ภายในห้องทำงานของลู่หรงที่ตกแต่งด้วยผนังไม้สไตล์ Zen Authority ให้ความเรียบง่ายแบบเซน ด้านหลังเก้าอี้ทำงานเป็นไม้ระแนงสีเข้มแกะสลักเป็นรูปภูเขา โต๊ะทำงานทรงสี่เหลี่ยมคางหมูสีดำขอบทองแดงรมควันมีหินออบซิเดียนวางอยู่ด้านบนเคียงข้างปากกาขอบทอง
สายตาแหลมคมของ CFO เฒ่าทอดมองไปยังแม่น้ำหวงผู่ ในหัวกำลังคิดแผนการที่จะจัดการกับซีอีโอหนุ่มจากประเทศไทยที่เข้ามาเป็นอุปสรรคในการกำจัดประธานหลี่หมิงของเขา
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เลขานุการสาวก้าวเข้ามาโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
“ท่านคะ... คุณกวินเดินทางถึงสนามบินผู่ตงเรียบร้อยแล้วค่ะ”
ลู่หรงหรี่ตาลงเพียงเล็กน้อย ก่อนจะยกมุมปากขึ้น
“อืม” เขาขานรับสั้นๆ แล้วปัดมือออก เลขาสาวโค้งตัวลา แล้วเดินจากไป
ลู่หรงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นโทรหาใครบางคน “ได้สิ่งที่ฉันต้องการหรือยัง” เขาเอ่ยถาม เหลือบมองไปยังกำหนดการในช่วงบ่ายนี้
“ฉันต้องใช้มัน”เขาวางหู แล้วลุกขึ้นยืนมองไปยังภาพวาดมังกรในม่านเมฆที่แขวนอยู่ข้างผนัง ก่อนที่ข้อความหนึ่งจะส่งข้อมูลมา
ลู่หรงเปิดไฟล์ที่ได้รับก่อนจะกวาดสายตาอ่านเพียงครู่ ก็ยกยิ้มมุมปาก
ไอ้เด็กเมื่อวานซืน... ลู่หรงคิดในใจด้วยความลำพอง
“โครงการนี้ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกเศรษฐีใหม่…คอยรับแรงกระแทกได้เลยไอ้หนู”
เขาพึมพำกับความเงียบ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน