ตำนานราชันย์สะท้านภพ

"ฆ่ามัน!!!" 

สิ้นเสียงคำรามของหัวหน้ามารโลหิต เงาร่างสีดำ 5 สายก็พุ่งเข้าใส่เย่หวงพร้อมกันจากทุกทิศทาง ดาบอาบยาพิษและกรงเล็บสีเลือดถูกระดมฟันแทงเข้ามาหมายจะเปลี่ยนร่างของเด็กหนุ่มให้กลายเป็นเศษเนื้อ

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! 

เสียงโลหะปะทะกันดังระรัวจนหูอื้อ ประกายไฟแลบแปลบปลาบกลางวงล้อม แต่ทว่า... เย่หวงกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง เขาใช้เพียงการขยับเท้าเล็กน้อยและการตวัดกระบี่ที่รวดเร็วและแม่นยำ ปัดป้องการโจมตีทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย

"อะไรกัน! ทำไมโจมตีไม่โดน!" 

ลูกสมุนคนหนึ่งร้องอย่างหัวเสีย ความเร็วของเย่หวง (AGI 165) นั้นเหนือกว่าพวกมันที่อยู่ขั้นสูงระดับต้นไปไกลโข ในสายตาของเย่หวง การเคลื่อนไหวของพวกมันดูเชื่องช้าและเต็มไปด้วยช่องโหว่

เมื่อเห็นว่ารุม 5 คนยังกินไม่ลง หัวหน้ามารจึงเปลี่ยนแผน แววตาเจ้าเล่ห์จ้องมองไปที่กลุ่มคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลัง 

"เจ้าสาม! เจ้าสี่! แยกไปจัดการเจ้าพวกขยะด้านหลังซะ! ตัดแขนตัดขาพวกมันให้ร้องโหยหวน ข้าอยากรู้ว่าไอ้หนูนี่จะปกป้องเพื่อนมันยังไง!"

"รับทราบ!" 

มารโลหิตสองคนผละออกจากวงล้อม พุ่งกระโจนข้ามหัวเย่หวง มุ่งเป้าไปที่ หลิวหรูเยียน และกลุ่มเมืองชิงเหอทันที

"อย่าดูถูกกันนะ!"

หลิวหรูเยียนกัดฟันแน่น นางรู้หน้าที่ดีว่าต้องไม่เป็นตัวถ่วง นางเร่งพลังปราณธาตุไฟในร่างจนลุกโชน 

"ทุกคนตั้งขบวน! เราจะสู้!"

ตูม! 

การปะทะระลอกสองเริ่มขึ้น! หลิวหรูเยียนเป็นแกนหลักรับมือมารโลหิตคนหนึ่ง ส่วน หวังเล่ย, กัวเฉิน, และ หลินเฟิง ช่วยกันรุมรับมืออีกคน 

การต่อสู้เป็นไปอย่างสูสีและดุเดือด หลิวหรูเยียนที่เพิ่งเลื่อนระดับมาสู้ได้อย่างสมศักดิ์ศรี แต่ฝั่งตรงข้ามมีวิชามารที่ซับซ้อนและลูกเล่นสกปรกแพรวพราว ทำให้สถานการณ์ตึงเครียด

เย่หวงที่รับมือ 3 คนอยู่ หันมามองแวบหนึ่ง 

(ดี... ถือเป็นการฝึกฝนประสบการณ์จริง) 

เขาจงใจไม่เข้าไปช่วยทันที เพื่อให้เพื่อนร่วมทีมได้ขัดเกลาฝีมือภายใต้แรงกดดันของความเป็นความตาย

แต่ทว่า... ประสบการณ์ที่ต่างกันเริ่มส่งผล 

"อั่ก!" 

กัวเฉิน ก้าวเท้าพลาด ถูกศัตรูเตะตัดขาจนเสียหลัก หลินเฟิง พยายามจะเข้าไปช่วยแต่ก็ถูกฟันสวนกลับ ดาบมารสีเลือดเงื้อขึ้นสูง หมายจะฟันกัวเฉินให้ขาดสะบั้น!

"อันตราย!" 

หวังเล่ย ตัดสินใจเอาตัวเข้าขวาง ใช้แขนที่หุ้มเกราะปราณรับดาบแทน 

ฉัวะ! 

เลือดสดๆ พุ่งออกมาจากแขนของหวังเล่ย 

เย่หวงเห็นเลือดของเพื่อนร่วมทีมหยดลงพื้น แววตาที่เคยขี้เล่นก็เปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกดุจมัจจุราช 

"พอแค่นั้นแหละ... การฝึกจบแล้ว"

วูบ! 

วิชาตัวเบา: ก้าวย่างเงาเมฆา (ขั้นสูงสุด!) 

ร่างของเย่หวงหายวับไปจากสายตาของหัวหน้ามาร เหลือทิ้งไว้เพียงภาพติดตา

วินาทีต่อมา เขาปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของมารโลหิตทั้งสองคนที่กำลังรุกไล่เพื่อนของเขา ไม่มีการร่ายรำ... มีเพียงแสงสีดำวาบผ่านลำคอของพวกมัน ฉับ! ฉับ!

