ระบบเนตรปีศาจราชันอสูร

ทางด้านฝ่ายของลีออนได้ไปถึงจุดหมายตามที่สัญญาณจากดวงตาได้ชี้นำไว้ จุดนั้นเป็นรอยแตกของถ้ำทำให้เป็นโพรงขนาดเท่านิ้วโป้ง อาจจะไม่ได้ใหญ่นักแต่ก็สามารถมองเข้าไปสังเกตด้านในได้ แต่พื้นหินที่ลีออนอยู่ก็ไม่ได้แข็งแรงมากนัก เขาจึงต้องค่อยๆ ก้าวด้วยความระวังเป็นพิเศษเพื่อไม่ให้คนด้านล่างรู้ตัว

องค์ราชาเป็นมนุษย์กบร่างสูงใหญ่กว่าตัวอื่นเกือบเท่าตัวซึ่งมีผิวสีม่วงเข้มสวมมงกุฎ กำลังนั่งบัญชาการอยู่บนโขดหินซึ่งเดาว่าแต่เดิมอาจจะเป็นเวทีสำหรับการแสดงหรือเอาไว้ใช้งานของเหล่าแฟรี่ แต่ภาพลักษณ์ขององค์ราชาดูไปดูมาแล้วเหมือนจะเป็นคางคกซะมากกว่าเพราะผิวที่ดูขรุขระ หรือเป็นเพราะอะไรบางอย่างทำให้เขาดูแปลกตาไปจากมนุษย์กบตนอื่น

เหล่าทหารกบสวมชุดเกราะประมาณสามสิบตัวยืนตั้งแถวเตรียมรบ หน่วยสอดแนมคนนั้นนั่งคุกเข่าอยู่ด้านหน้าองค์ราชา ดูจากสถานการณ์แล้วแปลว่าองค์ราชาเตรียมพร้อมรับมือกับบรรดาผู้บุกรุกทั้งหลายแล้ว

ฟรึ่บบบบ...ฟิ่วววว...!!!

ทหารสวมผ้าคลุมที่อยู่ข้างกายองค์ราชาขว้างหอกขึ้นด้านบนพุ่งเป้าเข้าหาเพดานที่มีลีออนอยู่ด้านบน…!!!

ครึกกกกกกกกกกก...!!!

ปลายหอกเสียบทะลุโผล่เหนือชั้นเพดานหินเฉียดหน้าลีออนไปนิดเดียว

แคร็กกกกก....แคร็กกกกก...พรวดดดดดด...โครมมมม...!!!

เพดานค่อยๆ ร้าวและแตก ทำให้ร่างของลีออนร่วงหล่นลงมาภายในถ้ำ

แม้ว่าลีออนจะไม่ได้บาดเจ็บมากมายเพราะความสูงที่ไม่ได้มากนักของถ้ำ แต่ลีออนในตอนนี้ก็อยู่ท่ามกลางวงล้อมของศัตรู

ปกป้ององค์ราชา...!!!

เสียงออกคำสั่งจากทหารกบข้างกายองค์ราชาผู้ที่เป็นคนพุ่งหอกเข้าโจมตีลีออนออกคำสั่งเหล่าทหารทันที

เหล่าทหารกบปรับขบวนโอบล้อมลีออนเอาไว้โดยส่วนใหญ่จะไปอยู่ฝั่งราชาเพื่อให้การคุ้มครอง

“มนุษย์..งั้นเหรอ...?”

เสียงแหบทุ้มในลำคอดังออกมาจากปากขององค์ราชา ทำเอาลีออนขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

เพราะจากข้อมูลที่นายพลธาร์ชูร์เล่าให้ลีออนฟัง เขาคิดว่าองค์ราชาน่าจะยังอายุไม่มากนัก แต่ทำไมเสียงเมื่อสักครู่กลับดูน่ากลัวและเย็นชาราวกับเป็นเสียงของปีศาจยุคโบราณซะมากกว่า

สายตานิ่งสงบเยือกเย็นขององค์ราชาจับจ้องไปที่ลีออนราวกับสัตว์ป่าที่กำลังเล่นกับเหยื่อของมัน

“ขออภัยที่เสียมารยาท...ผมไม่ได้มีเจตาร้าย”

ลีออนรวบรวมสติและความกล้าเปิดบทสนทนาเพื่อปรับความเข้าใจทันที

“งั้น...เหรออออ...”

