เทพสงครามหวนคืน [จบ]

ตอนที่ 186 ไม่มีทางเลือก “ข้าจะส่งนางไปหาน้องชายของข้า”โม่เว่ยตอบหยางเฉินด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ ที่ตอบแบบนี้ก็เพราะโม่เว่ยนั้นความสัมพันธ์กับน้องชายไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก เพราะในอดีตโม่เว่ยกับน้องชายของตนเคยแย่งชิงตำแหน่งผู้นำเมืองจินแห่งนี้มาก่อน แต่ทว่า ด้วยสถานการณ์ตอนนี้มันไม่มีทางเลือก โม่เว่ยจึงเลือกจะส่งลูกสาวที่รักของตนออกไปเพื่อความปลอดภัยถึงคนที่รออยู่จะเป็นน้องชายที่แค้นตนอยู่ก็ตามตุ๊บ!!!หยางเฉินใช้กำปั้นทั้งสองข้างทุบลงบนโต๊ะ ใบหน้าของเขาเวลานี้เต็มไปด้วยความโกรธแต่เวลานี้หยางเฉินไม่ได้โกรธเท่านั้นเพราะยังดีใจอีกด้วย ‘หึ! ลืมคิดเรื่องของมันไปเลย จิน โม่หลง เมื่อชาติก่อนเรื่องที่แกทำกับฮูเหวี่ยงข้าไม่เคยลืมเลย’“จะ เจ้าเป็นอะไรไป ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“ข้ากำลังดีใจ… ไม่สิ! กำลังรู้สึกขอบคุณสวรรค์อยู่ต่างหาก”‘อะไรของเจ้านี่ เมื่อกี้พอบอกจะส่งฮูเหวี่ยงออกไปมันก็โกรธเหมือนจะฆ่าข้าเลย’ โม่เว่ยยังคงสงสัยกับคำตอบของหยางเฉินที่ได้รับมา แต่เขาก็พยามทำความเข้าใจแล้วหยุดถามเพราะโม่เว่ยรู้ดีว่าถ้าถามอีกมันอาจจะกลายเป็นปัญหาได้ ถ้ายังดึงดันถามต่อ“น้องท่านชื่ออะไร?”‘เมื่อกี้เราเผลอควบคุมอารมณ์ไม่ได้ไป ตามที่ได้ยินมาจากฮูเหวี่ยงเมื่อชาติที่แล้วคนที่โม่เว่ยส่งไปหาอาจไม่ใช่เจ้าขยะนั่นก็ได้’ หยางเฉินคิดในใจหลังถามเพื่อยืนยันตัวตน ก็จริงอยู่ที่ตอนนี้หยางเฉินแค้นจนอยากไปฆ่า จิน โม่หลง ให้ตายไปสะ แต่ว่า เขาก็รู้ดีว่าการใช้อารมณ์คุยมากกว่าเหตุผลจะมีผลร้ายอะไรแบบไหนตามมาภายหลัง“น้องข้าก็มีคนเดียวเท่านั้นแหละ ชื่อ-”“จิน โม่หลง!”“เอ่ะ?!?!?” โม่เว่ยอุทานเสียงแปลกใจ ‘ไม่คิดเลยว่าเจ้านี่จะรู้ถึงชื่อน้องเราด้วยแบบนี้ เจ้านี่มันเป็นใครกันแน่? ข้อมูลตรงนั้นเราสั่งให้ทำลายทิ้งไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?’หลังจากที่โม่เว่ยชนะการต่อสู้กับน้องตัวเองอย่างโม่หลง ตัวตนของโม่หลงที่เคยทำเรื่องเลวร้ายมากมายในการชิงอำนาจก็ถูกลบหายไป จากนั้นโม่เว่ยก็ส่งตัวโม่หลงให้กับนิกายขนาดเล็กนิกายหนึ่งจนไม่นานก็ได้กล่าวการแต่งงานใหม่จองโม่หลง จากนั้นชื่อของโม่หลงก็หายไปอย่างสมบูรณ์ คนที่รู้ว่าโม่หลงยังมีชีวิตอยู่มรเพียงหยิบมือที่อยู่ในเมืองจินเท่านั้นเองส่วนเหตุผลที่โม่เว่ยยอมส่งฮูเหวี่ยงไปหาโม่หลงนั้นก็เพราะไม่มีที่พึงอื่นแล้ว ตอนนี้ต่อให้ไปขอให้ใครช่วยรับลูกสาวของตนเอาไว้ก็คงไม่มีใครกล้า ต่อให้เป็นอีกสี่นิกายใหญ่ที่เหลือก็คงไม่กล้ารับเช่นกัน เพราะพวกนิกายใหญ่ต่างมีกฎไม่ก้าวก่ายซึ่งกันและกันอยู่“ว่าแต่เจ้ารู้ชื่อน้องข้าได้ยังไง?”