ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าจำนวนมาก กระทบกับผืนแผ่นดินอย่างรวดเร็ว ทั้งหนักแน่น ทั้งแข็งขัน ได้ดังกึงก้องไปทั่ว
“อีก แปดร้อยเมตร” เสียงของหน่วยลาดตระเวนได้พูกขึ้น ผ่านอุปกรณ์สื่อสาร
ตึก…ตึก…ตึก…เสียงเดินช้าๆ ได้ใกล้เข้ามา
ดังขึ้น จากฝั่งตรงข้ามสนามเพลาะ ดังขึ้นมา จากป่าฝั่งตรงข้ามนั้น
“อีก เจ็ดร้อยเมตร”
เสียงเท้าของพวกมัน…ใกล้เข้ามา…ใกล้เข้ามา เสียงเหยียบใบหญ้า เสียงกิ่งไม้สั่นไหว…
“อีก หกร้อยเมตร…12 นาฬิกา”
เสียงเท้าของมัน…เริ่มดังขึ้น…ดังขึ้น
เหล่าทหาร ในสนามเพลาะเก่าแก่ของยุคก่อนกลางป่านี้ ได้หยิบปืนกลกระบอกหนึ่งขึ้นมา มันมีลักษณะยาว เป็เหล็กทรงสี่เหลี่ยมคางหมูขนาดใหญ่ ด้ามจับสั้น ทรงรีโครงเหล็กโปร่งหักมุม ตรงปลายปืนที่ยื่นยาวเป็ท่อ ด้านล่างมีใบมีดคม อันใหญ่ติดเอาไว้
ปืนกระบอกนี้ สามารถกลายเป็ดาบใหญ่ได้โดยใช้มือนึงจับตรงที่ยื่นมาตรงลำกล้อง และอีกมือจับตรงไก แล้วใช้แขนสองข้างเหวี่ยงปาดทุกสิ่งในระบะใกล้ได้
“มันจะมาแล้ว…”
“เอาล่ะ พร้อมจะเด็ดหัวพวกมันแล้ว”
“แม่งเอ๊ย! จะเยอะไปไหนวะ!?”
เหล่าทหาร เริ่มพึมพำกัน
“อีก ห้าร้อยเมตร 12 นาฬิกา”
ความเครียดครอบงำ ความเงียบปกคลุมไปทั้งป่านี้ เหงื่อเริ่มไหลลงจากมือที่จับปืนอยู่ สายตามองตรงไปข้างหน้า เสียงหายใจเริ่มดังขึ้น ถี่ขึ้น ปากกระบอกปืนสั่นไหวเล็กน้อย นิ้วในไกเริ่มขยับเข้าใกล้ อีกนิดเดียว
ตึก…ตึก…ตึก…
พวกมันกำลังจะมา…จะมาถึง ในจุดที่เตรียมไว้แล้ว…นับถอยหลัง
สาม…
สอง…
หนึ่ง…
“คอนบริโอ!(Con brio)*”
ผู้กองะโใส่อุปกรณ์สื่อสาร สั่งทหารทุกคนเหนี่ยวไกปืนขึ้น
ปัง ปัง ปัง ตับ ตับ ตับ แกร็ก แกร็ก แกร็ก
เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วพื้นที่ ะุจากปากกระบอกหลายร้อยพัน พุ่งไปข้างหน้า ตัดผ่านอากาศที่สั่นไหว เมินสายลมที่พัดผ่าน ทะลุทะลวงทุกสิ่ง ไปยังเป้าหมายเดียวกัน นั่นคือ…พวกมัน
ปึก…ะุ…พุ่งเข้าใส่ิัที่เหี่ยวย่น เจาะแผ่นเนื้ออกที่แห้งเหี่ยว ทำลายซี่โครงที่เปราะบาง พุ่งเข้าสู่หัวใจที่ไม่ขยับเขยื้อน ทะลุไปยังไขสันหลังที่โค้งงอ ผ่านออกไปยังแผ่นหลังที่เน่าแฟะ และพุ่งต่อไป…ไปยังข้างหลังนั่น ไปหาพวกมันอีกตัว
ตึง…แซ่ แซ่…เสียงของร่างนั้น ได้ล้มลงบนพื้นดินที่แมกไม้ ใบหญ้าได้ปกคลุม ในป่าดิบชื้นนี้
——————————
*คอนบริโอ(Con brio) แปลว่า ด้วยพลัง ด้วยความมีชีวิตชีวา หรือ ด้วยความฮึกเหิม ในภาษาอิตาลี
“ยิงเข้าไป! ยิงเข้าไป!”