สุ้มเสียงแสนจะแผ่วเบาและเนิบช้าทว่าขุ่นมัวเป็นที่สุดถูกกล่าวออกมาจากปากขององค์ราชาร่างสีม่วง

############################

# [เทคานดรอส] Level : 65

เผ่าพันธุ์ : มนุษย์กบ

สถานะ : ติดคำสาป

HP : 650

MP : 163

ATK : 228

MATK : 200

DEF : 195

MDEF : 168

STR : 325

AGI : 65

INT : 271

############################

ข้อมูลที่ลีออนเห็นช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

พลังของลีออนไม่สามารถเทียบชั้นกันได้เลยแม้แต่น้อย

ที่แย่ไปกว่านั้นคือข้อมูลแสดงให้เห็นว่าองค์ราชาถูกคำสาป นี่อาจเป็นสาเหตุของเรื่องราวเลวร้ายทั้งหมด ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง การเจรจาด้วยเหตุผลเพียงอย่างเดียวคงเป็นไปไม่ได้ แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็คงมีแต่ต้องลองดู

สิ่งที่ลีออนเผชิญอยู่ในตอนนี้ช่างแตกต่างกับตอนประเมินความสามารถราวฟ้ากับเหว องค์ราชาที่ลีออนไม่มีทางสู้ได้พร้อมด้วยเหล่าทหารมากมายทั้งกองทัพภายใต้สถานการณ์ที่ถูกล้อมเอาไว้รอบด้าน หมดทางหนีและไม่มีทางสู้

ทางเดียวที่จะรอดพ้นจากสถานการณ์ที่มีแต่ตายกับตายแบบนี้ไปได้คือต้องให้ฝ่ายเจ้าของบ้านยินยอมเท่านั้น

“ได้ยินว่า...เจ้าฆ่าแบล็คธอร์น...งั้นเหรออออ...”

เสียงแหบพร่าอันน่ากลัวชวนลีออนคุยด้วยคำถามที่ไม่รู้ว่าถ้าตอบไปแล้ว ผลที่ได้จะออกหัวหรือออกก้อยกันแน่

“พวกเราทำไปเพราะแค่ต้องป้องกันตัวเท่านั้นครับ”

ลีออนตัดสินใจตอบแบบเน้นปลอดภัยไว้ก่อน

“พวกเรางั้นเหรออออ...ใช่สิ...แล้วพวกพ้องของเจ้าคนอื่นๆ ล่ะ...??”

เสียงอันน่ากลัวยังคงกดดันลีออนต่อไปไม่หยุด

ลีออนพลาดซะแล้วเขาเผลอใช้คำที่เป็นการย้ำเตือนว่าเขาไม่ได้มาคนเดียว ทำให้ตอนนี้เกิดความกระอักกระอ่วนปั่นป่วนในท้องของลีออนไปหมด

“ไปแอบปล่อยเหยื่อของข้า...อย่างนั้นเหรออออ...!!??”

ประโยคพูดเนิบช้าที่พูดราวกับไม่รู้สึกอะไรจากเสียงที่แหบกระด้างเย็นชาช่างฟังดูแล้วน่าขนลุกยิ่งนัก

“ปล่อยพวกแฟรี่ไปเถอะครับ...”