ศีรษะของมารโลหิตทั้งสองหลุดออกจากบ่าพร้อมกัน ลอยหมุนคว้างกลางอากาศ ร่างกายยังคงยืนค้างอยู่ในท่าเงื้อดาบ ก่อนจะทรุดฮวบลงกองกับพื้น เลือดพุ่งกระฉูดราวน้ำพุ

"น...นายน้อยเย่..." 

หวังเล่ยและคนอื่นๆ มองภาพนั้นด้วยความตะลึง พวกเขาแทบมองไม่ทันว่าเย่หวงลงมือตอนไหน

เย่หวงสะบัดเลือดออกจากกระบี่ หันหลังกลับไปมองหัวหน้ามารและลูกสมุนอีก 2 คนที่เหลือที่กำลังยืนแข็งทื่อ 

"หมดเวลาเล่นแล้ว..." 

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่แผ่รังสีอำมหิตจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว 

"เตรียมตัวไปนรกหรือยัง?"

"ป...ปีศาจ! มันเป็นปีศาจ!" 

ลูกสมุนที่เหลือเริ่มสติแตก 

"ฆ่ามัน! ใส่ให้หมด!" 

หัวหน้ามารตะโกนสั่งแก้เก้อ แต่ขาของตัวเองเริ่มก้าวถอยหลัง

เย่หวงพุ่งตัวเข้าใส่ คราวนี้เขา "เอาจริง" 

เปรี้ยง! 

เขาปัดดาบของลูกสมุนคนแรกจนหักสะบั้น แล้วแทงกระบี่ทะลุหัวใจในดาบเดียว จากนั้นหมุนตัวเตะก้านคอลูกสมุนคนที่สองจนคอหักหมุนได้รอบทิศ ตายคาที่โดยไม่ต้องใช้กระบี่ซ้ำ

เหลือเพียง หัวหน้ามาร คนสุดท้าย... มันมองลูกน้องระดับสูง 4 คน ถูกฆ่าตายภายในเวลาไม่ถึง 10 ลมหายใจ ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจจนปัสสาวะราดรดกางเกง 

"ย...อย่า! ข้ายอมแล้ว!"

มันรีบล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบ "ป้ายหยกนิรภัย" (Escape Token) ออกมา เตรียมจะหักเพื่อเรียกค่ายกลส่งตัวหนีออกจากสนามสอบ "ข้าบยอมแล้ว! ส่งข้าออกป..."

ชิ้ง! 

แสงกระบี่สีดำตัดผ่านอากาศรวดเร็วดุจสายฟ้า 

ตุ้บ! 

แขนข้างที่ถือป้ายหยก ขาดกระเด็นตกลงพื้นทั้งที่นิ้วยังกำป้ายแน่น!

"อ๊ากกกกกกก!!!" 

หัวหน้ามารร้องโหยหวน กุมแผลที่เลือดพุ่งกระฉูด 

"แขนข้า! เจ้าบ้า! ข้าจะหนีแล้วทำไม..."

เย่หวงเดินเข้าไปใกล้ ใช้เท้าเหยียบอกมันไว้แน่น สายตาคมกริบมองลงมาจากมุมสูง 

"ขอโทษที... พอดีหูข้าไม่ค่อยดี เลยไม่ได้ยิน" 

"และอีกอย่าง... คนที่คิดจะฆ่าข้า ไม่มีสิทธิ์เดินออกไปจากที่นี่แบบมีลมหายใจ"

ฉัวะ! 

เย่หวงตวัดกระบี่ตัดศีรษะของหัวหน้ามารจนขาดกระเด็นในดาบเดียว จบชีวิตหัวหน้าทีมสังหารอย่างโหดเหี้ยมและเด็ดขาด

ทั่วทั้งช่องเขาตกอยู่ในความเงียบสงัด... หลิวหรูเยียน มู่ชิงเสวี่ย และคนอื่นๆ มองเย่หวงด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งทึ่ง ทั้งหวาดหวั่น และเคารพ เขาก้าวหน้าขึ้นอีกแล้ว... และโหดขึ้นกว่าเดิมมาก

ทันทีที่การต่อสู้จบลง ระบบเก็บของก็ทำงานทันที 

ตติ๊ด! ตติ๊ด! 

[System: Battle Ended] 

[Auto-Loot Activated]

        [ได้รับ]: ดาบโลหิตมาร (ระดับวิญญาณ - ต่ำ) x5 เล่ม

[ได้รับ]: ยาพิษสลายกระดูก x3 ขวด

[ได้รับ]: เงิน 80 ตำลึงทอง

เย่หวงขมวดคิ้วเมื่อเห็นรายการของที่ได้ 

"ระดับหัวหน้าหน่วยสังหาร... มีเงินติดตัวแค่นี้เนี่ยนะ? จนชิบ!" 

เขาบ่นอุบอิบอย่างหัวเสีย 

"สงสัยเอาเงินไปเปย์คัมภีร์วิชามารหมดแน่ๆ... เสียแรงจริงๆ"

เขาเก็บกระบี่แล้วหันกลับไปหาเพื่อนๆ ปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติ 

"ปลอดภัยกันทุกคนนะ? หวังเล่ย แผลเป็นไงบ้าง?"

