อสูรล้างสวรรค์

    ท่านเจ้าหุบเขาชิงฟางเหริน ข้าได้ยินมาว่าศิษย์ของนิกายโลหิต ฮ่าวหยุนได้ไล่ล่าสังหาร ซู่กั๋วกง ข้าไม่รู้ว่่าท่านเป็นคนสั่งเขาไปหรือเปล่า ? เป่ยหยานซง เหลือบมองชิงฟางเหรินและถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

          การแสดงออกของชิงฟางเหริน เปลี่ยนไปอย่างมาก และได้เกิดความตื่นตระหนกอยู่ในใจ และเขาก็พูดอย่างรวดเร็วว่า องค์รัชทายาท ฮ่าวหยุนไปลอบสังหารซู่กั๋วกงด้วยตัวเอง ข้าไม่ได้สั่งเขา เขาต้องการล้างแค้นให้กับน้องชายของเขา ข้าหยุดเขาไม่ได้ ข้าจึงไล่เขาออกจากนิกายโลหิต องค์รัชทายาทสามารถตรวจสอบดูได้!”

             ฮึ่ม! ข้าก็คิดว่าท่านคงไม่กล้าเช่นกัน!” เป่ยหยานซงพูดด้วยความโกรธ

              เจ้านิกายชิงฟางเหริน คุกเข่าลง!” เจียวมิ่งตะโกนอย่างเย็นชา โดยชี้หอกไปที่ชิงฟางเหริน หากตราบใดที่ชิงฟางเหรินไม่คุกเข่าลง เขาจะฆ่าชิงฟางเหรินทันที!

               แม้ว่าเจียวมิ่งจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชิงฟางเหริน แต่เจียวมิ่งก็มั่นใจว่าชิงฟางเหรินก็ไม่กล้าสู้กลับอย่างแน่นอน

             ถ้าหากชิงฟางเหรินต้องการสู้กลับ เขาจะต้องตายแน่นอน!

           นิกายโลหิตเต็มใจที่จะยอมจำนนต่อซู่กั๋วกง!” หลังจากครุ้นคิดมาเป็นเวลานาน ชิงฟางเหรินก็พูดอย่างไม่เต็มใจ

              ชิงฟางเหรินไม่มีทางเลือก เขาไม่สามารถรับผลที่ตามมาจากการไม่ยอมจำนนได้!

ทั้งหมดลุกขึ้นเถอะ ! โจวเย่พูดเบา ๆ

             ขอบคุณซู่กั๋วกง ! ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอกราวกับว่าพวกเขาเดินไปรอบ ๆ ประตูนรก ด้านหลังของพวกเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

  ในเวลานี้มีลมเย็น ๆ เข้าใกล้มา!

              และมีร่างหนึ่งร่างปรากฏมาด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง และในชั่วพริบตา เขาก็ปรากฏอยู่ข้างๆ โจวเย่แล้ว 

 คนที่มาคือ ฟางชิงเหริน

 ปรมาจารย์ฟางชิงเหริน !

                 เมื่อเห็นผู้ที่ปรากฏตัว ผู้นำและผู้อาวุโสของกองกำลังในดินแดนทิศใตั ก็แทบจะเป็นลม

               เถียนซีเว่ย รู้สึกว่าเธอกำลังจะสูญเสียการทรงตัว

           โจวเย่รู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น เป่ยหยานซ่งทำให้เขาประหลาดใจมากอยู่แล้วที่เขามาที่ดินแดนทิศใต้ด้วยตัวเอง โจวเย่ไม่คาดหวัง ฟางชิงเหริินจะมาที่ดินแดนทิศใต้ด้วยตนเองเช่นกัน

              คาราวะปรมาจารย์ชิงเหริน !” ทุกคนก้มคำนับ

               คาราวะอาจารย์! ฟางชิงเหริน เพิกเฉยต่อคนอื่นๆ และคุกเข่าข้างหนึ่งคำนับโจวเย่

            อาจารย์เหรอ นี่มันอะไรกัน ? ผู้นำของทุกกองกำลังต่างๆ ล้วนตกตะลึงและหัวใจของพวกเขาแทบระเบิดออกมา!

                ปรมาจารย์เย่ เป็นอาจารย์ของปรมาจารย์ฟางชิงเหรินจริงๆหรอ ?

              คนที่อยู่ในที่นี้ ทั้งหมดเงียบงัน ยกเว้นเป่ยหยานซง หนานเป่ยหลิน และพลทหารของกองทัพอัคคีเหล็กคนอื่นๆล้วนตกตะลึง

             ฟางชิงเหรินบูชาโจวเย่เป็นอาจารย์ ซึ่งทำให้ สถานะของโจวเย่สูงกว่าฟางชิงเหริน 

                  ไม่น่าแปลกใจเลยที่เหตุการณ์การลอบสังหารปรมาจารย์เย่ จะทำให้ยักษ์ใหญ่ทั้งสองของจักรวรรดิต้องโกรธ และไม่น่าแปลกใจที่องค์รัชทายาทจะเคารพโจวเย่มาก เพราะโจวเย่เป็นอาจารย์ของปรมาจารย์ฟางชิงเหริน ! ใบหน้าของ ชิงฟางเหริน ต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อ

         เมื่อทราบว่าโจวเย่ เป็นอาจารย์ของฟางชิงเหริน !" ดวงตาของชิงฟางเหลินแทบจะถลนออกมา ตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะทำให้ขุ่นเคืองได้

               ทุกคนในที่นี้รู้สึกว่าพวกเขาได้ยินผิด โจวเย่เป็นเพียงเด็กชายอายุสิบหกหรือสิบเจ็ดปี และฟางชิงเหรินมีอายุเกินครึ่งของหนึ่งร้อยปี เขาเหมาะสมที่จะเป็นอาจารย์หรือไม่?

