บทสัมภาษณ์พิเศษ (คัดที่สปอยออกบางส่วน)
ชิงหยุนเนียพี่สาวคนสวยรับหน้าที่พิธีกร คอยถามคำถามในครั้งนี้
ชิงหยุนเนีย: เราจะมาเริ่มกันที่องค์ชายสิบสี่น้องเล็ก คำถามคือรู้สึกยังไงกับบทนี้
อิ๋นถี: รู้สึกว้าวมากๆ เลยครับ ปกติผมเป็คนที่ไม่ค่อยใส่ใจกับอะไรแต่พอเป็องค์ชายสิบสี่จะต้องเป็คนที่รักพี่น้องและไม่ปล่อยผ่านเื่อะไรทั้งนั้น เลยรู้สึกแปลกๆ
อิ๋นถียิ้มอย่าอายๆ
ชิงหนุยเนีย: แล้วบทที่ชวนเก๊ามู่เฉินดื่มบ่อยๆ มาจากนิสัยส่วนตัวด้วยรึเปล่าคะ
อิ๋นถี: ฮ่าฮ่าฮ่า ก็มันธรรมอะครับพูดตามตรง เมื่อคืนเรายังชวนกันไปดื่มอยู่เลย
ชิงหยุนเนีย: แหม่ร้ายจริงๆ ทำไมไม่ชวนฉันบ้าง
เฉิงหยิงน้องสาวคนสวยรับหน้าที่พิธีกร คอยถามคำถามในครั้งนี้
เฉิงหยิง: แต่ทำไมโดนตัดบทง่ายๆ แบบนี้ล่ะคะ ไปทำอะไรให้ไรท์ทั้งสองโกรธหรอคะ
อิ๋นเสียง: ผมเคยถามไรท์แล้วนะ ก็มีความขัดแย้งนิดหน่อยระหว่างไรท์สองคน ไรท์คนหนึ่งติดภาพจำองค์ชายสิบสามจากปู้ปู้จิ้งชิน แต่ไรท์อีกคนอยากจะให้ผมสมหวังอยู่นะแต่ด้วยน้ำหนักตัวของไรท์ที่เข้าข้างผมสู้ไรท์อีกคนไม่ได้ ผมจึงบทหายไปตามระเบียบเพราะกลัวผมเด่นเกินหน้าเกินตา
เฉิงหยิง: มันเกิดการสู้รบกันขึ้นระหว่างไรท์ใช่ไหมคะ
อิ๋นเสียงโน้มตัวทำท่าทางพิรุธกระซิบกระซาบ
อิ๋นเสียง: รู้แล้วเหยียบไว้นะ ผมล้อเล่น จะมีสัมภาษณ์ไรท์ไหมครับ ถ้ามีก็ควรจะมีคำถามข้อนี้นะครับฮ่าฮ่าฮ่า
เฉิงหยิงน้องสาวคนสวยรับหน้าที่พิธีกร คอยถามคำถามในครั้งนี้
เฉิงหยิง:องค์ชายสิบอิ๋นเอ๋อเป็คนที่ถอนตัวก่อนคนอื่น คงต้องขอถามเหตุผลนะคะ
อิ๋นเอ๋อ: ผมเปล่านะอันนี้เป็ไรท์ต่างหาก ความจริงผมอะรักใครรักจริง ไม่ได้หลายใจเหมือนพี่สี่เขา
เฉิงหยิงจุปาก อิ๋นเอ๋อกลั้นขำ
เฉิงหยิง: เบาๆ ค่ะ พี่สี่นั่งกินพิซซ่าอยู่ตรงนั้นเอง เดี๋ยวจะได้ยิน
อิ๋นเอ๋อ: ได้ยินจะได้ภูมิใจที่ผมกล่าวชื่นชมเขา จะว่าไปในบรรดาพวกเราพี่สี่หน้าตาดีสุด
ชิงหยุนเนียพี่สาวคนสวยรับหน้าที่พิธีกร คอยถามคำถามในครั้งนี้
อิ๋นถังยกมือขึ้นลูบศีรษะที่เริ่มมีสีดำของผมที่งอกใหม่ จัดแขนเสื้อปลดกระดุมเม็ดบนพยายามทำให้ดูดีที่สุด
ชิงหยุนเนีย: แหม่เหมือนกับอัดอั้นเลยนะคะ
อิ๋นถัง: ความจริงผมเป็คนหล่อ แต่ทรงแมนจูทำเอาความหล่อหายไป แต่คนมันจะหล่อทรงไหนก็หล่อ
