บทที่ 1: เกิดใหม่
เช้าตรู่ในฤดูใบไม้ผลิอันสดใส "หมอหลิง" หรือ หลิงอวี้หาน แพทย์แผนจีนผู้มีชื่อเสียงใน วงการแพทย์ระดับโลกและนักกีฬาทีมชาติ สายต่อสู้ กำลังเตรียมตัวเดินทางไปยังคลินิกของเธอที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองใหญ่ เธอสวม เสื้อโค้ทสีขาวสะอาดสะอ้านพร้อมกระเป๋า เอกสารที่เต็มไปด้วยตำราแพทย์และสมุนไพร ประจำตัว
ระหว่างทาง ขณะที่เธอกำลังขับรถไปยังที่ทำงาน หลิงอวี่หานก็เปิดเพลงจีนคลาสสิก คลอเบาๆ เธอคิดถึงตารางงานที่รัดตัวในวันนี้ ทั้งการรักษาคนไข้และการเตรียมตัวสำหรับ การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับประเทศที่ กำลังจะมาถึง
"ชีวิตแบบนี้มันสมบูรณ์แบบแล้ว"
เธอคิดในใจ แม้จะเหนื่อยแต่ก็เต็มไปด้วยความภูมิใจ
แต่ในเสี้ยววินาทีเดียว ทุกอย่างกลับพลิกผัน รถบรรทุกคันใหญ่ที่ขับมาด้วยความเร็วสูง เสียหลักพุ่งเข้ามาชนรถของเธออย่างจัง เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ร่าง ของหลิงอวี้หานกระเด็นไปติดกับพวงมาลัย เืไหลซึมออกมาจากหน้าผาก
ในวินาทีที่ความเ็ปแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เริ่มแ่เบาลง ดวงตา ของเธอพร่ามัว แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความ เสียดาย
"ยังมีอีกหลายอย่างที่ฉันยังไม่ได้ทำ..."
เธอพึมพำในความมืดที่ค่อยๆ กลืนกินสติสัมปชัญญะ เธอรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังดึงเธอออกจากร่างความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความเ็ปแต่เป็ความอบอุ่นแปลกประหลาด คล้ายกับการถูก โอบกอดด้วยแสงสว่างที่นุ่มนวลเสียงกระซิบที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นรอบตัวเธอ
"ถึง เวลาของเ้าแล้ว..."
ทันใดนั้น ภาพเบลอๆ ของห้องหอที่ประดับ ด้วยโคมไฟสีแดงเข้มและผ้าม่านสีทองก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเธอเสียงผู้หญิง หลายคนกำลังพูดคุยถึงการตายของใครบาง คนดังขึ้นรอบตัว
"นางตายไปแล้วจริงหรือ?"
เสียงหนึ่งถาม อย่างใ
"ตายแน่...ไม่มีทางรอด" อีกเสียงตอบ
หลิงอวี่หานพยายามมองหาต้นเสียงแต่ ร่างกายของเธอกลับรู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกพันธนาการไว้ เธออยากจะลุกขึ้นมาถามว่านี่มันเื่อะไรกันแต่เปลือกตาของเธอกลับปิด ลงอีกครั้ง
"นี่มันเื่อะไรกัน...ฉันตายไปแล้วจริงๆ หรือ?"
ความคิดสุดท้ายของเธอเต็มไปด้วย ความสับสน ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสงัดลงอีก ครั้ง
เมื่อความมืดมิดค่อยๆ จางหายไป หลิงอวี่หานรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยอยู่ในความว่างเปล่าก่อนที่ความรู้สึกหนักอึ้งจะเข้าครอบงำอีกครั้ง เสียงหัวใจเต้นดังตุบๆ ในหูของเธอ และเปลือกตาที่เหมือนถูกปิดตายก็เริ่มขยับได้
"คุณหนู! คุณหนูฟื้นแล้ว!"
เสียงร้องไห้สะอื้นของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้หลิงอวี้หานรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ
เธอลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้แกะสลักลวดลายวิจิตร และโคมไฟสีแดงที่ห้อยลงมาจากขื่อเธอขมวดคิ้ว รู้สึกเหมือนสมองกำลังประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างช้าๆ
"นี่ฉันอยู่ที่ไหน?"