สายตาของโม่เว่ยหลังถามหยางเฉินเต็มไปด้วยความแคลงใจเวลานี้โม่เว่ยเริ่มเพิ่มความระหว่างหยางเฉินมากขึ้น เพราะการรู้ข้อมูลที่โดนลบให้หายไปเมื่อหลายสิบปีก่อนคนปกติหรือนักสู้ระดับทั่วไป ไม่น่าจะเป็นไปได้แน่นอน ‘หรือเจ้านี่จะเป็นคนของหนึ่งในนิกายใหญ่ ที่วางแผนให้พวกเราทะเลาะกับนิกายโลหิตทองคำ’ความสงสัยของโม่เว่ยเพิ่มขึ้นไปเรื่อยหลังจากที่สงสัยในข้อมูลของหยางเฉิน ตอนนี้โม่เว่ยก็ลองคิดถึงเหตุการณ์ทั้งหมดอีกครั้ง แล้วหลังจากลองคิดดูก็พบว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดจากหยางเฉินไปฆ่าฮวง แถมหยางเฉินยังปรากฏตัวออกมาได้ถูกเวลาในการล่าสัตว์อสูรที่มีแกนวิญญาณสีทองอีก“ว่าไง! ตอบมา!”โม่เว่ยขึ้นเสียงหลังยังไม่ได้คำตอบอะไรจากหยางเฉิน‘เฮ้อ~ น้ำเสียงแบบนั้นหมอนั่นกำลังเข้าใจผิดแน่ๆ ถ้าบอกความจริงว่าเราย้อนเวลามาก็คงไม่เชื่อแน่นอน …แต่จะยอมให้เรื่องเลวร้ายที่ จิน โม่หลง ทำกับฮูเหวี่ยงเมื่อชาติก่อนเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!!!’ หยางเฉินพยามคิดหาทางแต่ก็ไม่รู้จะอธิบายให้โม่เว่ยที่กำลังเข้าใจผิดฟังยังไง ซึ่งก็แน่นอนอยู่แล้วว่าถ้าบอกว่าสวรรค์ให้โอกาสที่สองเพื่อมาแก้แค้นห้านิกายใหญ่ออกไป ต่อให้นี่เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็คงไม่มีใครเชื่อแน่นอนแต่ทว่าสิ่งที่หยางเฉินจะไม่ยอมให้เกิดก็คือเรื่องที่ฮูเหวี่ยงไปอยู่กับ จิน โม่หลง เพราะนั่นเป็นทางที่เธอจะต้องเจอกับนรกหลายปีกว่าจะหนีออกมาได้ และเจอกับหยางเฉินในชาติก่อน เรื่องที่อาของเธอทำกับเธอนั้นเพียงแค่หยางเฉินได้ยินก็อยากไปฆ่ามันเต็มทนแต่ทว่าเมื่อชาติก่อน จิน โม่หลง ตายไปก่อนเพราะโดนฆ่า หยางเฉินเลยไม่ได้ลงมือด้วยตัวเอง เพราะแบบนี้เขาจึงทั้งโกรธและดีใจไปพร้อมกันที่ได้กลับมาใหม่แบบนี้ เพราะครั้งนี้เขาสามารถฆ่าคนที่ทำให้คนรักของตนเหมือนอยู่ในนรกตัวมือของตัวเองได้ แถมยังสามารถทรมานได้ตามใจชอบอีกด้วย‘ช่วยไม่ได้ชักแม่น้ำอธิบายโม่เว่ยไปก่อนแล้วกัน’คิดได้หยางเฉินก็เริ่มชักแม่น้ำทุกอย่างมารวมกันเพื่ออธิบาย และด้วยความรู้ของตัวหยางเฉินเมื่อชาติก่อนทำให้บอกหลายเรื่องได้สบายๆ…….…..“เจ้าอายุเท่าไหร่กันแน่”หลังจากได้ฟังเรื่องที่หยางเฉินพยามอธิบายโม่เว่ยก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย สาเหตุที่โม่เว่ยถามเพราะเรื่องที่หยางเฉินพูดมามันเหลือเชื่อมาก ทั้งเรื่องเส้นสายและความรู้เรื่องนิกายต่างๆ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์“เรื่องอายุช่างมันเถอะ แต่ข้าสามารถปกป้องฮูเหวี่ยงได้แน่นอน”“เหอะ! ยังไงข้าก็ไม่มีวันยกละ-”“แย่แล้วครับท่านเจ้าเมือง!!!!”เสียงผู้ชายดังขึ้นมาจากประตูทางเข้าห้องระหว่างทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ ชายที่ตะโกนขึ้นมาตอนนี้เขารีบวิ่งมาอย่างเต็มที่เพราะมีเหงื่อเต็มเสื้อไปหมด พร้อมกับสีหน้าตื่นจ้องมองไปยังโม่เว่ยแบบคนตกใจมากๆ ราวกับว่ามีเรื่องใหญ่มากเกิดขึ้น!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 186 ไม่มีทางเลือก

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เทพสงครามหวนคืน [จบ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 186 ไม่มีทางเลือก

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้