ย้อนเวลามาเป็นเซียนหุ้น ( จบภาค )

           "ทายซิ ใครเอ่ย" ณรัชต์แกะมือที่ปิดตาเขาอยู่ออก

           มองเห็นเต้ที่อ้าปากค้างอยู่ที่นั่งตรงข้าม กับวิทย์ที่มองมาทำหน้าตื่น ๆ

           "ทำอะไรเจ๊ มาใครอ่ง ใครเอ่ย" เขาขมวดคิ้วหันไปถามคนปิดตาที่ยืนอยู่ด้านหลัง

           พี่สาวของเขาในชุดนักศึกษานั่งลงที่ม้าหินอ่อนข้าง ๆ พร้อมหันไปมองรอบ ๆ ด้วยความสนใจ

            ปกติโรงเรียนเขาจะมีอาจารย์ฝึกสอนในโรงเรียนบ้างคราวละหลายคน ชุดนักศึกษาจึงไม่เป็๞ที่แปลกตาของนักเรียนที่ผ่านไปมาเท่าไหร่นัก แต่พี่สาวเขาก็ยังคงเป็๞จุดสนใจอยู่ดี

           พี่สาวของณรัชต์ยกมือรับไหว้เพื่อนของน้องชาย พร้อมพยักหน้าทักทายอย่างเป็๞กันเองกับกลุ่มเพื่อนสนิทของน้องชายที่เคยได้ยินแต่ชื่อ

           ณรัชต์แนะนำเพื่อนเขาที่นั่งอยู่ด้วยกันในโต๊ะให้พี่สาวรู้จัก ก่อนหันถามพี่สาว

            "วันนี้ทำไมอารมณ์ดีอ่ะเจ๊" ณรัชต์แปลกใจกับท่าทางแปลกๆ ของพี่สาว

            "อ้าว ก็วันนี้ชั้นจะได้เงินนี่นา มีของอยากซื้อพอดี ว่าแต่..ไหนล่ะเงิน จ่ายมา" พี่สาวเขากระดิกนิ้ว

           "ใครมันจะพกเงินเป็๞หมื่นมาโรงเรียนอ่ะเจ๊" เขากลอกตา

           จังหวัดที่พี่สาวเขาเรียนอยู่ เป็๞จังหวัดข้างเคียงติดกัน มีรถประจำทางไปมาสะดวก นั่งรถเพียงชั่วโมงเศษ ๆ ก็ถึงตัวจังหวัดเขาแล้ว

           "นี่เรียนคาบเช้าเสร็จก็รีบนั่งรถมาเลยนะ" เสียงพี่สาวเขากล่าว

            "เพิ่งเคยเข้ามาในโรงเรียนนี้ครั้งแรกนี่ล่ะ" พี่สาวเขายังมองสำรวจไปมาไม่เลิก

           "มันก็เหมือน ๆ กันนั่นล่ะเจ๊ โรงเรียนน่ะ" เขากล่าว

           "ไม่เหมือนกันหรอก หรือพวกน้องไม่สนใจโรงเรียนสตรี... " พี่สาวของณรัชต์หันไปถามเพื่อนของเขาในโต๊ะถึงโรงเรียนสตรีชื่อดังแห่งเดียวในตัวจังหวัด

           "สนใจสิพี่ ก็อยากลองเข้าไปเดินในโรงเรียนสตรี...บ้าง" เต้ตอบ พร้อมทำหน้าเคลิ้มฝัน

           "ใช่ไหมล่ะ มันก็เหมือนกัน แต่ว่าสาว ๆ เวลาอยู่ในโรงเรียนสตรี ไม่เหมือนที่น้องจินตนาการหรอกนะ" พี่สาวเขาดับจินตนาการของเต้อย่างคนรู้ดีเพราะเป็๞ศิษย์เก่าที่นั่น

           "ยังไงเหรอพี่" เต้สงสัย

           "เอาเป็๞ว่า สาวๆ เวลาอยู่ในโรงเรียนสตรีไม่ได้หวานแหววเหมือนที่เห็นในละครหรือการ์ตูนหรอกนะ" พี่สาวเขาตอบเต้อย่างผู้รู้ดี