เธอพึมพำเสียงของตัวเองแหบแห้งจนแทบจำไม่ได้
หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงเงยหน้าขึ้น น้ำตาอาบแก้ม เธอรีบจับมือหลิงอวี่หานด้วยความดีใจ
"คุณหนู!ข้าเกือบคิดว่าท่านจะไม่ฟื้นแล้ว! แต่์ยังเห็นใจทำให้ฮูหยินฟื้นแล้วเ้าค่ะ!"
"คุณหนู?"
หลิงอวี่หานทวนคำอย่างงุนงงเธอกวาดตามองไปรอบๆห้องทุกอย่างดูแปลกประหลาดไปหมดั้แ่เครื่องเรือนแบบโบราณไปจนถึงชุดของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า
"นี่มันเื่อะไรกัน?"
เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน
หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงดูใเล็กน้อย
"คุณหนู...ท่านลืมไปแล้วหรือเ้าคะ? ท่านคือฮูหยินหลี่ซูซิน ภรรยาขององค์ชายสามเฉินอี้เฟย"
คำพูดนั้นทำให้หลิงอวี่หานตัวแข็งทื่อ
"อะไรนะ? ภรรยา? องค์ชาย? นี่มันเื่อะไรกันแน่เนี่ย!"
เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
เมื่อมองดูมือของตัวเอง เธอพบว่ามันไม่ใช่มือที่เธอคุ้นเคยอีกต่อไป มือเรียวบางที่มีแหวนหยกสวมอยู่พร้อมกำไลข้อมือ เธอรีบลุกขึ้นจากเตียงเพื่อมองตัวเองในกระจก แต่ความเ็ปที่หน้าอกทำให้เธอต้องทรุดลงบนเตียงอีกครั้ง
"คุณหนู! ท่านยังไม่หายดี อย่าฝืนตัวเองเลยเ้าค่ะ!"
หญิงสาวคนนั้นรีบประคองเธอ
"ฉัน...ฉันไม่ใช่คุณหนูที่เธอพูดถึง!"
หลิงอวี่หานพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
"ฉันชื่อหลิงอวี่หาน เป็หมอแพทย์แผนจีนและแผนปัจจุบันในโรงพยาบาลชั้นนำในปักกิ่ง ไม่ใช่ฮูหยินอะไรนั่น!"
หญิงสาวข้างเตียงทำหน้าใ
"คุณหนู...ท่านพูดอะไรแปลกๆ เช่นนี้? หรือว่า...ท่านจะสูญเสียความทรงจำไปหลังจากตกน้ำครั้งนั้น?"
คำพูดนั้นทำให้หลิงอวี่หานนิ่งไป เธอเริ่มคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจสงบสติอารมณ์
"อะไรกันวะเนี่ยฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด เสียงร้องสะอื้นของหญิงสาวข้างเตียงก็ทำให้เธอรู้สึกสงสาร
"นี่เธอชื่ออะไร?"
"บ่าวชื่อซูเอ๋อเ้าค่ะ เป็สาวใช้คนสนิทของท่าน"
หลิงอวี่หานพยักหน้าเล็กน้อย
"ซูเอ๋อ...ช่วยเล่าเื่ของฉันให้ฟังหน่อยได้ไหม? ฉันอยากรู้ว่าฉันเป็ใคร และเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้"
หลี่ซูลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสายตาจริงจังของเ้านาย เธอก็เริ่มเล่าเื่ราวทั้งหมดอย่างละเอียด ขณะที่หลิงอวี้หานฟัง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกดึงเข้าสู่โลกที่ไม่คุ้นเคย โลกที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและอันตรายที่เธอไม่เคยเผชิญมาก่อน
หลิงอวี่หานนั่งนิ่งอยู่บนเตียงหลังจากฟังเื่ราวทั้งหมดจากหลี่ซู หญิงสาวในร่างใหม่ของ"หลี่ซูซิน"เริ่มตระหนักถึงสถานการณ์ที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้นี่ไม่ใช่ความฝันและเธอคงไม่มีทางกลับไปยังโลกเดิมได้ในตอนนี้
"เธอหมายความว่าฉันเป็ภรรยาขององค์ชายสาม ผู้ที่ใครๆ ก็เรียกว่าทรราช?"
เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
"ใช่เ้าค่ะ"
ซูเอ๋อตอบพร้อมพยักหน้า
"แต่...องค์ชายไม่เคยใกล้ชิดกับท่านเลย หลังจากที่ท่านแต่งเข้ามาในจวน ทุกคนต่างพูดถึงท่านว่าเป็ฮูหยินที่ร้ายกาจและไม่มีใครอยากเข้าใกล้"
คำพูดนั้นทำให้หลิงอวี้หานขมวดคิ้ว
"นี่ฉันกลายเป็ตัวร้ายในเื่นี้เหรอ?"
เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างขมขื่น
"คุณหนู...ท่านหัวเราะอะไรหรือเ้าคะ?"
ซูเอ๋อถามอย่างงุนงง
"ไม่มีอะไรหรอก"
หลิงอวี่หานยิ้มมุมปาก
"แค่รู้สึกว่าชีวิตใหม่ของฉันนี่มันเหมือนนิยายเหลือเกิน ถ้าอย่างนั้น...ก็ต้องเล่นบทให้สมจริงสินะ"
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรง แต่ความมุ่งมั่นในดวงตาของเธอทำให้ซูเอ๋อรู้สึกแปลกใจ
"ซูเอ๋อ พาฉันไปดูรอบๆ จวนหน่อยสิ ฉันอยากรู้ว่าที่นี่เป็ยังไง"
"แต่คุณหนู...ท่านยังไม่หายดี..."
"ฉันไม่เป็ไรหรอก"
หลิงอวี่หานตอบก่อนจะยิ้ม
"อีกอย่าง ฉันต้องเริ่มต้นปรับตัวให้ได้ ถ้าฉันจะอยู่ที่นี่ต่อไป"
หลี่ซูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้าและช่วยประคองเ้านายของเธอออกจากห้อง
เมื่อเดินออกมานอกห้อง หลิงอวี่หานก็พบกับความงดงามของจวนองค์ชายสามที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง เสาหินอ่อนแกะสลักลวดลายั และสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกเหมยทำให้เธอรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในฉากละคร
"โอ้โห...นี่มันเหมือนซีรีส์จีนย้อนยุคที่ฉันเคยดูไม่มีผิด"
เธอพึมพำอย่างตื่นเต้น
"ซีรีส์? ย้อนยุค? คุณหนูท่านพูดอะไรหรือเ้าคะ?"
ซูเอ๋อถามด้วยสีหน้างุนงง
"อ่า...ไม่มีอะไรหรอก"
หลิงอวี่หานรีบเปลี่ยนเื่
"ที่นี่ดูสวยมากนะ ซูเอ๋อ ใครเป็คนออกแบบสวนนี้เหรอ?"
"ข้าไม่ทราบเ้าค่ะ แต่ท่านเคยสั่งให้คนสวนดูแลอย่างดี แม้ท่านจะไม่ค่อยออกมาที่นี่ก็ตาม"
หลิงอวี่หานหัวเราะเบาๆ
"ดูเหมือนฉันในร่างนี้จะเป็คนที่ไม่สนใจอะไรเลยสินะ"
ระหว่างที่เดินสำรวจ เธอเผลอถามซูเอ๋อด้วยคำพูดที่แปลกประหลาดอีกหลายครั้ง เช่น
"มีห้องลับในจวนนี้ไหม?"
หรือ
"ที่นี่มีคนใช้กำลังภายในเหมือนในหนังไหม?"
ทำให้ซูเอ๋อมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน
"คุณหนู...ท่านแน่ใจหรือเ้าคะว่าท่านไม่เป็อะไร? ข้ารู้สึกว่าท่านเปลี่ยนไปมากหลังจากตกน้ำครั้งนั้น..."
หลิงอวี่หานยิ้มแหยๆ
"ข้าไม่เป็ไรหรอก แค่...บางทีข้าอาจจะได้รับแรงบันดาลใจอะไรบางอย่างก็ได้"
ขณะที่เธอพยายามสำรวจโลกใบใหม่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลิงอวี่หานก็เริ่มเข้าใจว่าเธอต้องเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตในยุคนี้ให้ได้ และบางที...นี่อาจเป็โอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองและชะตากรรมของร่างนี้ไปในทางที่ดีขึ้นก็ได้
หลังจากสำรวจจวนได้ไม่นาน หลิงอวี่หานก็ถูกสาวใช้พาตัวไปยังห้องโถงใหญ่เพื่อพบกับ "องค์ชายเฉินอี้เฟย" สามีในนามของเธอ ผู้ซึ่งเป็ที่รู้จักในฐานะองค์ชายทรราชที่ทั้งเ็าและเด็ดขาด
เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องโถง เสียงฝีเท้าของเธอก้องสะท้อนในความเงียบ หลิงอวี้หานพยายามระงับความประหม่าในใจ เธอรู้ว่าเขาเป็บุคคลที่เธอควรหลีกเลี่ยง แต่ในสถานการณ์นี้ เธอไม่มีทางเลือก
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอันงดงามมีท่าทางสง่างามแต่เยือกเย็น ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองมาที่เธอด้วยความไม่ไว้วางใจ
"เ้าตื่นแล้ว?"