ชิงหยุนเนีย: คิดอย่างไรกับเ้าหมาน้อยเก๊ามู่เฉิน องค์ชายเก้าเป็คนที่ซึนที่สุดในเื่นี้ ก็เลยอยากรู้ว่ารู้สึกยังไงกับนายเอกของเรา
อิ๋นถัง: ถ้าตามบทที่ไรท์บอกมานะครับ ก็ต้องซึนอะครับแต่ก็แอบมีรักแท้ดูแลไม่ได้ เสียสละเพราะเขาหลายอย่าง ปกป้องเก๊ามู่เฉินแม่แต่ตอนตายก็ยังอยากอยู่ข้างเขาตลอด
ชิงหยุนเนีย: นี่มันบทพระเอกนี่คะ
อิ๋นถัง: ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้ายกให้ผมก็ยินดีรับไว้ ผมปกป้องเขาอย่างดี แต่สุดท้ายก็ต้องตายถ้าเป็เื่จริงก็คงเ็ปน่าดู
เฉิงหยิงน้องสาวคนสวยรับหน้าที่พิธีกร คอยถามคำถามในครั้งนี้
เฉิงหยิง: ความละมุนนี้ได้จะได๋มา
เฉิงหยิงหุบยิ้มไม่อยู่
อิ๋นสือ: อันนี้อยู่ในสคริปต์ใช่ไหมครับ ฮ่าฮ่าฮ่า องค์ชายแปดจะต้องพูดช้าๆ เนิบๆ พูดทอดเสียงอ่อนโยน อะแฮ่ม เก๊ามู่เฉิน น้องสิบสี่ เ้าเก้า เ้าสิบ ทุกคนจะต้องได้รับความอ่อนโยนจากพี่แปด แม้กระทั่งพี่สาม พี่สี่และน้องสิบสาม องค์แปดจะต้องทอดเสียงอ่อนโยนเสมอ
อิ๋นสือเรียกชื่อทีละคนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน เฉิงหยิงหน้าแดงและเผลอยิ้มน้อยๆ
เฉิงหยิง: เป็คารแรกเตอร์ใช่ไหมคะ
อิ๋นสือ: ไม่ครับ จะว่าไปต้องขอบคุณไรท์ที่ให้โอกาสผมได้แสดงความสามารถปกติแล้ว ผมเป็คนพูดจารัวเร็วมากแต่พอมาสวมบทองค์ชายแปดทำให้ใจเย็นลงและกลายเป็ติดใช้คำพูดอ่อนโยนพูดช้าลงจะพูดอะไรก็คิดเสียก่อนจนกลายเป็นิสัย
ชิงหยุนเนียพี่สาวคนสวยรับหน้าที่พิธีกร คอยถามคำถามในครั้งนี้
อิ๋นเจิ้งเก๊กสีหน้าเรียบเฉย
ชิงหยุนเนีย: ทำไมพี่สี่ไม่ชอบยิ้ม
อิ๋นเจิ้งยิ้มกว้าง
อิ๋นเจิ้ง: ยิ้มอยู่นี่แล้วไง
ชิงหยุนเนีย: หมายถึงในนิยาย
อิ๋นเจิ้ง: อ๋อแล้วก็ไม่บอก ก็ตามบทอะนะองค์ชายอิ๋นเจิ้งรวมทั้งจักรพรรดิหย่งเจิ้งเป็คนที่ค่อนข้างจริงจังและเด็ดขาดด้วยความเป็สายเืัก็ต้องทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ตามบทแล้วแต่ก็มีแอบยิ้มบ้างนะก็เลยไม่มีคนเห็นเพราะมันคือการแอบยิ้ม อยากเห็นองค์ชายสี่แอบยิ้มต้องไปอ่านชิงหยุนเนียเหมันต์แห่งต้าชิง
ชิงหยุนเนีย: ขอบคุณที่ช่วยโปรโมทค่ะ เราสองคนยังได้ไปต่อ
อิ๋นเจิ้ง: ไม่นะ พวกน้องๆ ก็ยังมาให้ได้หายคิดถึง
ชิงหยุนเนีย: แล้วทำไมชอบตามหมอหลวงคะ องค์ชายสี่ผู้ชอบตามหมอหลวง อันนี้น้องสิบสี่เป็คนตั้งฉายาให้