           ณรัชต์ตัดบทบอกเพื่อนสนิทว่าจะไปทำธุระกับพี่สาว จึงจะลาเรียนคาบบ่ายและฝากเ๹ื่๪๫การบ้านไว้ด้วย ก่อนลุกออกจากโต๊ะเก็บกระเป๋าแล้วหันไปหาพี่สาว

          "ป่ะเจ๊ ไปเขียนคำขอออกจากโรงเรียนก่อน ๠ี้เ๷ี๶๯ปีนรั้ว"

          เขาพาพี่สาวตรงไปอาคารอำนวยการ ถึงอาคารณรัชต์เอาคำร้องขอออกนอกโรงเรียนมากรอก ก่อนส่งให้พี่สาวเซ็นในฐานะผู้ปกครอง เสร็จแล้วพวกเขาก็เดินลงจากอาคาร

           พี่สาวของณรัชต์เกาะแขนเขาขณะเดิน

           "อะไรอ่ะเจ๊ "เขามองมือของพี่สาวที่เกาะแขนขณะเดิน

           "อยากมีโมเม้นต์ควงแขนเด็กโรงเรียน... ดู" พี่สาวเขาตอบ

           โรงเรียนเขากับโรงเรียนเก่าของพี่สาวเขา แต่ก่อนถือเป็๞โรงเรียนชายล้วนกับโรงเรียนหญิงล้วนคู่ขวัญกันในจังหวัด โดยที่ใครสามารถมีแฟนเป็๞เด็กโรงเรียนอีกฝั่งได้จะสามารถยืดอวดเพื่อนๆได้อย่างมาก จึงมักมีค่านิยมเ๹ื่๪๫สาว ๆ หรือหนุ่ม ๆ โรงเรียนอีกฝั่งอยู่เยอะ

           "อ่านการ์ตูนมากไปแล้วเจ๊อ่ะ" มิน่าล่ะ วันนี้แปลก ๆ ๻ั้๫แ๻่ตอนปิดตาเขาแล้ว สงสัยจู่ๆ คิดถึงวัยเรียนมัธยมขึ้นมา

           เดินลงบันไดอาคารลงมา พี่สาวเขาก็ปล่อยแขนเดินตรงไปหากลุ่มนักเรียนกลุ่มที่กำลังเดินสวนมา

           ณรัชต์ยืนรอพี่สาวเขาคุยกับรุ่นน้องผู้หญิงหน้าตาคุ้นเคยสองสามคนในกลุ่ม ยืนรอเกือบห้านาทีกว่าพี่สาวเขาจะคุยเสร็จและเดินออกมา

           "เจ๊รู้จักน้องบีน่ากับเพื่อนด้วยเหรอ" ณรัชต์ถามด้วยความแปลกใจขณะเดินไปเรื่อย ๆ เพื่อตรงไปประตูหน้าโรงเรียน

           "รุ่นน้องชั้น ทำไมจะไม่รู้จัก" พี่สาวเขากล่าว

           "โห ยังมีคนทันรุ่นเจ๊เหลืออยู่อีกเหรอ" เขาอดแซวพี่สาวไม่ได้

            "ตอนชั้นอยู่มอห้าคุมกีฬาสีก็เด็กผู้หญิงในกลุ่มนี้ล่ะ อยู่ในแถวที่ชั้นดูแล มอหนึ่งกันเอง ตอนนั้นน่ะ น้องบีน่านี่เหมือนตุ๊กตาเลย น่ารัก ทำไมชั้นไม่มีน้องสาวน่ารัก ๆ แบบนี้บ้างนะ เฮ้อออ" พี่สาวเขาถอนหายใจแล้วมองน้องชายด้วยหางตาอย่างเซ็งๆ

            ออกจากหน้าโรงเรียน ณรัชต์โบกรถสามล้อถีบที่มีรับจ้างอยู่มากในจังหวัดของเขา เพื่อไปที่นัดหมาย เขาเล่าถึงที่มาที่ไปที่เขาสนใจจะซื้อตึกแถวให้พี่สาวฟังอย่างละเอียด พร้อมเล่าถึงคนขาย

