[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90

บทที่ 32 เฉินเหล่าตามหาคน

เฉินเหล่าอายุมากแล้ว สุขภาพของเขาไม่ค่อยดี อยู่ท่ามกลางควันบุหรี่ควันไฟสูดเข้าไปก็ไม่ใช่น้อย เข้ารักษาในโรงพยาบาลมาตลอด วันนี้เขาก็มาที่ว่าการอำเภอเพราะอยากจะขอบคุณผู้มีพระคุณ

มาเห็นหน้าของลู่ฮ่าวที่กลายเป็นแบบนี้แล้ว ชายชรายิ่งรู้สึกเศร้า ได้แต่ตำหนิตัวเองในใจ

คุณหมอบอกว่าใบหน้าของพ่อหนุ่มคนนี้เกรงว่าต่อไปจะเสียโฉมแล้ว

ในใจของเฉินเหล่าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด อารมณ์พลันแปรปรวนรุนแรง ไม่อาจให้อภัยตัวเองได้

หลานสาวที่อยู่ข้างกายอย่างเฉินรั่วหลินเองก็เห็นอารมณ์ที่ผิดปกติของเขา

“คุณปู่ สุขภาพไม่ดี อย่าคิดมากเลยนะคะ”

เฉินเหล่าสูดหายใจเข้าออกพลางสงบสติอารมณ์

ในห้องประชุม พวกเขาต่างพากันยืนขึ้นกัน เฉินเหล่ามองไปที่ทุกคนก่อนจะโค้งคำนับ

“ต้องขอบคุณเหล่าสหายทุกท่านในอำเภอหล่งซาน ฉันทำให้ลำบากแล้ว”

“สหาย อย่าได้เกรงใจ”

เจ้าหน้าที่เชิญทุกคนนั่งลงก่อนจะกล่าวคำยกย่องความกล้าหาญและเกียรติคุณเสียสละของลู่ฮ่าว จากนั้นมอบธงกล้าหาญที่เฉินรั่วหลินเตรียมไว้ล่วงหน้า

ลู่ฮ่าวยังได้เงินรางวัลอีกสองร้อยหยวน

พอได้รับการสรรเสริญจากสาธารณชน เขาก็กล่าวขอบคุณหลายครั้ง

ในฐานะสมาชิกในครอบครัวของเฉินเหล่า เฉินรั่วหลินเองก็กล่าวขอบคุณด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ “สหายลู่ฮ่าว คุณปู่ซาบซึ้งในการเสียสละของคุณมาตลอด คุณปู่สูดควันเพลิงมากเกินไป ร่างกายไม่ค่อยดี ยังไม่ได้ไปให้หมอตรวจดูอาการ โปรดเข้าใจคุณปู่ด้วยนะคะ”

เฉินรั่วหลินยื่นซองหนาให้ลู่ฮ่าวด้วยสองมือ “นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเรา คุณรับไว้เถอะ”

ลู่ฮ่าวปฏิเสธ “ผมรับไม่ได้”

รางวัลจากทางหน่วยงานราชการ เขาสามารถยอมรับได้  แต่เงินจากเฉินเหล่าเขารับไว้ไม่ได้จริงๆ

เฉินรั่วหลินกล่าวว่า “เงินนี่เป็นของตอบแทนเล็ก ๆน้อย ๆ ให้คุณ คุณรับเงินไว้เถอะนะคะ คุณปู่จะได้สบายใจขึ้น”

“ผมเป็นหมอ หน้าที่ของผมคือต้องช่วยเหลือผู้ป่วย เห็นเพื่อนมนุษย์ตกอยู่ในภาวะวิกฤต เป็นเรื่องธรรมดาที่ผมต้องช่วยเหลือ นี่เป็นสิ่งที่ผมจำไว้ขึ้นใจ”

เฉินเหล่าดึงมือลู่ฮ่าวมาขอร้อง “พ่อหนุ่มรับมันไว้เถอะ รับมันไว้ อย่างน้อยฉันจะได้สบายใจขึ้น”

“ผู้อาวุโส ผมมีหลักการของผม” ลู่ฮ่าวยืนกรานปฏิเสธ

สุขภาพของเฉินเหล่านั้นอ่อนแอ ลุกขึ้นยืนไม่ได้ ชายชราทำได้แค่นั่งอยู่บนเก้าอี้แล้วดึงมือของลู่ฮ่าวเอาไว้ ในใจเต็มเปี่ยมไปทั้งความรู้สึกขอบคุณ รู้สึกผิด และรู้สึกขอโทษ

ชายชราหวังเพียงว่าลู่ฮ่าวจะรับรู้ความรู้สึกจริงใจของตนเอง

เป็นเพราะความประมาทเลินเล่อ ห้องพักในโรงแรมจึงถูกไฟไหม้ ทำร้ายพ่อหนุ่มคนนี้ไปตลอดชีวิต

เขาคงโทษตนเองจนวันตาย

ลู่ฮ่าวกับข้าราชการในหน่วยงานต่างพากันปลอบใจเขา จนสุดท้ายเฉินเหล่าก็เปลี่ยนใจ ไม่บังคับให้ลู่ฮ่าวรับเงินอีกต่อไป

ชายชราจับมือลู่ฮ่าว ถามขึ้นว่า “เสี่ยวลู่ บอกว่าเป็นหมอใช่ไหม ทำงานอยู่ที่ไหนหรือ?”

“ผมทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลหลานเฉิง” ลู่ฮ่าวตอบ

เฉินเหล่าได้แล้วก็แปลกใจ “จริงหรือ? ช่างโชคดีเหลือเกิน ครอบครัวฉันก็อยู่หลานเฉิง”

“รั่วหลิน รีบเขียนที่อยู่กับเบอร์โทรศัพท์ของหลานให้ลู่ฮ่าว” เฉินเหล่าได้ยินว่าลู่ฮ่าวทำงานในหลานเฉิง ก็รีบให้หลานสาวทิ้งข้อมูลติดต่อไว้ทันที

จากนั้นเขาก็กล่าวอย่างสนิทสนม “เสี่ยวลู่ เธอจะกลับไปที่หลานเฉิงเมื่อไร? กลับไปก็อย่าลืมโทรหาฉันนะ บ้านฉันยินดีต้อนรับเธอเสมอ”

ลู่ฮ่าวตอบกลับ “ได้ครับเฉินเหล่า ผมจะติดต่อไป”

“ฉันขอข้อมูลติดต่อของเธอได้ไหม” ชายชรากลัวว่าลู่ฮ่าวจะไม่ติดต่อกลับมา เขาจึงขอข้อมูลติดต่อของลู่ฮ่าวเอาไว้

“ผมมีแต่วิทยุสื่อสารระยะไกลครับ”

“ได้สิ งั้นเขียนหมายเลขของวิทยุไว้ ฉันจะฝากข้อความเสียงไป ไม่ก็ทิ้งที่อยู่ไว้ เอาไว้ส่งจดหมายหากัน”

เฉินรั่วหลิน หลานสาวของเฉินเหล่าหยิบสมุดบันทึกเบอร์โทรศัพท์ออกจากกระเป๋า จากนั้นก็จดที่อยู่บ้านกับหมายเลขโทรศัพท์ ฉีกกระดาษออกแล้วส่งให้ลู่ฮ่าว

ลู่ฮ่าวบอกหมายเลขวิทยุสื่อสารให้อีกฝ่ายทราบ เพราะเขาไม่ได้อยู่ที่บ้านเกิดเป็นหลัก เขาจึงไม่ได้ทิ้งที่อยู่บ้านให้เฉินเหล่า

หลังจากทั้งสองฝ่ายแลกเปลี่ยนข้อมูลการติดต่อไว้ จบวาระการประชุม เฉินรั่วหลินก็ประคองเฉินเหล่าออกไปพลางกล่าวคำอำลา

ก่อนเฉินเหล่าจากไป เขาสอบถามเบาะแสเกี่ยวกับคนที่กำลังตามหา หวังว่าจะคนในที่นี้จะช่วยตามหาเบาะแส

เฉินเหล่าเป็นทหารผ่านศึกที่เกษียณอายุแล้วในเมืองหลาน หากเอ่ยขอร้องออกไป ทางเจ้าหน้าที่ก็จะรับฟังแต่โดยดี

ลู่ฮ่าวออกมาที่ว่าการอำเภอ เดินออกมายืนรอขบวนรถ

ในอำเภอเมืองจะมีรถรับส่งผ่านหมู่บ้านจินสุ่ยพอดิบพอดี

ขบวนรถเที่ยวสุดท้ายของตอนบ่ายคือสี่โมงเย็น ลู่ฮ่าวเหลือบมองนาฬิกา ตอนนี้สามโมงครึ่งแล้ว เขาเลยเร่งฝีเท้าเดินไปที่สถานี

ในขณะที่เขากำลังจะรีบไปที่ขบวนรถ ก็ได้ยินน้ำเสียงใสกระจ่างเรียกเขา

“ลู่ฮ่าว รอด้วย...”

ลู่ฮ่าวหันศีรษะไปตามเสียง เห็นยัยหมูน้อยหอบห่อสมุนไพรจีนพะรุงพะรัง กำลังวิ่งมาพร้อมกับเหงื่อไคลที่ไหลอาบหน้า เห็นแบบนี้แล้วคิ้วเขาก็กระตุกไขว้ 

ทำไมยังไม่ไปอีก?

เจียงหนานวิ่งเข้ามาใกล้ ปาดเหงื่อออกจากหน้าผากทีหนึ่งแล้วถามว่า “รถยังไม่ออกใช่ไหม”

“ยัง” ดวงตาของลู่ฮ่าวจับจ้องไปที่ห่อสมุนไพรจีนในมือของเธอ “เธอซื้อสมุนไพรให้ใคร?”