อิ๋นเจิ้ง: ร้ายจริงๆ เ้าสิบสี่ บทเ็าตวาดเสียงเข้มก็ต้องเป็อิ๋นเจิ้งเพราะงั้นก็เลยต้องตามหมอหลวงประจำ เพราะคำว่าตามหมอหลวงเท่านั้นที่ต้องใช้คนเสียงดังะโ
ชิงหยุนเนีย: ในชิงหยุนเนียยังจะตามหมอหลวงอีกไหมคะ
อิ๋นเจิ้ง: อันนี้งดสปอยครับ แต่ก็นั่นแหละนะ ไรท์ก็ยังติดภาพจำใช้ให้ตามหมอหลวงเหมือนเดิม
ชิงหยุนเนีย: ฮ่าฮ่าฮ่า ยอมไปเถอะค่ะ
เฉิงหยิงน้องสาวคนสวยรับหน้าที่พิธีกร คอยถามคำถามในครั้งนี้
เฉิงหยิงนั่งลงประจำตำแหน่ง อิ๋นเอ๋อกับอิ๋นถีแบกลำโพงบลูทูธเปิดทำนองคาราโอเกะเพลงเธอเคยรักฉันจริงๆ หรือเปล่า คลอเบาๆ ด้านหลัง
เฉิงหยิง: เธอเคยรักฉันจริงๆ รึเปล่า~ อย่างที่ฉันรักเธอหรือเปล่า~
อิ๋นจื่อ: เล่นตลกอะไรกัน
อิ๋นถี: โถ่พี่สามกำลังสนุกเชียว
อิ๋นเอ๋อผลักไหล่อิ๋นถี พากันดึงกันออกไปแต่ทิ้งเพลงที่เปิดคลอไว้
อิ๋นเอ๋อ: พี่สามเขาเขิน เราไปก่อนดีกว่า
เฉิงหยิง: แบบนี้ประจำเลยพี่สามของเรา เฉิงหยิงไม่ถามแล้ว งอนแล้ว
อิ๋นจื่อ: เห้ยไม่ได้นะ เดี๋ยวไรท์ไม่จ่ายค่าตัว มู่เฉินนน นายมาช่วยฉันหน่อยสิ
เก๊ามู่เฉินเดินเข้ามาในฉากมือยังถือพิซซ่า
เก๊ามู่เฉิน: ยังไม่ถึงคิวผมนี่ ว่าแต่สองคนทะเลาะอะไรกันอีก ทำไมเฉิงหยิงน่างอเชียว พี่สามเอาใจแฟนหน่อยไม่ได้รึไง
อิ๋นจื่อ: เออน่ะ มันหมด่เวลางานของฉันแล้ว กำลังจะได้พักเชียวจะงอนอะไรนักหนาล่ะ
เก๊ามู่เฉินยกมือขึ้นบีบคออิ๋นจื่อเขย่าไปมา
เก๊ามู่เฉิน: เลิกเก๊กได้แล้ววว! นึกว่าตัวเองเป็องค์ชายสามอยู่ไง๊!
เฉิงหยิง: แต่พระเอกเื่นี้ไรท์ไม่ได้ระบุว่าเป็ใครนี่คะ
เฉิงหยิง: ไรท์ก็คงตั้งใจเขียนให้ออกมาแบบนี้จะไม่ต้องมีคนผิดหวัง
อิ๋นจื่อ: ผมว่าจะได้ไม่ต้องมีใครสมหวังมากกว่า ฮ่าฮ่าฮ่า
อิ๋นจื่อ: ยอมรับตามตรงเลยครับว่าผูกพันที่สุด พอรู้ว่านิยายจะจบก็โล่งใจแต่ก็อดใจหายไม่ได้ ว่าจะมีนิยายดีๆ แบบนี้อีกไหม
เฉิงหยิง: ไรท์จ้างพูดหรอคะ
อิ๋นจื่อ: เปล๊าา!
ไรท์สอง: พอๆ จบได้แล้ว
เก๊ามู่เฉิน: อ้าวแล้วเก๊าไม่ได้สัมภาษณ์หรอ
ไรท์สอง: เอ๊า มาๆ จะได้ปิดกองจริงๆ เสียที
ชิงหยุนเนียพี่สาวคนสวยรับหน้าที่พิธีกร คอยถามคำถามในครั้งนี้
ชิงหยุนเนีย: แสดงว่าจบแบบนี้ไม่ถูกใจคุณเก๊า
เก๊ามู่เฉิน: ผมก็ชอบอยู่นะแบบนี้ ไม่สุขนิยมเกินไป อาศัยแค่ความผูกพันของเหล่าองค์ชายก็สนุกอ่านได้เรื่อยๆ
ชิงหยุนเนีย: ถูกจ้างมาอีกแล้วใช่ไหมคะ