หวังเล่ยกุมแขนที่เลือดโชก กัดฟันตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและหนักแน่น 

"แผลแค่นี้ไกลหัวใจนักขอรับนายน้อย... ข้ายังไหว ขอบคุณนายน้อยที่ช่วยพวกเราไว้อีกค..."

ตุ้บ! 

ยังพูดไม่ทันจบประโยค ร่างกำยำของหวังเล่ยก็ทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าจากที่ซีดอยู่แล้วกลับกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ริมฝีปากสั่นระริก 

"อึก... ร...ร้อน... แขนข้า..."

"หวังเล่ย!" 

หลิวหรูเยียนและคนอื่นๆ ตกใจรีบเข้าไปประคอง เมื่อดูที่ปากแผล ทุกคนต้องสูดหายใจลึก... เลือดที่ไหลออกมาไม่ใช่สีแดงสด แต่เป็น สีดำสนิท และเริ่มมีเส้นเลือดสีดำปูดโปนลามขึ้นไปทางหัวไหล่อย่างรวดเร็ว!

"แย่แล้ว! ดาบมีพิษ!" 

มู่ชิงเสวี่ยร้องเสียงหลง 

"พิษร้ายแรงมาก มันกำลังลามเข้าหัวใจ!"

เย่หวงพุ่งตัวเข้ามาทันที เขาใช้นิ้วจี้สกัดจุดชีพจรที่หัวไหล่ของหวังเล่ยเพื่อหยุดการไหลเวียนของเลือดชั่วคราว 

[Gamer Vision Activated] 

[Status: Poisoned (พิษโลหิตมารสลายกระดูก)]

Effect: ทำลายไขกระดูกและอวัยวะภายใน รุนแรงถึงตายใน 5 นาที

"เจ้าโง่เอ๊ย... บอกแล้วว่าอย่าทำเก่ง" 

เย่หวงบ่นอุบอิบ แต่สีหน้าเคร่งเครียด เขาเรียกหน้าต่าง Inventory ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กวาดตามองหากองขยะที่สุ่มได้มา 

"ยาแก้พิษ... ยาแก้พิษ... อ๊ะ เจอแล้ว!"

เขาหยิบขวดยาเซรามิกสีขาวขุ่นออกมา มันคือ [ยาแก้พิษร้อยวิถี (ระดับกลาง)] ที่เขาเคยสุ่มได้มาตอนเกลือ (คิดว่าจะไม่ได้ใช้แล้วเชียว) เย่หวงเทยาเม็ดสีเขียวมรกตออกมา ยัดใส่ปากหวังเล่ย แล้วถ่ายเทพลังปราณของตนเองเข้าไปช่วยชักนำฤทธิ์ยา

"กลืนลงไป! แล้วเดินลมปราณต้านไว้!"

อึก! 

หวังเล่ยกลืนยาลงคอ ทันทีที่ยาออกฤทธิ์ เขากระอักเลือดเสียสีดำก้อนใหญ่ออกมาทางปาก กลิ่นเหม็นคาวคลุ้งไปทั่ว 

"แค่กๆๆ!"

สีหน้าสีม่วงคล้ำค่อยๆ จางหายไป เลือดที่ไหลจากแผลเริ่มเปลี่ยนกลับเป็นสีแดงสดอีกครั้ง หวังเล่ยหอบหายใจหนักหน่วง แต่แววตามีชีวิตชีวากลับคืนมา 

"ข...ขอบคุณนายน้อย... ข้านึกว่าจะตายซะแล้ว"

เย่หวงถอนหายใจยาว ปาดเหงื่อที่หน้าผาก 

"เกือบไปแล้วไหมล่ะ... พิษพวกมารนี่ร้ายกาจชะมัด"

จากนั้นเขาก็หันไปเทยายาแก้พิษและยาฟื้นฟูจำนวนมากจากกระเป๋ามิติ กองลงตรงหน้าทุกคน 

"เอ้า... พวกเจ้าที่เหลือก็เหมือนกัน ใครโดนข่วนโดนบาด รีบกินยาแก้พิษดักไว้ก่อนเลย แล้วก็เอายาฟื้นฟูพวกนี้ไปแบ่งกัน" 

เย่หวงโยนขวดยาให้ราวกับแจกขนม 

"ข้ามีเยอะจนรกกระเป๋า... ใช้ๆ ให้มันหมดไปซะ จะได้เดินทางต่อ"

ทุกคนมองกองยามูลค่ามหาศาล (ในสายตาพวกเขา) ด้วยตาเป็นประกาย 

"ขอบคุณนายน้อย!"

เมื่อแน่ใจว่าทุกคนพ้นขีดอันตรายและเริ่มฟื้นตัวดีแล้ว เย่หวงก็เงยหน้ามองขึ้นไปบนยอดเขาที่อยู่ไม่ไกล 

"รักษาตัวให้ดี... อีกนิดเดียวก็จะถึงยอดเขาแล้ว" 

"ไปปิดจ๊อบงานนี้กันเถอะ"