ชาติก่อนข้าคืออดีตรัชทายาท [จบ]

        จู่ๆ หมิงหยวนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ข้างเท้า เขาจึงก้มลงมอง พลันเห็นลูกแมวสีส้มขาวตัวน้อยกำลังเอื้อมมือออกมาตะปบชายเสื้อคลุมของเขา หมิงหยวนจึงก้มลงอุ้มลูกแมวขึ้นมา วางไว้บนฝ่ามือ ลูกแมวตัวน้อยน่ารักน่าชังราวกับก้อนแป้ง ดูเหมือนกับตอนปั้นเหลี่ยงยังเด็ก เหมือนกันอย่างกับแกะ

        “อาจารย์ของเจ้าเคยเล่าเรื่องเป่ยฉีให้เจ้าฟังหรือไม่?”

        หมิงหยวนอุ้มลูกแมวไว้ในอ้อมแขนพลางครุ่นคิด “อาจารย์เล่าให้ฟังคร่าวๆ ว่า ช่วงที่เกิดจลาจล ห้าชนเผ่าเรืองอำนาจ สุดท้ายชนเผ่าเซียนเปยได้รับชัยชนะ ชนเผ่าอื่นๆ ยอมสวามิภักดิ์ ต่อมาผู้นำชนเผ่าเซียนเปยได้รับการแต่งตั้งให้เป็นจักรพรรดิ ก่อตั้งราชวงศ์ฉี พวกเขากำเนิดจากชนเผ่าเร่ร่อน จึงยังคงรักษาวิถีชีวิตแบบเดิม ไม่ได้แบ่งเขตการปกครองเป็นแคว้นหรือเมือง แต่แบ่งชนเผ่าต่างๆ ออกเป็นกลุ่ม ยามใดที่เกิดสงครามก็เกณฑ์ไพร่พล ยามสงบก็ทำไร่ไถนา เลี้ยงสัตว์ ส่วนชาวฮั่นที่อาศัยอยู่ตามริมแม่น้ำก็รวมตัวกันสร้างป้อมปราการ อยู่รวมกันเป็นกลุ่มก้อน”

        “เพียงเท่านี้หรือ?”

        “เพียงเท่านี้ขอรับ”

        เผยซูเยี่ยขมวดคิ้ว “เขาน่าจะเป็นคนที่รู้เรื่องเป่ยฉีมากที่สุดในยุคนี้ แต่กลับเล่าได้ขาดๆ หายๆเพียงนี้”

        เซี่ยโหวเจี๋ยหัวเราะลั่น “ท่านว่าอาจารย์โหวอิงเล่าขาดตกบกพร่องหรือ? ข้าว่าเขากำลังรักษาศักดิ์ศรีต่างหาก จะให้เขาเล่าเรื่องที่ตนเองแอบนัดพบหญิงสาว พูดคุยกันบนสะพาน รักกันปานมิอาจแยกจากกันได้ แล้วถูกสองแคว้นตามล่าได้อย่างไรกัน? หยวนเก้อเอ๋อร์ เจ้าฟังข้า ป้อมปราการชาวฮั่นที่เจ้าพูดถึง ตระกูลที่ใหญ่ที่สุดก็คือตระกูลชุย”

        “ท่านหมายถึงซือเหนียงของข้า...”

        “ใช่แล้ว” เซี่ยโหวเจี๋ยพยักหน้าพลางบังคับรถเข็นไปทางฉากกั้นลมด้านหลังห้องโถง ก่อนจะยกมือขึ้นเปิดม่านปักลายที่ปิดบังบางสิ่งเอาไว้ ด้านหลังเป็นแผนที่ขนาดใหญ่ แม่น้ำฉางเจียงกั้นกลาง แบ่งแผนที่ออกเป็นสองฝั่ง “ฮ่องเต้แคว้นเป่ยฉีทรงแต่งตั้งชุยซื่อเหยา บัณฑิตจากตระกูลชุยให้เป็นอัครมหาเสนาบดีเพื่อปฏิรูปแผ่นดิน เลียนแบบระบบการปกครองของชาวฮั่น”

        หมิงหยวนตกใจจนขนลุกซู่ รีบยืนขึ้นทันที

        “สวรรค์!”

        หลังจากจลาจลห้าชนเผ่าเรืองอำนาจ ชาวฮั่นต่างอพยพไปตั้งรกรากอยู่ทางใต้ พยายามยกทัพไปปราบชนเผ่าทางเหนือหลายครั้งแต่ก็พ่ายแพ้ จึงเกรงกลัวชนเผ่าเหล่านั้นราวกับเสือ แต่หมิงหยวนกลับคิดว่า ตราบใดที่ชาวฮั่นทางใต้มีความเข้มแข็ง ชนเผ่าทางเหนือก็ไม่น่ากลัว ชนเผ่าเหล่านั้นยึดครองดินแดนภาคกลางมานานนับร้อยปี แต่ก็ยังคงปกครองแคว้นแบบเดิม ไม่มีระบบการปกครองที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ไม่มีภาษาเขียนเป็นของตนเอง ไม่คัดเลือกขุนนาง ไม่ส่งเสริมการเกษตร ไม่รู้จักขนบธรรมเนียมประเพณี ยังคงปกครองแบบบ้านป่าเมืองเถื่อน หากฝ่ายใต้มีผู้นำที่แข็งแกร่ง ยกทัพข้ามแม่น้ำไปปราบชนเผ่าทางเหนือ ย่อมได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้เป่ยฉีกลับให้ความสำคัญกับระบบการปกครอง ชนเผ่าทางเหนือเติบโตบนหลังม้า ร่างกายแข็งแกร่ง หากอีกฝ่ายปฏิรูปแผ่นดินสำเร็จ ราษฎรต่างก็เทใจให้ ร่วมมือร่วมใจกันเป็นหนึ่งเดียว แล้วเคลื่อนทัพลงใต้ เกรงว่าผู้ที่จะได้ครอบครองแผ่นดินคงจะเป็นชนเผ่าทางเหนือ!