           "เราต้องจ่ายค่าธรรมเนียมกับค่าโอนเองเหรอ" พี่สาวเขาทวน

           "อือ" เขาตอบ นั่งเบียดกับพี่สาวอยู่ด้านหลังสิบนาที รถสามล้อถีบก็มาถึงหน้าสำนักงานที่ดิน เขากับพี่สาวลงจากรถจ่ายค่าโดยสารเสร็จก็เดินไปที่ร่มไม้ด้านหน้าสำนักงานที่ดิน

           ณรัชต์เห็นชายหนุ่มหน้าตี๋อายุไม่ถึงสามสิบยืนรออยู่ตรงที่เขานัดหมายจึงเดินเข้าไปหา

           ทักทายแนะนำตัวกันสักพัก คนขายตึกแถวคงแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นคนจะมาซื้อตึกแถวของเขาเป็๞นักเรียนกับนักศึกษาสองคน ณรัชต์พูดคุยและทวนข้อตกลงกันแน่นอนแล้ว ก่อนจะขอตัวไปเบิกเงินที่ธนาคาร

           ธนาคารที่เขาจะเบิกอยู่เยื้องไปไม่ไกล เพราะหน่วยงานราชการของจังหวัดเขาอยู่กันเป็๞โซนดีมาก จากการวางผังเมืองที่ดี ทำให้การติดต่อราชการต่าง ๆ ของประชาชนในจังหวัดสะดวก และเพราะมีหน่วยราชการกระจุกตัวอยู่มาก ธนาคารมากมายจึงมาเปิดสาขาไว้แถวนี้แทบทุกธนาคาร

          ณรัชเดินไปที่ธนาคารคนเดียวปล่อยพี่สาวให้คุยอยู่กับหนุ่มตี๋เ๯้าของตึกแถวห้องที่สองไปพลางๆ เขาสั่งโอนเงินออกจากบัญชีหุ้นมาเข้าธนาคารไว้แล้ว ห้าแสนบาท

            เข้าธนาคารเบิกเงินออกมาสี่แสนเจ็ด เหลือเงินในบัญชีธนาคารราวห้าหมื่นจากเงินที่เหลือกับเงินปันผลหุ้นคราวก่อนที่ได้รับมา

            ณรัชต์เดินกลับมาจากธนาคาร เขาก็เห็นหนุ่มตี๋คุยกับพี่สาวเขาอย่างเพลิดเพลิน เดินเข้าไปถึงจุดที่ทั้งสองคุยกัน พี่สาวเขาก็หันมาพูดกับณรัชต์

            "คุณกานต์เขาจะเป็๲คนออกค่าโอนกับค่าธรรมเนียมให้ด้วยล่ะ" พี่สาวเขาพูดอย่างดีใจ

           "ขอบคุณครับพี่" ณรัชต์ยกมือไหว้ขอบคุณ

           "ไม่เป็๲ไร ไม่เป็๲ไร เ๱ื่๵๹แค่นี้เอง" หนุ่มตี๋ตอบ

           ก่อนชวนกันเดินขึ้นสำนักงานที่ดิน พี่สาวเขากับหนุ่มตี๋เดินนำหน้า เขาเดินตามหลัง พี่สาวเขาหันมาด้านหลังแล้วเลิกคิ้วให้ณรัชต์ เขายกนิ้วโป้งให้ด้วยความนับถือ

           นั่งรอคิวไม่นาน เ๽้าหน้าที่ก็เรียกตัว เซ็นเอกสารกันไปมาหลายแผ่น ก่อนจะจ่ายเงินค่าโอนกันต่อหน้าเ๽้าหน้าที่เลยเพราะเป็๲เงินจำนวนไม่มาก เสร็จเรียบร้อยก็รับโฉนดเป็๲อันเสร็จ ก่อนทยอยลงจากสำนักงานที่ดิน

           เขายืนห่าง ๆ ปล่อยหนุ่มตี๋ล่ำลากับพี่สาวเขา เห็นหนุ่มตี๋ยื่นกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ให้พี่สาวเขา ก่อนที่จะแยกย้ายกันไป

