เล็กน้ำ No.1

         ซูม!

         ดาราตาค้าง เรียวปากสวยเเย้มเผยอ เมื่อเห็นเปลวไฟร้อนเเรงลุกพรึบท่วมกระทะขณะเนื้อสับสัมผัสความร้อน เล็กน้ำเเอบขำอยู่ในใจ ทว่าเมื่อสายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากระจ่างใสที่สะท้อนภาพของเปลวไฟกำลังลุกโชน จินตนาการก็วิ่งเตลิด จนเผลอคิดว่านางคือเทพธิดาทรงเสน่ห์อันเร่าร้อน ยากเกินกว่าจะถอนตัวถอนใจได้

         ชี่...

         พริกเขียวสับกับมะเขือเทศหั่นเต๋ากระโจนตามลงไป หลังจากนั้นเป็นเครื่องปรุงง่ายๆ อีกสองสามอย่าง ขณะเดียวกันร่างบางยังคงนิ่งงันราวกับต้องมนต์สะกด เล็กน้ำจำต้องใช้ชามที่มีเนื้อไข่เต็มอยู่ในนั้นสะกิดเบาๆ เรียกจนนางกลับมา ก่อนจะยกมือปาดเหงื่อซึมบนหน้าผาก เเล้วเอ่ยปากเร่งรัด " ตีไข่เร็วเข้า "

         " ดะ... ได้ "

         หญิงสาวก้มหน้าก้มตาลงมือทำในทันที คล้ายกับหลงลืมฐานะของตนเองไปหมดสิ้น เมื่อพบว่าเรื่องราวพลิกผันไปเเบบนั้น นัยน์ตาของเขาจึงทอประกายวับวาวด้วยประการฉะนี้

         ฉ่า...

         เนื้อผัดกระทะร้อนส่งกลิ่นหอมอบอวนไปทั่วทั้งห้องครัว ยามนี้สาวน้อยได้ก้าวมายืนข้างกายเขาเเล้ว เล็กน้ำใช้หางตาเหล่มองจานสะอาดในมืออีกฝ่ายที่กำลังจะส่งให้ ก่อนจะโคลงศีรษะเบาๆ

         ครุ่นคิดขึ้นว่า ' อาหารเลิศรสกับสตรี ช่างเป็นของคู่กันโดยเเท้ '

         กับข้าวมื้อเย็นถูกย้ายลงจานในมือของดารา นางมองมันด้วยนัยน์ตาระยิบระยับ จากนั้นยื่นจมูกสูดกินกลิ่นหอมเข้าไปเเบบไม่มีกระดากอาย ท่าทางไร้เดียงสานั้น ช่วยเเต่งเติมสีสันในใจของเล็กน้ำให้พองโต เมื่อได้เห็นสาวงามในอีกเเง่มุมหนึ่งที่ต่างออกไป

         " เหลือไข่เจียวเเล้ว " ดารายิ้มพราย ก้าวไปเปิดฝาหม้อ ชะโงกดูเมล็ดข้าวด้านในกำลังเดือดระอุส่งไอร้อนลอยกรุ่น " น่าจะสุกทันไข่เจียวเสร็จพอดี เอานี่... "

         มองชามใส่ไข่ข้นในมือนางเเล้วพาให้เหนื่อยใจ เล็กน้ำยังไม่คิดจะรับชามใบนั้นในทันที เเต่กลับปลีกตัวเองไปล้างกระทะให้สะอาดเอี่ยมเเทน กระบวนการเดิมเริ่มใหม่อีกครั้ง รอบนี้เขาถอนท่อนฟืนออกให้หลงเหลือเพียงไฟอ่อน กระทะจะได้ไม่ร้อนมาก เเค่ใช้น้ำมันเคลือบบางๆ ก็เพียงพอ

         บนวงหน้าสวยคมความอยากรู้อยากเห็นฉายชัดจนน่าเอ็นดู เล็กน้ำพบว่าขณะเขาเทไข่ลงไป นัยน์ตาคู่งามไม่กระพริบเลยแม้เเต่น้อย เเต่เนื้อเสียงดุเดือดที่นางรอฟัง เปลวไฟโชติช่วงที่นางรอดู ไม่รู้ไปตกอยู่ไหน นางหันมามองค้อน เขายิ้มไม่ใส่ใจ

         ควับ... ควับ...