ลีออนเอ่ยปากขอร้องอย่างตรงไปตรงมา ทำให้องค์ราชาเธคานดรอสหัวเราะลั่นออกมาทันที

“ฮ่าฮ่าฮ่า...เจ้านี่...ตลกดีเนอะ”

องค์ราชาหัวเราะเสียงแหบน่ากลัวไม่ได้สนใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

เสียงภายนอกเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ บ่งบอกถึงสถานการณ์ที่กำลังโกลาหลวุ่นวาย แต่องค์ราชาก็ไม่ได้ให้ความสนใจแม้แต่น้อย ราวกับว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ช่าง ใครจะเป็นจะตายยังไงก็ไม่สน ไม่หวั่นไหวต่ออันตรายใดๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นกับเขาแม้แต่น้อย

“เจ้าแอบมาปล่อยเหยื่อของข้าไปก่อน แล้วค่อยมาขอร้องข้าเนี่ยนะ...ฮ่าฮ่าฮ่า”

องค์ราชายังคงพูดเล่นอย่างไม่แยแสสิ่งใดทั้งๆ ที่เรื่องนี้ควรจะทำให้เขาสั่งประหารลีออนได้แล้ว

“แล้วข้าจะได้อะไรตอบแทนนนน...!!??”

คำถามอันเฉยชาจากองค์ราชาเอ่ยถามลีออน สีหน้าของเขาเริ่มดูจริงจังขึ้นมาหน่อย

“ข้า...กิน...เจ้า...แทนได้ไหม...!!??”

องค์ราชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงลากยาวเย็นยะเยือกชวนขนหัวลุกพรางมองลีออนด้วยแววตาอำมหิตเลือดเย็นราวกับปีศาจวิกลจิต

ลีออนยินนิ่งกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เขาไม่ได้รับการเตือนจากนายพลธาร์ชูร์มาก่อนเลยว่าเขามีโอกาสจะถูกจับกิน ถ้าอย่างนั้นแผนเจรจาก็คงใช้ไม่ได้ผลแต่แรกแล้วสิ

“วะ...ฮ่า...ฮ่า!!!”

“ข้าล้อเจ้าเล่นน่ะ...พวกข้าไม่กินมนุษย์หรอก...ฮ่าฮ่าฮ่า...ดูหน้าเจ้าสิ...ตลกชะมัดยาดดดด...วะฮ่าฮ่า...”

เสียงหัวเราะหยาบคายแหบกระด้างดังกึกก้องไปทั่วทั้งถ้ำแฟรี่

“หากท่านรุกรานผู้อื่นเช่นนี้ เหล่าชาวมนุษย์ทุกคนคงไม่อาจ...”

ลีออนยังพูดไม่ทันจบ องค์ราชาก็ลุกขึ้นยืนพูดแทรกขึ้นมาด้วยความดุดันทันที

“ชาวมนุษย์นั่นแหละตัวดี ที่ชอบรุกรานคนอื่น...จอมผลาญทำลายล้าง...เผ่าอื่นๆ ก็เลยต่างต้องหาที่หลบซ่อน...พวกข้าถึงต้องมาทนอยู่ในในมิติดันเจี้ยนแคบๆ แห่งนี้ยังไงล่ะ…!!!”

องค์ราชาเริ่มมีอารมณ์โมโหฉุนเฉียวขึ้นมาอย่างตั้งตัวไม่ทัน

ลีออนไม่เคยรู้เรื่องราวในอดีตระหว่างเผ่าพันธุ์ของพวกเขามาก่อน แต่ก็พอเป็นที่เข้าใจได้เพราะมนุษย์ที่เห็นเหล่ามนุษย์กบก็คงมองว่าเป็นปีศาจทันที

“เจ้าน่ะ...คงเพิ่งมาอยู่ที่โลกนี้ได้ไม่นานสินะถึงได้ไม่รู้อะไรเลย...”

“อยากรู้ไหม...พวกมนุษย์น่ะ...ชอบทำอะไรกับชาวมนุษย์กบอย่างพวกเรา...”

องค์ราชาแสยะยิ้มอย่างน่ากลัวราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง และมองมาที่ลีออนด้วยแววตาแดงก่ำอันน่าสยดสยอง...!!!