“โถ่ โว้ย! พวกมันมาไม่หยุดหย่อนเลย”
“อย่าไปกลัวพวกมัน”
เสียงปืน ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง มือชุ่มไปด้วยเหงื่อ สายตาไม่กระพริบ ใบหน้าคละคลุ้งด้วยฝุ่นควัน เศษดิน เศษไม้ ใบไม้ใบหญ้าปลิวว่อน กระเด็นไปทั่ว
แต่ว่าพวกมัน…พวกมัน ก็ยังเดินเข้ามา
“เอานี่ไปกินซะ ไอ้เวรเอ๊ย!”
“ยิง ยิง ยิง ยิงเข้าไป!”
กริ๊ก เสียงดึงสลักของะเิเฟลชเมลเทอะ(Flesh-melter)ดังขึ้น แล้วะเิ ก็ได้ถูกขว้างเข้าไปกลางดงพวกมัน หลังจากนั้นราวๆ สี่ถึงห้าวินาที ะเิก็ทำงาน
ตู้ม…เสียงะเิดังขึ้นมา สร้างกลุ่มควัน และแรงะเิ พร้อมทั้งสารพิษพิเศษ ที่สามารถละลายร่างกายที่เน่าเปื่อยได้
ร่างของพวกมันทั้งหลาย ที่แห้งเหี่ยวเริ่มละลายลง แขนขาร่วงหล่นตกพื้นเหมือนเนยที่โดนความร้อน ดวงตาหลุดออกจากเบ้า ราวกับไม่เคยติดกันมาก่อน เืไหลรินรวมกันเป็บ่อ แล้วล้มลง…
“เอาลูกที่สองไปกินซะ”
“ตายซะ!”
ปัง ปัง ปัง ตับ ตับ ตับ แกร็ก แกร็ก เสียงปืนยังคงดังต่อไป แต่ว่า…พวกมันมีจำนวนมาก มากจนหยั่งไม่ถึง
มีบางตัวเริ่มเปลี่ยนแปลงไป มันเริ่มเปลี่ยนจากการเดินช้าๆ เป็การวิ่งเข้าใส่ เข้าใส่พวกเรา…พวกทหารที่อยู่ในสนามเพลาะ
ตึก…แซ่ก แซ่ก…ตึก ตึก…เสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาใกล้ขึ้น วิ่งฝ่าต้นไม้ กิ่งไม้ ใบไม้ มาอย่างรวดเร็ว พุ่งออกมาจากป่านั้น มันไม่สนใจสิ่งใด นอกจากพวกเรา ทหารในสนามเพลาะนี้
“เล็งที่ขามัน เอาให้ขาดไปเลย”
“อย่าให้มันเข้าใกล้ได้”
“ตายซะ ตายไปซะ!”
มันกำลังวิ่งเข้ามา…เร็วขึ้น…พร้อมกับท่าทางหิวกระหาย อ้าปากกว้าง แขนแกว่งไปมา ตัวงอพร้อมจะพุ่งมาข้างหน้า และ…
“ระวัง!”