        “ใช่แล้ว” เผยซูเยี่ยพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาพอใจที่หมิงหยวนมองเห็นวิกฤตการณ์ในครั้งนี้ แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีดีใจออกมา “ทว่าราชสำนักเป่ยฉีปกครองแบบเดิมมานาน รากฐานอ่อนแอ การปฏิรูปของชุยซื่อเหยาจึงมีผู้ต่อต้านมากมาย เหล่าขุนนางและแม่ทัพต่างร้องขอให้สังหารเขา”

        หมิงหยวนไม่เข้าใจว่าอาจารย์เผยต้องการจะสื่อสิ่งใด

        เผยซูเยี่ยจึงยื่นมือออกมา หมิงหยวนส่งลูกแมวคืนให้ “ฉะนั้นฮ่องเต้แคว้นเป่ยฉีจึงจำเป็นต้องทำสงคราม เพื่อรวบรวมขวัญกำลังใจ กำจัดศัตรู เสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ตนเอง และพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าการปฏิรูปของเขาจะประสบความสำเร็จ”

        “ฮ่องเต้แคว้นเป่ยฉีกำลังวางแผนยกทัพลงใต้อีกครั้ง? ดังนั้นจึงต้องการสร้างความวุ่นวายในดินแดนทางใต้หรือขอรับ?”

        “ภัยพิบัติเกิดขึ้นติดต่อกันหลายปี ราษฎรใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ราชสำนักอ่อนแอ อำนาจอยู่ในมือขุนนาง อีกทั้งยังมีกองกำลังต่างๆ จ้องจะโค่นล้มราชวงศ์ เวลานี้เกิดเรื่องวุ่นวาย เปลวไฟเพียงเล็กน้อยก็อาจลุกลามบานปลายได้”

        “ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดาของท่าน ไม่มีหลักฐานใดๆ”

        “ใช่” เผยซูเยี่ยพยักหน้าพลางลูบขนนุ่มๆ ของลูกแมวเบาๆ ก่อนจะเงียบไป

        หมานสือชีลุกขึ้นยืนทันที “จะทำสงครามก็เชิญ พวกเราไม่กลัวชนเผ่าเหล่านั้นอยู่แล้ว! อาจารย์ไม่ต้องกังวล ข้าจะล้างแค้นให้ท่าน บุกเมืองหลวงของพวกมัน!”

        เซี่ยโหวเจี๋ยอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหัวด้วยรอยยิ้มขมขื่น

        “ท่านอาเซี่ยโหว...”

        “มีอันใดหรือ?”

        “ไม่มีอันใดขอรับ” หมิงหยวนอดไม่ได้ที่จะถามออกไป เรื่องราวในอดีตมันเป็นเช่นไรกันแน่ หากต้องการล้างแค้น ควรล้างแค้นกับใคร เป่ยฉีหรือ หากไม่ใช่ แล้วจะเป็นใครกัน แต่เขาก็รู้สึกว่าไม่ควรพูดเรื่องนี้ในเวลานี้จึงได้แต่เก็บคำถามไว้ในใจ

        ......

        ทั้งสองคนรีบกล่าวลา ก่อนจะถือยาสมุนไพรสองห่อใหญ่กลับไป ห่อหนึ่งเป็นยาสมานแผล ส่วนอีกห่อเป็นยาแก้หวัด หมิงหยวนยังแอบพกยาทาชั้นดีที่เซี่ยโหวเจี๋ยมอบให้ติดตัวไปด้วย ว่ากันว่ายานี้เป็นยาที่หายาก รักษาได้สารพัดโรค

        “หยุดอยู่ตรงนั้น! พวกเจ้ากำลังทำอันใด?”

        หม่านสือชีกำลังจะถามว่าเหตุใดถึงต้องพกยาแก้หวัด จู่ๆ ก็มีเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนของกรมผู้ดูแลเมืองหลวงเดินเข้ามา

        หมิงหยวนส่งสายตาให้หม่านสือชีถอยออกไป ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนพลางยกห่อยาขึ้น “เรียนท่านนายกอง พวกข้าเป็นบัณฑิตจากสำนักศึกษาหลวง สหายร่วมชั้นของข้าป่วยเป็นไข้หวัด พวกข้าจึงไปซื้อยาให้เขามาขอรับ”

        “ไข้หวัด?” เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนฉีกมุมห่อยาออก หยิบยาสมุนไพรออกมาดู เป็นเพียงกิ่งอบเชย รากบัวหลวง และโสมตังกุย จึงโยนมันลงบนพื้น แล้วปล่อยพวกเขาไป หมิงหยวนรีบเก็บยาสมุนไพรที่ตกอยู่บนพื้นอย่างลวกๆ ก่อนจะรีบวิ่งตามหม่านสือชีไป       

        -----