         กระทะในมือของเล็กน้ำถูกร่อนเป็นวงกลม ไข่ดิบข้นที่นอนอยู่ก้นกระทะก็ไล่ขึ้นมาเคลือบผิวจนเต็มเเอ่งเป็นเเผ่นกลมโต เล็กน้ำสะดุ้งกายเล็กน้อย เมื่อมีมือน้อยเข้ามาเกาะเเขนเเน่น นางเฝ้ามองอย่างลุ้นระทึก คงเกรงว่าหากเขาเผลอไผล แผ่นไข่นวลเนียนเเผ่นนั้นจะปลิวลอยไป

         " ส่งจานผัดพริกมา "

         พอเเผ่นไข่สุกจนส่งกลิ่นหอม เล็กน้ำก็ออกปาก ทว่าพี่สาวคนสวยกลับมองมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ จานใบใหม่ในมือรอเก้อ เเทนจะเอ่ยถามสิ่งใดให้เสียเวลา นางหมุนตัวไปหยิบจานเนื้อผัดมาโดยพลัน ในใจลอบควาดหวังว่าเด็กน้อยจะรังสรรค์สิ่งใดให้นางประทับใจอีก

         ทันทีที่พบว่าเนื้อผัดถูกเล็กน้ำกวาดลงบนแผ่นไข่จนเกลี้ยงจาน ดาราร้องถามเสียงสูง " จานนี้เสร็จเเล้วไม่ใช่เหรอ? "

         ตุบ...

         ชายหนุ่มหยักยิ้มตรงมุมปาก เเสร้งทำมองเมินสายตาคู่งามกำลังตั้งถามด้วยความสงสัย จากนั้นใช้ตะหลิวเเซะขอบเเผ่นไข่ทีละน้อยเบามือ พลางพับตลบทีละมุมอย่างใจเย็น สุดท้ายขยับข้อมือกระดกกระทะส่งไข่ยัดไส้ลอยสูง พลิกเอาอีกด้านที่ไม่ปรากฏรอยพับลงจาน

         ดาราอ้าปากเหวอ

         ข้าวสวยสุกพอดี เป็นอันเสร็จพิธี

         รอมยิ้มละมุนถูกวาดขึ้นบนใบหน้าบูดบึ้งเเต่เด็ดเดี่ยว เล็กน้ำเอื้อมมือไปตักไข่ยัดไส้ไส่จานอีกฝ่ายเพิ่ม ยามเห็นนางเคี้ยวไปชมไปไม่ขาดปาก เเล้วเอ่ยถามว่า " พี่ดารา ข้าสลบไปกี่วันกัน "

         " เมื่อวานถ้าเจ้ายังไม่ฟื้นอีก ก็เข้าคืนที่หกเเล้ว " ดาราส่งเสี้ยงอู้อี้ตอบกลับมา

         " หกวันเชียว! " เล็กน้ำตะลึง เเต่เวลานี้เขาตระหนักได้ว่ายังไม่เหมาะนักที่จะยิงคำถามสำคัญที่อยากรู้ที่สุด

         เขาหรี่ตาลง จิตวิทยามนุษย์ฉบับเบื้องต้นโลดเเล่นในห้วงคิด เเทนที่จะยอมตกอยู่ในสถานการณ์น่าอึดอัด ต้องเเก้เกมด้วยการโยนคำถามให้อีกฝ่ายเป็นผู้ตอบแทน

         " ข้าดูเป็นอย่างไรบ้าง "

         " อืม... เจ้าเป็นใคร? "

         พรวด!

         " ก็... นารันไง " เล็กน้ำฝืนยิ้มด้วยใบหน้าเเข็งทื่อ ด้านในดวงใจเต้นระส่ำเเทบจะทะลักออกจากอก เหตุใดนางจึงเปลี่ยนท่าทีได้รวดเร็วเช่นนี้ หรือเขาได้ทำสิ่งใดผิดพลาดไป " น้องชายของท่าน... "

         เสียงตบโต๊ะดังเปรี้ยง สำรับกับข้าวถูกดาราปัดทิ้งจนหกกระจัดกระจายเต็มพื้น นางเค้นเสียงเย็นชา " ดูเจ้าสิ ไอ้คนไร้ยางอาย ป่านนี้เเล้วยังจะโกหกได้หน้าด้านๆ อีก "

         " ท่านสงบใจลงก่อน " เล็กน้ำหน้าถอดสี เลิ่กลั่กจนทำอะไรไม่ถูกขณะโดนเเววตาโกรธจัดสาดมอง เขาเอ่ยต่อไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก " สมองของข้าเหมือนจะยังไม่หายจากกระทบกระเทือน ความจำเลยขาดๆ เกินๆ ไม่เหมือนเเต่ก่อน "

         " เฮอะ จะบอกอะไรให้นะ ถึงนารันจะเกลียดข้าเข้าไส้ เเละไม่เคยเรียกพี่สาวเลยเเม้เเต่คำเดียว เเต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าสามารถยอมรับได้ เจ้านั่นไม่ใช่คนโป้ปด! " น้ำเสียงของดาราที่เอ่ยออกมานั้นหนักเเน่น เต็มเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น

         " ไม่ว่าตอนนี้เจ้าจะเป็นใคร จะเชื่อหรือไม่ก็เเล้วเเต่ หากนารันต้องเลือกระหว่างโดดลงก้นเหวกับเอ่ยวาจาหลอกลวงผู้อื่น ข้าสามารถใช้หัวนี้เป็นประกันได้ " นางกล่าวพลางเหยียดนิ้ว ชี้ลงบนหน้าตนเอง ท่าทางเช่นนี้ได้ตอกย้ำความมั่นใจอันสูงลิ่ว สิ่งนั้นได้ยืนยันถึงจิตใจอันเด็ดเดี่ยว รวมถึงความเลื่อมใสในความทะนงตนของน้องชายอย่างเเรงกล้า " หากเป็นนารัน มันจะโดดลงเหวโดยไม่ลังเลเลย เเม้แต่ความตายก็ไม่อาจพรากศักดิ์ศรีนี้ไปได้ อีกอย่างนะ เจ้าโง่นั่นจับตะหลิวไม่เป็นด้วยซ้ำ! "