น้ำเสียงของเฉินอี้เฟยเย็นเฉียบ ราวกับจะตัดผ่านหัวใจของเธอ
"ใช่ ข้าตื่นแล้ว"
หลิงอวี่หานตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ฟังดูเป็ธรรมชาติแต่ในใจกลับคิดว่าผู้ชายคนนี้ทำไมต้องทำหน้าตาเหมือนอยากฆ่าฉันตลอดเวลาแบบนี้ด้วยนะ?
เฉินอี้เฟยมองสำรวจเธออย่างละเอียด
"ข้าได้ยินมาว่าเ้าตกน้ำจนเกือบตายแต่กลับรอดมาได้เ้าคงไม่ได้ใช้วิธีสกปรกอะไรอีกใช่หรือไม่?"
คำพูดนั้นเหมือนเข็มที่แทงเข้ามาในใจ หลิงอวี่หานรู้สึกได้ถึงความรังเกียจในน้ำเสียงของเขา เธอสูดลมหายใจลึก พยายามระงับความโกรธ
"ข้าไม่รู้ว่าท่านพูดถึงอะไร แต่ถ้าข้ารอดมาได้ก็คงเป็เพราะ์ยังไม่อยากให้ข้าตายกระมังเพคะ"
เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มเ็า
เฉินอี้เฟยเลิกคิ้วเล็กน้อย ราวกับแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธอ
"เ้ากล้าตอบข้าแบบนี้หรือ? ปกติเ้าจะทำทีออดอ้อนและพยายามเอาใจข้าทุกอย่าง"
"บางทีการตกน้ำอาจทำให้ข้าคิดอะไรได้มากขึ้น"
หลิงอวี่หานในร่างหลี่ซูซินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ในใจกลับรู้สึกสะใจเล็กน้อยที่ได้เห็นเขาแปลกใจ
สายตาของเฉินอี้เฟยเย็นเยียบขึ้นอีกครั้ง
"เ้าคิดว่าเ้าจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้หรือ? อย่าคิดว่าการแสดงละครจะทำให้ข้าเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับเ้า"
หลิงอวี่หานยิ้มบางๆ
"ข้าไม่ได้้าให้ท่านเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับข้า ข้าแค่้าอยู่ในจวนนี้อย่างสงบสุขเท่านั้น"
คำพูดของเธอทำให้เฉินอี้เฟยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ
"สงบสุข? เ้าคิดว่าเ้าจะมีสิทธิ์นั้นหรือ?"