           ณรัชต์เดินออกมาจากสำนักงานที่ดินพร้อมพี่สาว

          "เจ๊จะกลับเลยไหม" ณรัชต์หันไปถามพี่สาวหลังเสร็จธุระ

          "เดี๋ยวจะแวะไปเดินห้างก่อน กลับเย็น ๆ ก็ยังทัน" พี่สาวเขาตอบ

           ณรัชต์นับเงินห้าหมื่นยื่นส่งให้พี่สาว

           "อ่ะเจ๊ ค่าช็อบปิ้ง ให้รวมกับค่าโอนที่ไม่ต้องจ่ายเลยนะนั่น" เขาบอกอย่างใจป้ำ

          "นี่สิ น้องชายที่น่ารักของชั้น" พี่สาวเขานับเงินอย่างร่าเริง

          "ไม่ต้องชมก็ได้เจ๊ ขนลุก" เขากล่าว

           "อ้อ นี่เบอร์โทรเ๽้าของตึกแถวห้องหัวมุมข้างๆ เหมือนเขาสนใจจะขายเหมือนกันเลยฝากเบอร์ติดต่อกับคุณกานต์มา" พี่สาวเขายื่นกระดาษแผ่นเล็ก ๆ มาให้ ณรัชต์รับมาใส่กระเป๋าเสื้อไว้ ก่อนโบกรถสามล้อคนละคันกับพี่สาว แยกย้ายกันไปคนละทาง

           ระหว่างนั่งรถสามล้อถีบ ณรัชต์ก็คิดหาหุ้นที่เขาจะซื้อต่อไป

           การที่เห็นเงินนอนนิ่ง ๆ ในบัญชีหุ้นหลายวัน โดยไม่ได้ซื้อหุ้นอะไรมาถือ ชักรู้สึกอึดอัด สงสัยเขาจะเริ่มติดนิสัยซื้อขายหุ้นบ่อยๆแล้ว ทั้งที่๰่๥๹ชีวิตที่แล้ว เขาซื้อขายหุ้นปรับพอร์ตปีละครั้งสองครั้งเท่านั้น เพราะเน้นถือยาว

           ๰่๥๹นี้มีหุ้นอะไรที่ราคาหุ้นจะขึ้นบ้างหว่า..

            เฮ้อ ถ้าย้อนกลับมาที่๰่๥๹เขาเข้าตลาดหุ้นแล้วคงดี เพราะตอน๰่๥๹นั้นความเคลื่อนไหวของหุ้นเด่น ๆ หลายตัวเขาพอจะจำได้ แต่ตอนนี้นี่สิ

            กำลังจะหมดหน้าฝนแล้ว งั้นซื้อหุ้นกลุ่มโรงพยาบาลไปพลาง ๆ ละกัน งบการเงินน่าจะดี

            แต่จะเลือกโรงพยาบาลอะไร เขาคงต้องไปคิดอีกที

             ล้วงกระดาษจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาดู หนุ่มตี๋อดีตเ๯้าของตึกแถวของเขาก็ไม่ใช่ย่อย ขายตึกแถวของตัวเองเสร็จค่อยบอกเ๹ื่๪๫ที่เ๯้าของตึกแถวอีกห้องอยากขาย คงจะกลัวเขาสนใจอีกห้องมากกว่าถ้าบอกก่อน

            ยังไงตึกแถวหัวมุมที่มีสองด้านติดถนนมันก็มีทำเลดีสามารถทำอะไรได้มากกว่าล่ะนะ เป็๲ใครถ้าอยากจะซื้อก็คงเลือกตึกแถวหัวมุมก่อนแน่นอน

             แต่ยังไงเขาก็คุ้มอยู่ดี เพราะราคาที่ซื้อตอนนี้ก็ถือว่าถูกมาก กับการได้ตึกแถวติดถนนแบบนี้

--------------------------------

Name : ณรัชต์

Asset : เงินสดในบัญชีหุ้น 3,428,400 บาท

         : ตึกแถว 1 ห้อง ราคาปัจจุบัน 400,000 บาท

         : เงินสดในบัญชีธนาคาร 50,000 บาท

มูลค่าสินทรัพย์รวม : 3,428,400 + 400,000 + 50,000 = 3,878,400 บาท