กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

Interlude ดราม่าของนางเอกตอนที่เลโอนาร์ดไปต่างโลกเจอท่านข่าน

ผู้ชายโกหกและปิดซ่อนความจริงไว้เสมอ

ความสัมพันธ์รักนั้นมีช่วงแสนหวานแต่อยู่ได้เป็นเวลาชั่วคราวนั่นคือสิ่งที่แอนนาคิด

ทำให้เธอแสดงความสนใจในเสื้อผ้าน้ำหอม เครื่องแต่งกาย เข็มขัดรองเท้า จะบอกเราได้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคนอย่างไร

คนที่ไม่ใส่ใจเสื้อผ้าหน้าผม จะเป็นแฟนที่ดีที่จะใส่ใจแฟนได้อย่างไรกัน?

โดยเฉพาะพวกเนิร์ดทำตัวเหมือนเด็กน่าระอาใจพวกนั้น

แต่อย่างที่บอกผู้ชายมีความลับที่ซ่อนไว้จากเราเสมอ

อาจจะเป็นเรื่องของผู้หญิงการมีคนอื่นหรือเป็นแวมไพร์ที่ต้องการดูดเลือดเรา

หรือมีเชื้อสายของเจงกิสข่านที่เธอพอรู้มาเพราะต้องส่งงานคาบประวัติศาสตร์ เห็นอย่างนี้เธอก็ไม่ใช่คนโง่นะแค่คิดว่าห้องเรียนมันน่าเบื่อเท่านั้นเอง

มันเหมือนเรื่องตลกที่คนอย่างเลโอนาร์ดมีบรรพบุรุษเป็นเจงกิสข่านแต่เธอกลับมีบรรพบุรุษเป็นสัตวืประหลาดน่าขยะแขยง

เธอรู้ว่าท่านข่านเป็นใครทันที

เพราะเลโอนาร์ที่นอนจมกองเลือดอยู่พึมพำว่า“ท่านข่าน”

ก็น่าจะมีคนเดียวจากการที่เธอคุ้นเคยกับการสืบหาตัวจริงของสัตว์ประหลาดในความมืดมาหลายครั้ง

และตอนนี้ก็มาเจอกับคนที่มีความลับของสายเลือดแบบเดียวกับเธอนอนเลือดออกจากดวงตาและหู

การมีพลังพิเศษนำแต่ความเดือดร้อนมาให้ทำให้เราไม่สามารถทำตัวอย่างเด็กสาวธรรมดาได้ที่ไม่สามารถทำเล็บ เที่ยวในวันหยุด แอบจูบกับแฟนหนุ่มในเวลากลางคืน เพราะคนที่ออกมาในเวลากลางคืนนั้นคือผู้ชายที่ใส่เสื้อผ้าหน้าผมล้าหลังไปห้าสิบปีและยังเป็นแวมไพร์

เธอรีบจับตัวเลโอนาร์ดที่เลือดไหลมาและร่างกายมีบาดแผลตามมือตามเท้าและลำตัว  เหมือนมีร่องรอยกรีดของสัตว์ร้ายต่างๆ

เธอ...กรี๊ดดด

เธอไม่สามารถคงสติอยู่ได้ ไม่ใช่ในตอนที่อยู่ในบ้านอย่างนี้

เธอพยายามรักษาความลับไม่ให้แม่รู้ให้เหมือนกับเธอยังรักษาความเป็นคนปรกติได้ ไม่ใช่พวกแปลกพิลึก

โลกสองใบของเธอไม่เกี่ยวข้องกันโลกที่เธอเป็นลูกสาวที่ไม่เอาไหนของแม่ กับโลกที่เธอเป็นนักล่าแวมไพร์

และคนตรงหน้าก็ทำให้โลกสองใบของเธอพังทลายลงมาพร้อมกัน

เธอไม่ใช่ไม่เคยเห็นคนตายต่อหน้าในเวลาทำงานแต่มันไม่ใช่การเห็นสิ่งนั้นในบ้านของเธอเอง กำแพงบางอย่างในจิตใจเหมือนมันพังครืนลงมาและบอกกับเธอว่ามันไม่ใช่เรื่องที่เป็นความลับ แต่คือส่วนหนึ่งของเธอเมือ่เลือดของเลโอนาร์ดเปรอะบนพรม

กริ้งกริ้ง กริ้ง ว๊อง             

โทรศัพท์ดังจากเอวของเลโอนาร์ด

เธอสูดลมหายใจและเปิดโทรศัพท์

“ฮัลโล เลโอนาร์ดเธอเป็นอะไรเห็นเธอบอกว่าหากไม่ติดต่อกดสัญญาณมาทุกทุกสิบห้านาทีให้คิดว่าเธอมีอันตราย”

เสียงของอาจารย์ดมิธรี่ดังมาจากปลายสาย

กริ๊งกริ๊ง ว๊อง               

“”ฮัลโล เลโอนาร์ดเป็นอะไรหรือเปล่า?เห็นเธอบอกว่าหากไม่ติดต่อส่งสัญญาณมาทุกสามสิบนาทีให้คิดว่าเธอเป็นอันตราย”เสียงเทเลอร์ดังจากปลายสาย

“เลโอนาร์ดเขาเป็นสายลับด้วยหรือ?”แม่ของเธอเอ่ยถามเมื่อเห็นโทรศัพท์ที่ติดต่อมาสองสายในสภาพที่สิ้นสติอยู่

เธอกดสัญญาณตอบกลับโทรศัพท์ไป

“”ฮัลโล เลโอนาร์ดไม่....เอ่...เป็นอะไรนั่นล่ะตอนนี้จมกองเลือดอยู่ที่บ้านของหนู”

ไม่รู้เป็นอย่างไรแต่เธออดยิ้มขึ้นมานิดหนึ่งไมได้เธอรู้สึกว่าเลโอนาร์ดไม่ตายหรอกกับคนพรรค์นี้น่ะ แต่ช่วยไม่ได้ที่เธอจะแกล้งให้คนตกใจกันบ้างนิดหน่อย

นั่นคือสิ่งที่เธอคิดก่อนที่จะติดต่อกับคุณโธมัสและวิลโล่ให้มาดูอาการของเลโอนาร์ดที่ปล่อยสายฟ้าทำลายเพดานสีโปรดของเธอ