ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        เฟิ่งเฉี่ยนยกยิ้มมุมปาก “หานไท่ฟู่ท่านอย่าเพิ่งดีใจเร็วเกินไปนัก! ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะสุดท้ายผู้ใดจะได้หัวเราะดังที่สุด!”

        หานไท่ฟู่ไม่แยแส “เชิญเจ้าต่อสู้ต่อไปเถิด! ตาแก่เช่นข้าไม่ออมมือให้เจ้าแน่!”

        หมากดำยิ่งโหมบุกและกดดัน หมากขาวพยายามเสริมทัพทว่าให้ความรู้สึกป้องกันด้านหนึ่งได้อีกด้านหนึ่งต้านไม่ไหว...

        รอยยิ้มบนใบหน้าของหานไท่ฟู่ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อยมีแต่ยิ่งกระหยิ่มยิ้มย่อง

        คนทั้งหมดได้แต่ทอดถอนใจอย่างผิดหวัง

        “หมากขาวแพ้แน่แล้ว หมดทางกู้สถานการณ์”

        “น่าเสียดายนะ พลาดเพียงก้าวเดียวแพ้ทั้งกระดาน”

        “พูดถึงที่สุดแล้ว ยังคงเป็นเพราะฝีมือการเดินหมากอ่อนด้อย!”

        “ผู้อาวุโสหานชนะแน่แล้ว!”

        มู่ชิงเซียวลอบส่ายหน้าด้วยนึกเสียดายแทนเฟิ่งเฉี่ยนภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ได้เปรียบสักเรื่องเดียวสามารถยืนหยัดสู้มาถึงตอนนี้ได้นับว่ามิง่ายดายแล้วอีกทั้งตัวนางเองเป็นเพียงนักเดินหมากมือสมัครเล่นและเป็นคนรุ่นหลังหากต้องพ่ายแพ้ให้กับผู้อาวุโสหานก็มิใช่เรื่องอับอายขายหน้าอันใดเพียงแต่เกรงว่าจะเป็นเรื่องยากยิ่งกว่ายากที่จะหาแมวเทพได้

        หานหลินเยว่หัวเราะเบาๆ ส่ายหน้า แม้จะกล่าวว่าท่านปู่อายุมากแล้วเมื่อประลองเดินหมากกับคนหนุ่มสาวกำลังวังชาและความคิดลดถอยลงมากทว่ายอดฝีมือขั้นเจ็ดก็ยังคงเป็นยอดฝีมือขั้นเจ็ดอยู่ดีย่อมไม่อาจเป็นเช่นเรือที่อับปางลงเมื่อปะทะกับหินโสโครกอย่างง่ายดายความกังวลใจของนางเป็นเรื่องไม่จำเป็นโดยแท้!

        ขณะที่นางกำลังจะหมุนตัวกลับไปทำเรื่องของตนเองต่อสายตาของนางพลันกวาดไปบนกระดานหมาก นางถึงกับสูดหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่งสีหน้าแข็งค้างทันใด—

        นางเห็นอะไร

        เมื่อสักครู่ความสนใจของนางพุ่งไปที่พื้นที่หมากดำและหมากขาวต่อสู้กันสายตาจึงไม่ได้ละเลื่อนไปจากพื้นที่มุมล่างขวาของกระดานหมากแม้แต่น้อยตอนนี้เมื่อกวาดตามองหมากทั้งกระดานนางถึงกับตกใจจนหลั่งเหงื่อเย็น!

        เพราะเมื่อนางมองหมากทั้งกระดานไม่รู้ว่าบนกระดานหมากปรากฏเจดีย์สามเหลี่ยมขึ้นตั้งแต่เมื่อใด ตอนนี้มันกำลังโอบล้อมเป็นสามเหลี่ยมทันทีที่เจดีย์นี้ก่อตัวสำเร็จเช่นนั้นหมากดำจำนวนมากที่อยู่ตรงกลางย่อมต้องถูกกินเรียบ!

        น่ากลัวเกินไปแล้ว!

        ทุกคนเห็นเพียงหมากขาวต้องสละเกราะป้องกันในพื้นที่นั้นทว่ากลับไม่รู้เลยว่าเจดีย์สามเหลี่ยมได้กดดันหมากดำเข้ามาแล้วและพร้อมที่จะกวาดหมากดำเรียบในคราเดียว!

        นางเงยหน้าขึ้นพรึ่บ มองไปยังผู้เดินหมากขาวไม่ว่าจะเป็นการตกหลุมพรางหรือการต้องสละหมากบางส่วนนางล้วนแต่มีสีหน้าท่าทางสงบนิ่งตั้งแต่ต้นจนจบ มุมปากยังคงมีรอยยิ้มจางๆคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มตลอดเวลาเดิมทีนางเข้าใจว่าฝ่ายตรงข้ามเพียงแต่เสแสร้งแกล้งทำว่าควบคุมสถานการณ์ได้ฝืนทำเป็นสงบนิ่ง แต่ตอนนี้ดูแล้วไม่ใช่เช่นนั้น อีกฝ่ายกำชัยชนะเอาไว้ในมือจริงๆดังนั้นจึงได้สุขุมและมั่นใจเช่นนี้

        ดังนั้น นับตั้งแต่เริ่มต้น ก้าวที่นางเดินส่งเดชนั้นมิใช่ความผิดพลาดแต่เป็นกับดักที่นางวางเอาไว้แต่แรกเริ่มตั้งแต่ตอนนั้นนางได้วางหลุมพรางเอาไว้แล้วรอเพียงท่านปู่เดินเข้าไปติดกับทีละก้าวๆภายนอกดูแล้วเหมือนท่านปู่เป็นฝ่ายได้เปรียบทว่าแท้ที่จริงแล้วกำลังถูกจูงจมูกให้เดิน

        ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!

        ความสามารถในการวางแผนของคนผู้นี้น่ากลัวเกินไป!

        หากว่ากันตามสถานการณ์หมากบนกระดานในตอนนี้ หากเดินต่อไปท่านปู่จะต้องพ่ายแพ้อย่างมิต้องสงสัย!

        หันกลับไปดูท่านปู่ ยามนี้รอยยิ้มแห่งชัยชนะระบายทั่วใบหน้าเขาถูกชัยชนะปิดบังดวงตา ไม่มีกะจิตกะใจจะดูหมากทั้งหมดบนกระดานแต่หากเขาเห็นกับดักในตอนนี้ เกรงว่าจะสายเกินไป ด้วยเจดีย์สามเหลี่ยมก่อตัวสำเร็จหมากดำจึงเรียกได้ว่าหมดทางเยียวยา!

        เจดีย์สามเหลี่ยมที่มิอาจโจมตีได้!

        นางอดถอนใจไม่ได้ ช่างน่ากลัว!!!

        ชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายกล่าวยิ้มๆ “ศิษย์พี่หญิงหานดูท่าแล้วข้าจะกระต่ายตื่นตูมไปเอง ด้วยความสามารถในการเดินหมากของผู้อาวุโสหานเหตุใดจะแพ้ให้กับมือสมัครเล่นคนหนึ่งได้เล่า หากท่านมีเรื่องต้องไปทำก็เชิญตามสบายเถิดที่นี่ปล่อยให้ข้าดูแลก็พอ”

        หานหลินเยว่ส่ายหน้ายิ้มฝาดเฝื่อน ทว่ากลับจนปัญญาที่มิอาจพูดตามความจริง

        หลังจากการเดินหมากอีกหลายก้าว เห็นมือที่ถือหมากของหานไท่ฟู่ชะงักกึกสีหน้าพลันเปลี่ยนไป ในที่สุดเขาก็เห็นแล้ว!