“มันะโมาแล้ว!”อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
ทันใดนั้นเอง ก็มีตัวที่วิ่งเข้ามา มันพุ่งะโลงมายังสนามเพลาะ อ้าปากที่ฉีกกว้าง ฟันแหลมคมเปื้อนเืและน้ำลายหลดย้อย ขย้ำลงไปที่แขนของทหารคนหนึ่ง
แต่ทว่า…ชุดผ้าบางๆ สีดำตรงแขนของเขานั้น ทำจากผ้าที่ถักทอชนิดพิเศษชื่อว่า นัลบิทเทิน(Null-bitten) ซึ่งมีความแข็งแรงและเบากว่ากว่าใยจาก UHMWPE* หลายเท่าตัว ที่มีความยืดหยุ่นเฉพาะตัว แข็งแรงกว่า ทนต่อแรงกัด และข่วนโดยเฉพาะ
“เหอะ กัดไม่เข้าหรอกโว้ย”
ทหารคนนั้น ได้ใช้มืออีกข้างพลักมันออกไป มีรอยกัดเล็กๆ แต่ไม่ทะลุเนื้อผ้า มันถอยหลังเล็กน้อย แล้วใช้สองมือจับปืนของเขา มือข้างหนึ่งอยู่ที่ไกปืน อีกข้างอยู่ที่ด้ามจับ้า แล้วเหวี่ยงด้านแหลมคมตรงกระบอกปืน ไปยังที่คอของมัน
——————————
*UHMWPE ย่อมาจาก Ultra-High Molecular Weight Polyethylene เป็ เส้นใยที่มีความหนาแน่นสูงมาก แข็งแรงกว่าเหล็ก แต่เบากว่ามาก
ฉัวะ…เสียงของคมดาบ กระทบกับกล้ามเนื้อคอ แล้วตัดผ่านหลอดลมจนถึงเส้นเืใหญ่ พุ่งไปป่นกระดูกสันหลังส่วนคออย่างรุนแรง
หัวของมัน หลุดออกจากบ่า หมุนไปกลางอากาศ เืพุ่งเป็สายขึ้นมาราวกับน้ำพุ ร่างมันล้มลงกับพื้นดิน ดิ้นไปมาเหมือนไส้เดือนโดนน้ำร้อน จนกระทั่งหยุดนิ่งลง…
“เป็อะไรไหม เพื่อน!?”
“ไม่มีปัญหา”
“ยิงต่อไป” ผู้กองสั่งยิงต่อ
“ครับ/ค่ะ”
ทหารกลับไปประจำที่เดิม
เสียงปืนยังคงดังต่อไป ต่อไป แต่พวกมันก็ยังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นเอง…
“มาช่วยแล้ว พี่น้องข้า”
เสียงของหน่วยป้องกันระยะใกล้ วิ่งเข้ามา ในมือ ถือโล่สี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ คล้ายของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ แต่แข็งแรง หนา และเบากว่ามาก มีหนามยื่นออกมาเล็กน้อย สามารถกันพวกมันเกาะได้ดี และยังใช้ดันมันกลับไปได้ พร้อมกับขวานอันเล็กๆหลายอันที่อยู่ข้างเอว
“เฮ้ย เฮ้ย อย่าลืมพวกข้าด้วยเซ่!”
เสียงนั่น เป็ของหน่วยจู่โจมระยะใกล้ บางคนก็ถือดาบ บางคนก็ถือหอก บางคนก็ถือลูกตุ้ม บางคนก็อาวุธประจำตัวแล้วแต่ใจชอบของแต่ละคน
“มาช้าเป็บ้าเลยโว้ย”
“กำลังเสริมงมาแล้ว”
“โอ้ววววววววววววววววววววววว”
เสียงกู่ร้องดังขึ้น กำลังใจ และความหวังก่อตัวขึ้นมา ทุกคนตั้งมั่นว่าจะต้องปกป้องและรอดไปให้ได้
เสียงปืนใหญ่ดังไปทั่วดินแดน รถถังหลากหลายคันวิ่งพล่านทั่วสนามรบ เสียงวิ่งของทหารมาสมทบ พรรคพวกกำลังเสริมค่อยๆมา
“ไป ไป ไป”
“กันพวกมันเอาไว้ให้ได้ทหาร”
“ยิง ยิง ยิงเข้าไป”
“เดินหน้า ถางป่าได้”
“โอ้วววววววววววววววววววววววว”
ตึง ตึง ตึง เสียงฝีเท้าวิ่งไปยังข้างหน้า พวกเราจะทำลายพวกมันทั้งหมด
แต่พวกมัน…ก็ยังเดินเข้ามา…เข้ามา อย่างไม่ไม่เกรงกลัวสิ่งใด เข้ามาอย่างไม่หวาดหวั่น และเข้ามาด้วยจำนวน…ที่มากเกินกว่าจะบรรยายได้ จากป่านั่น ป่าที่มีหมอกสีแดงสดอยู่ด้านไกลๆนั่น
และ…มันไม่ได้เกิดขึ้นแค่ที่นี่ มันเกิดขึ้นทั่วทุกแห่งบนดาวดวงนี้…
451
![เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ทำไมนางเอกมาชอบฉันล่ะ [YURI]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609512952_97764554.webp)
