก่อนส่วนฉันเดินมารอเขาที่ริมทาง ฉันยืนเขาอยู่ จู่ๆก็มีผู้หญิงกลุ่มนึงมาเดินชนฉันจนเสียหลักเซออกไปบนถนนประจวบเหมาะกับที่รถกำลังแล่นมา ตอนแรกฉันคิดว่าจะตายซะแล้วฉันจึงหลับตาปี๋รอรับแรงกระแทกที่ใกล้เข้ามา แต่เวลาผ่านไปก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นฉันจึงลืมตาขึ้นก็เห็นว่าตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมกอดเขาแล้ว นี้เขามาช่วยฉันเหรอ
"เป็อะไรไหม"
"ไม่เป็ไรค่ะ"
"งั้นก็ดี ไปกลับบ้านกัน" เขาเดินนำฉันไปที่รถ ระหว่างทางเขาไม่พูดอะไรเลย
"คุณ"
"....."
"เมื่อกี้ ขอบคุณนะ"
"ไม่เป็ไร"
เขาหันมาตอบก่อนจะหันกลับไปแล้วขับรถต่อจนถึงบ้าน เขาปฏิบัติกับฉันแบบนี้ทุกๆวันจนฉันเริ่มมีความรู้สึกดีๆให้ ส่วนทางบ้านฉันธุรกิจของพ่อก็กำลังไปได้สวยโดยมีแม่คอยช่วยอยู่ข้างๆ
ผม้าเธอมาก็เพราะว่าเธอมีหน้าตาคล้ายกับคนที่ผมรักแต่เธอกลับทิ้งผมไปเหตุผลเพราะว่าผมไม่ใช่คนที่เธอรัก ผมสืบหาข่าวของเธอจนผมรู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน
"นายครับ"
"ว่าไง"
"เื่ที่นายให้ไปสืบ ได้มาแล้วครับ"
"ไหน"
"นี่ครับ"
เมื่อลูกน้องผมเล่าเสร็จว่าเธออยู่ที่ไหน ผมก็รีบออกรถไปยังที่หมายทันที แต่ทว่าทางที่ไปมันผ่านโรงเรียนที่ยัยเด็กคนนั้นอยู่ผมเลยแวะรับเธอก่อนจะตรงดิ่งไปยังที่หมาย
"คุณจะไปไหนเหรอ?"
"ไม่ต้องถาม นั่งเฉยๆไว้ก็พอ"
"แต่นี้มันไม่ใช่ทางกลับบ้าน คุณมาทำอะไรที่นี้"
"เธอไม่ต้องรู้"
5K