หลิงอวี่หานกำมือแน่น แต่ยังคงรักษาสีหน้าสงบไว้
"ข้าไม่รู้ว่าท่านจะทำอะไร แต่ข้าก็ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว ท่านจะได้เห็นเอง"
บรรยากาศในห้องโถงเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทั้งสองคนต่างไม่มีใครยอมใคร เฉินอี้เฟยมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่ไว้วางใจ ขณะที่หลิงอวี้หานก็ยืนหยัดด้วยความมั่นใจที่เธอสร้างขึ้นมา
เมื่อการเผชิญหน้าครั้งแรกจบลง หลิงอวี่หานเดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอรู้ว่าการเผชิญหน้ากับชายคนนี้ไม่ใช่เื่ง่าย แต่เธอก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมแพ้
"ร่างเดิมนี้คงร้ายน่าดูสินะถึงขนาดทำให้ผู้ชายมีเกียรติได้ถึงขนาดนี้ แต่ตอนนี้ร่างนี้เป็ของฉันถ้าเขาคิดว่าฉันเป็แค่ฮูหยินตัวร้าย เขาคงต้องคิดใหม่…แล้วเราจะได้เห็นดีกัน"
เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องของเธอพร้อมวางแผนในใจว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ในจวนแห่งนี้อย่างไร
หลังจากการเผชิญหน้ากับเฉินอี้เฟย หลิงอวี่หานในร่างหลี่ซูซินกลับมาที่ห้องของเธอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า สายตาจับจ้องไปยังเพดานไม้แกะสลักอย่างเหม่อลอย
"ทำไมถึงต้องเป็ฉัน?แล้วฉันยังจะกลับไปยุคปัจจุบันได้อยู่ไหมนะ"
คำถามนี้ผุดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชีวิตที่มั่นคงในยุคปัจจุบันถึงต้องจบลงอย่างกะทันหัน และทำไมเธอถึงต้องมาติดอยู่ในร่างของหญิงสาวที่ดูเหมือนจะไม่มีใคร้า
หลิงอวี่หานลุกขึ้นเดินสำรวจห้องอีกครั้ง เธอพบกระจกทองเหลืองที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ เธอหยิบมันขึ้นมาส่องดูใบหน้าของตัวเอง ใบหน้าของ "หลี่ซูซิน" ที่ปรากฏในกระจกดูงดงามแต่แฝงไปด้วยความเ็า
"นี่คือชีวิตใหม่ของฉันจริงๆ งั้นหรือ?"
เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะนึกถึงคำพูดของเฉินอี้เฟยที่ว่าเธอเป็หญิงร้าย เธอไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะทำให้คนทั้งจวนเกลียดชังได้ถึงเพียงนี้
หลิงอวี่หานสูดลมหายใจลึกและพยายามตั้งสติ
"ฉันจะไม่ยอมให้ชีวิตใหม่ของฉันต้องจบลงแบบนี้ฉันยังมีโอกาสเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง"
เธอพูดกับตัวเองในใจ
เธอเริ่มวางแผนในหัวว่าจะใช้ความรู้และทักษะที่เธอมีเพื่อเอาตัวรอดในโลกใบใหม่นี้ ความรู้ด้านการแพทย์แผนจีนที่เธอเชี่ยวชาญอาจกลายเป็กุญแจสำคัญในการสร้างสถานะใหม่ของเธอและบางที...มันอาจช่วยเปลี่ยนความคิดของคนรอบข้างได้
ในขณะที่เธอกำลังคิด สาวใช้ซูเอ๋อเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดอาหาร
"คุณหนูเ้าคะ ท่านต้องทานอะไรบ้างนะเ้าคะ เดี๋ยวจะไม่มีแรง"
หลิงอวี่หานยิ้มบางๆ ให้ซูเอ๋อ
"ขอบใจเ้ามาก ซูเอ๋อ"
สาวใช้ดูแปลกใจเล็กน้อย
"คุณหนูดูเปลี่ยนไปจริงๆนะเ้าคะปกติท่านไม่เคยพูดจาอ่อนโยนแบบนี้กับข้าเลย"
หลิงอวี่หานหัวเราะเบาๆ
"บางทีการเกือบตายอาจทำให้ข้าคิดอะไรได้มากขึ้น"
ซูเอ๋อยิ้มแหยๆ
"ถ้าการเปลี่ยนไปของท่านทำให้ทุกคนในจวนนี้อยู่กันอย่างสงบสุขข้าก็ยินดีมากเ้าค่ะ"
หลิงอวี่หานมองสาวใช้ตัวน้อยด้วยความรู้สึกอบอุ่น
"บางทีการมีคนที่เชื่อมั่นในตัวฉัน อาจเป็จุดเริ่มต้นที่ดี"
เธอคิดในใจ
ในค่ำคืนนั้น หลิงอวี่หานนั่งอยู่ใต้แสงเทียนที่ริบหรี่เธอหยิบพู่กันขึ้นมาและเริ่มเขียนบันทึกในสมุดเล่มเก่าที่พบในห้อง
"ฉันจะไม่ยอมแพ้ฉันจะเปลี่ยนแปลงชีวิตในโลกนี้ให้ได้"
เธอปิ
ดสมุดลงด้วยความมุ่งมั่นในใจการเดินทางของเธอในโลกใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วแม้ว่าหนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เธอก็ตั้งใจที่จะเผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ
2K
![การหวนคืนของจอมพลคนสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576564_67815117.webp)