        “อะไรกัน ค่ายกลเจดีย์สามเหลี่ยมหรือ ค่ายกลเจดีย์สามเหลี่ยมอีกแล้ว”องคาพยพทั้งห้าบนใบหน้ายู่ยี่ขึ้นมาทันที หานไท่ฟู่ไม่อยากเชื่อ

        คนอื่นๆ จึงค่อยๆ ได้สติขึ้นมาในตอนนี้ แต่ละคนได้แต่อ้าปากค้าง

        “ให้ตายเถอะ ไม้นี้อีกแล้ว”

        “เป็นค่ายกลเจดีย์สามเหลี่ยมจริงๆ ด้วย! เป็นค่ายกลเจดีย์สามเหลี่ยมอีกแล้ว!”

        “มันโผล่ออกมาตั้งแต่เมื่อใดกัน ไฉนข้าจึงไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย”

        “ข้าเองก็ไม่รู้สึกตัวเช่นกัน เหลือเชื่อ!”

        “มหัศจรรย์โดยแท้! ทั้งๆที่หมากขาวต้องสละเกราะป้องกันตัวตลอดเวลา ถูกบีบจนถึงทางตันเหตุใดจึงกลับตาลปัตรเช่นนี้”

        “หรือนางวางกับดักตั้งแต่เดินหมากก้าวแรก”

        “ใครพูดว่าหมากก้าวนั้นเดินส่งเดชกัน ทั้งๆ ที่มันเป็นกับดัก! วางกับดักตั้งแต่ก้าวแรก พวกเราทุกคนถูกนางพาลงคูหมดแล้ว!”

        “สุดยอดจริงๆ! หมากกระดานนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ! ข้าจะต้องจดบันทึกหมากกระดานนี้เอาไว้ เก็บบันทึกเข้าไปในตำราเดินหมากของข้าหมากกระดานนี้จะต้องกลายเป็นกระดานที่มีชื่อเสียงเล่าขานกันต่อไปในใต้หล้า!”

        “ความคิดแยบยล คำนวณแม่นยำถูกขนานนามว่าเป็นการเดินหมากที่มีชื่อเสียงกระดานหนึ่ง!”

        “ยอดเยี่ยมเหลือเกิน! วันนี้มาถูกที่แล้ว!”

        ดวงตาของมู่ชิงเซียวเปล่งประกายด้วยความยินดีเจียนคลั่ง

        เกมเปลี่ยนแล้ว หมากขาวฟื้นคืนชีพ! ช่างเหลือเชื่อ!

        เขาหันไปมองเฟิ่งเฉี่ยนด้วยความตื่นเต้นนางยังคงนั่งใช้ความคิดอยู่ที่นั่น เดินหมากก้าวถัดไปอย่างสงบนิ่ง ดวงตาแน่วแน่ ทว่ากลับเต็มไปด้วยสีสันดึงดูดสายตา!

        มือที่ถือหมากของหานไท่ฟู่สั่นเทิ้ม ก่นด่าออกมาด้วยน้ำเสียงระคายหู “ต่ำช้า! ต่ำช้าเกินไปแล้วนะ!”

        เฟิ่งเฉี่ยนฉีกยิ้มมุมปาก “ขอถามไท่ฟู่ข้าต่ำช้าตรงไหน”

        หานไท่ฟู่โมโหหน้าแดงก่ำจนคล้ายผลมะเขือเทศที่สุกเต็มที่เนิ่นนานกว่าเขาจะคำรามเสียงต่ำออกมาว่า “เจ้าเล่นเป็นแต่ค่ายกลนี้หรือไร”

        เฟิ่งเฉี่ยนแบมือด้วยท่าทีไม่รู้อิโหน่อิเหน่ “แต่การรับมือกับท่านใช้เพียงค่ายกลนี้ก็เพียงพอแล้วนี่นา!”