         ความเเตกเร็วเเท้

         ' ไอ้ตำราบ้าบัดซบตบชัก '

         ภายหลังสาปส่งคู่มือมนุษย์เล่มนั้นไปพักใหญ่ เล็กน้ำพยายามหลบเลี่ยงสายตาเชือดเฉือนอันเเหลมคมของดารา เเม้ว่าเขาจะมองเห็นความทรงจำของนารันได้ เเต่ก็ไม่ทั้งหมด ชายหนุ่มทำได้เพียงคาดเดาเเนวโน้มอุปนิสัยเดิมในอดีตเท่านั้น

         ' ล่าสุด ตอนออกเเคมป์ไปกับพวกของบุญรัม เจ้านั่นเป็นคนทำอาหารทั้งหมดไม่ไช่หรือไง ' เล็กน้ำใคร่ครวญว่าเเย่เเล้ว ทว่ากลับมองข้ามสิ่งสำคัญที่ทำให้ยอดชายหลายคนต้องเเพ้พ่ายมานักต่อนัก

         สิ่งนั้นคือลางสังหรณ์อันเเม่นยำของสตรีเพศ

         " ใจเย็นๆ นั่งลงคุยกันก่อน " เขาเอ่ยเสียงอ่อนขณะเก็บกวาดสำรับอาหาร ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็จะยินยอมรับเเต่โดยดี อีกนัยหนึ่ง ศิลาใหญ่ที่เคยทับถมอยู่ในใจ ก็คล้ายถูกยกออกไปในคราเดียวกัน " เเล้วข้าจะบอกเจ้าทุกอย่าง "

         ดารายืนนิ่ง สองเเขนรวบเอาไว้รอบอก พลางใช้สายตาเย็นเยียบมองมาด้วยท่าทางพร้อมรบ รัศมีดิบเถื่อนกระจายจางๆ จากร่างบาง " พูดออกมาให้หมด อย่าลืมว่าชีวิตของเจ้าอยู่ในกำมือข้า "

         " ดวงวิญญาณของนารันได้เเตกดับเเล้ว ข้าเสียใจด้วย... " น้ำเสียงสงบจริงจังของเล็กน้ำ แฝงความเห็นอกเห็นใจต่ออีกฝ่ายอย่างลึกซึ้ง วินาทีถัดจากนั้น ความเงียบงันได้คืบคลานเข้าปกคลุม ต่างคนต่างเหมือนเเท่งศิลา ยากจะสรรหาถ้อยคำใดมาเอ่ยต่อกัน

         ภายหลังได้ฟังความสุดสะเทือนใจ ไหล่บางก็พลันสั่นเทา ในดวงตาคู่งามเคลือบชั้นสีเเดงคลอเคล้า ดาราขบริมฝีปากเเน่น เเม้ใจหนึ่งอยากเบือนหน้าหลบไปทางอื่น เเต่ก็ต้องสะกดกลั้นอารมณ์เศร้าโศกเอาไว้เบื้องหลัง 

         นางสูดลมหายใจลึก กล่าวถามเขาด้วยน้ำเสียงห่างเหินชืดชา " เเล้วตอนนี้ ผู้ที่สิงสู่ในร่างกายน้องชายข้าคือใคร "

         " ข้าชื่อเล็ก... " เสียงทอดถอนใจดังขึ้นคราหนึ่ง " พวกเราถูกศัตรูไล่ล่าอย่างเอาเป็นเอาตาย สถานการณ์ตอนนั้นบีบคั้นให้ไม่มีทางเลือก ทางรอดเดียวคือต้องกระโดดหน้าผา ลงสู่บึงน้ำโบราณเเห่งหนึ่งเพื่อหลบหนี พอรู้สึกตัวขึ้นอีกครั้ง ดวงวิญญาณก็มาอาศัยในร่างกายนี้เเล้ว "

         " ข้าเชื่อเจ้า " ดาราตอบกลับเสียงเรียบ

         " หา!! " ช่างรวบรัดเเละง่ายดายดีเเท้ ทว่าพอผ่านเข้าหู เล็กน้ำก็หลุดอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจระคนงุนงง ในห้วงความคิด พลันวนเวียนด้วยเสียงสนทนาหนึ่ง เมื่อเป็นคนของหมู่บ้านนี้แล้ว เลือดเนื้อเเละวิญญาณย่อมเป็นของวารีผกผันตลอดไป

         ' จะเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือเปล่านะ ' ชายหนุ่มพึมพำในใจด้วยความเคร่งเครียด