               พี่เย่... แท้จริงแล้วคืออาจารย์ของปรมาจารย์ฟางชิงเหริน ! นี่... ไม่จริงใช่ไหม?” 

            เถียนซีเว่ยตกตะลึง หัวใจของเธอตอนนี้เหมือนลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้ว 

               ข้าบอกท่านแล้วไม่ใช่เหรอ? อย่าเรียกข้าว่าท่านอาจารย์ต่อหน้าผู้คนมากมาย ช่างน่าอายเสียจริง” โจวเย่กล่าวอย่างช่วยไม่ได้

              มันไม่เกี่ยวอะไรกับความอาวุโส อาจารย์ไม่จำเป็นต้องสนใจ ฟางชิงเหริน กล่าวด้วยความเคารพว่าและกล่าวต่อว่า "ท่านอาจารย์เป็นอาจารย์ของข้า ศิษย์อย่างข้าต้องเคารพและข้าไม่สามารถละเลยเรื่องนี้ได้"

                 โจวเย่ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรจริงๆ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้กองกำลังหลักทั้งหมดในดินแดนทิศใต้รู้แล้ว และโจวเย่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ มันเป็นความเข้าใจโดยปริยายไปแล้ว

              ท่านอาจารย์ องค์จักรพรรดิต้องการพบท่าน ถ้าท่านมีเวลาให้ไปที่ราชวงศ์ ฟางชิงเหริน กล่าวอีกครั้ง

                เมื่อได้ยินสิ่งนี้ โจวเย่ก็ส่ายหัวแล้วพูดว่า " ข้าจะจัดการเรื่องนี้ทีหลัง ข้ามีเวลาไม่มาก ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องจัดการ อีกสามเดือน จะเป็นวันครบรอบห้าร้อยปีตระกูลโจวของข้า และข้าต้องรีบกลับไปที่สถาบันอัคคีอีกครั้ง ข้าได้สัญญากับอาจารย์ใหญ่ของสถาบันอัคคีไว้แล้ว และข้าจะไปที่เมืองหลวงหากมีโอกาส

                     โจวเย่ไม่ปฏิเสธและไม่ตกลง ฟางชิงเหรินก็ไม่กล้าพูดอะไร

                อย่างไรก็ตามฟางชิงเหริน ได้จดจำวันครบรอบห้าร้อยปีของตระกูลโจวไว้แล้ว

              หลังจากที่ทุกคนกลับมามีสติ ใบหน้าของพวกเขายังคงตกตะลึง

            ชิงฟางเหรินแอบดีใจที่ตัวเองยอมจำนน ไม่เช่นนั้น ฟางชิงเหริน จะฆ่าเขาก่อนอย่างแน่นอน!

              โจวเย่จ้องมองไปที่กองกำลังของดินแดนทิศใตั แล้วก็พูดขึ้นอย่างไม่แยแส ในเมื่อพวกท่านยอมจำนนต่อข้าแล้ว ข้าไม่สนใจว่าพวกท่านจะจริงใจหรือไม่ แต่ข้าต้องเตือนว่าอย่าหักหลังข้า ไม่อย่างนั้น พวกท่านจะต้องเสียใจ"

               ซู่กั๋วกง ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่มีวันทำเช่นนั้น!” ทุกคนตอบด้วยความเคารพ

                 ในอนาคตใครที่กล้าส่งคนมาลอบสังหารอาจารย์ของข้า อย่าโทษว่าชายชราคนนี้โหดเหี้ยม!” ฟางชิงเหริน จ้องมองไปที่กองกำลังของดินแดนทิศใต้แล้วพูดขึ้น

               พวกข้าไม่กล้า!” ทุกคนตอบด้วยความหวาดกลัว

               หวังเจียงหลิวกล่าวต่อ "ตั้งแต่วันนี้ ใครก็ตามที่กล้าเป็นศัตรูกับซูกั๋วกง จะถือว่าเป็นศัตรูกับนิกายนภาสวรรค์ของข้า"

         ทุกท่านทั้งหมดกลับไปเถอะ" โจวเย่พูดอย่างเฉยเมย จุดประสงค์ที่เขาต้องการ บรรลุผลสำเร็จแล้ว แต่มันเป็นเพียงเพียงผิวเผินเท่านั้น ไม่ว่ากองกำลังในดินแดนทิศใต้ จะยอมจำนนจริงๆ หรือไม่เขาก็ไม่สนใจเลย

              ตอนนี้ โจวเย่ยังมีสถานะที่สูงมากในหัวใจของทหารกองทัพอัคคีเหล็ก ตราบใดที่เขาพูด ไม่ว่าจะเป็นอะไร พวกทหารก็จะทำโดยไม่ลังเล

               ขอรับ!" ผู้นำระดับสูงของกองกำลังในดินแดนทิศใต้ จากไปทีละคน และในที่สุดก้อนหินที่ทับอยู่ในหัวใจของพวกเขาก็ถูกยกออก