“ให้คุณปู่” เจียงหนานกล่าว “เมื่อวานไปขอใบสั่งยาจากอาเนี่ยมาน่ะ วันนี้เลยต้องไปร้านสมุนไพร ซื้อยาจีนมาปรับสมดุลร่างกายของคุณปู่”

วันนี้เธอไปไหนมาไหนก็เกือบครึ่งวันแล้ว ไม่เพียงแต่ซื้อจัดยารักษาโรคให้คุณปู่ แต่ยังไปหายาฟื้นฟูบาดแผลให้ลู่ฮ่าวด้วย

เพื่อไม่ให้สูตรยารั่วไหล เธอจึงไปร้านสมุนไพรจีนสองแห่ง คิดการใหญ่ก็ต้องรอบคอบไว้ก่อนแบบนี้แหละ

 สมุนไพรให้คุณปู่?

ลู่ฮ่าวได้ยินว่าเธอจัดยาเองก็ปรายตามอง กล่าวเสียงเคร่งขรึมออกมา “หมูน้อย ถ้ายังอยากอยู่บ้านฉัน ฉันก็ไม่คัดค้าน แต่จัดยามั่วซั่วให้คนอื่นกินตามอำเภอใจแบบนี้มันได้หรือ?”

เจียงหนานพ่นลมหายใจ “ก็แค่ยาปรับสมดุลในร่างกาย ไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย” 

ลู่ฮ่าวยังคงไม่เห็นด้วย “ปู่ของฉัน ฉันดูแลสุขภาพให้เองได้ ไม่ต้องจัดยามั่วซั่วให้เขากินล่ะ ถ้าทำอีกก็เตรียมตัวออกไปจากบ้านได้เลย”

เฮ้อ ผู้ชายตัวเหม็นคนนี้นี่ คิดว่าเธอไม่มีที่ไป ต้องพึ่งบ้านเขาอย่างเดียวหรือไง?

เจียงหนานชักหงุดหงิด

ทันทีที่เจียงหนานอารมณ์ขึ้น เธอก็ด่ากลับทันที “คุณน่ะสนใจแต่จะผายลม”

 ลู่ฮ่าว “???”

ยัยหมูน้อยที่มักอ่อนโยน ฉลาดเฉียบแหลมอยู่เสมอ จู่ ๆ ก็กล่าววาจาหยาบคายออกมา สร้างความตะลึงให้ลู่ฮ่าวอยู่บ้าง

เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เจียงหนานรู้สึกว่าตัวเองอาจจะต้องผิดสัญญา

เธอไม่อาจปกปิดอาการเจ็บป่วยของชายชราตามสัญญาที่ให้ไว้ได้

หากไม่บอกสถานการณ์จริงกับลู่ฮ่าว อย่าว่าแต่จัดยาสมุนไพรให้คุณปู่เลย ลู่ฮ่าวสามารถยกเลิกงานแต่งงานกับเธอได้ทันที

กล่าวตามความจริง หากเธอจะยกเลิกงานแต่งงานเกี่ยวดองในครั้งนี้ ก็แทบจะไม่เสียหาย

เพราะเธอทำธุรกิจกับป้าหยางแล้ว ถึงจะเพิ่งเริ่มธุรกิจค้าขายสมุนไพรในอำเภอเล็ก ๆ ก็ตาม

รอให้ลดน้ำหนักลงเสียก่อนเถอะ  เธอจะกลายร่างเป็นสาวงามสะพรั่งหลันหลัน คนที่เขาจะจำได้

แต่ถ้าหากเธอยอมแพ้ ปล่อยบาดแผลบนใบหน้าของเขาทิ้งไว้ กลายเป็นรอยแผลเป็นคงน่าเสียดายน่าดู

ใบหน้าของลู่ฮ่าวมีรอยแผลเป็น อีกทั้งเขายังมีความน้อยเนื้อต่ำใจในตัวเอง เขาอาจไม่กล้าสู้หน้าหลันหลันก็ได้

แขนของเขาไม่ได้รับการรักษา ไม่อาจเข้าห้องผ่าตัดได้ ชาติที่แล้วเขาทำได้เพียงวิจัยการแพทย์เท่านั้น

ในใจลู่ฮ่าวย่อมมีแต่ความเสียดายที่ทำอะไรไม่ได้เลย

ยังมีคุณปู่ลู่อีก เธอไม่สามารถให้คุณปู่เดินตามรอยชีวิตในชาติที่แล้วได้ ชายชราจากลาโลกนี้ไปด้วยความเศร้าเสียใจ 

ในฐานะหลานชาย ลู่ฮ่าวมีสิทธิ์ที่จะทราบอาการเจ็บป่วยของคุณปู่

จู่ ๆ ลู่ฮ่าวก็เริ่มรู้สึกว่ารอบกายของเขาหนาวสะท้าน

เจียงหนานไม่สนใจอีกต่อไป เอ่ยอย่างโกรธเคืองออกมาว่า “ถ้าคุณสนใจคุณปู่ ใส่ใจเขาจริง ๆ อาการป่วยของเขาจะกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?”