        คำพูดประโยคเดียว แต่มีผลทำให้ชนะน็อคหานไท่ฟู่

        หานไท่ฟู่ขาดสติทันที

        ที่นางพูดล้วนคือความจริงนางใช้เพียงค่ายกลนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาพ่ายแพ้อย่างราบคาบ!

        เพราะเขาไม่อาจทำลายค่ายกลเจดีย์สามเหลี่ยมได้จริงๆ!

        ผลแพ้ชนะปรากฏออกมาแล้ว ไม่มีความหมายที่จะเล่นต่อไป!

        หานไท่ฟู่พ่ายแพ้อีกครั้ง!

        ทุกคนในที่นั้นเงียบกริบคนทั้งหมดล้วนย้อนคิดไปถึงหมากกระดานนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ

        หมากขาวถูกหมากดำโจมตีและกดดันตั้งแต่แรกจำต้องทิ้งปราการป้องกันตัวมาโดยตลอด ถอยร่นครั้งแล้วครั้งเล่าแต่สุดท้ายแล้วกลับพลิกเกมจากแพ้มาเป็นชนะ ยึดพื้นที่คืนมาได้สังหารหมากดำราบคาบไม่มีเหลือ วิธีการโจมตีเช่นนี้ทำให้คนยากจะเชื่อจริงๆ!

        หากมิใช่เป็นยอดฝีมืออย่างแท้จริง หากมิใช่เป็นผู้ที่มีความกล้าหาญพอหากมิใช่ผู้ที่มีความสามารถในการวางแผนและกลยุทธ์ คนธรรมดาสามัญไม่อาจทำได้ทันทีที่ไม่ระวังเพียงเล็กน้อยย่อมมีความเป็นไปได้ที่จะแพ้ทั้งกระดาน!

        ที่ทำให้คนรู้สึกมหัศจรรย์ไปยิ่งกว่านั้นคือหมากขาวอ่อนข้อให้หมากดำสองก้าว แต่กลับพลิกจากแพ้มาเป็นชนะและคู่ต่อสู้ยังเป็นยอดฝีมือระดับขั้นเจ็ดคนหนึ่งท่ามกลางสถานการณ์เยี่ยงนี้ยังสามารถเอาชนะได้ เห็นได้ว่าเป็นผู้เดินหมากที่เปี่ยมไปด้วยฝีมือ!

        สายตาทุกคู่ที่มองเฟิ่งเฉี่ยนเปลี่ยนไปมิใช่สายตาที่มองนักเดินหมากมือสมัครเล่นคนหนึ่ง แต่เป็นยอดฝีมือที่คมในฝักคนหนึ่ง!

        หานไท่ฟู่อับอายอย่างที่สุดภายใต้เงื่อนไขที่ฝ่ายตรงข้ามอ่อนข้อให้สองก้าว ตนเองถึงกับยังคงพ่ายแพ้นี่เป็นการดูหมิ่นดูแคลนกันอย่างร้ายแรง!

        ไม่ได้ โทสะนี้ข้าจะต้องทวงคืนชัยชนะมาให้ได้!

        เขาพูดขึ้นอย่างหน้าหนาอีกครั้งว่า “กระดานนี้ไม่นับเล่นอีกกระดานหนึ่ง! เมื่อสักครู่ตาแก่เช่นข้ามองข้ามไปติดกับเจ้าอีกครั้ง หากเดินหมากอีกกระดานหนึ่งตาแก่เช่นข้าย่อมไม่ให้โอกาสเจ้าใช้ค่ายกลเจดีย์สามเหลี่ยมแน่นอน!”

        เขาม้วนแขนเสื้อขึ้น “มาๆๆ มาเดินอีกกระดานหนึ่ง!”

        คนทั้งหมดแทบสิ้นสติ!

        ผู้อาวุโสเช่นท่านจะหน้าหนาเกินไปแล้วกระมัง

พ่ายแพ้ติดๆ กันสองกระดานท่านยังไม่ยอมรับความพ่ายแพ้อีกหรือ