ดันเจี้ยน x ดันเจี้ยน

          อุณหภูมิยามเช้ายังเย็นจนทำให้รู้สึกหนาวอยู่บ้างอากาศสะอาดสดชื่นยามเช้าตรู่ไหลผ่านเส้นผมและชายเสื้อของเรย์ที่กำลังวิ่งจ๊อกกิ้งอยู่บริเวณสวนหย่อมใต้คอนโดสุดหรูใจกลางเมืองซึ่งมีลักษณะเป็นอาคารแฝดสูงตั้งอยู่ในย่านเมืองใหม่เขตฮารุมิ

          ไม่นานหลังจากเรย์ได้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงฤดูใบไม้ผลิเขาได้ผ่านเรื่องราวมากมายจนฤดูร้อนแรกในรอบแปดปีได้มาเยือน

          การใช้ชีวิตของตนในช่วงนี้กลายเป็นรูปแบบที่ในตอนเช้าพอตื่นขึ้นมาก็ฝึกทักษะความแม่นยำควบคุมการไหลเวียนลมปราณในร่างกายผ่านการวิ่งโดยลดความเร่งโน้มถ่วงส่งกำลังภายในลงไปเป็นจังหวะที่ฝ่าเท้าในทุกย่างก้าวเคลื่อนย้ายร่างกายตนเองไปตามทิศทางระนาบที่ต้องการ

          หลังจากที่เด็กหนุ่มวอร์มอัปเสร็จปิดท้ายฝึกช่วงเช้าด้วยการเข้าสมาธิและเร่งการปล่อยออร่าลมปราณออกมาให้ได้มากที่สุดเพื่อเพิ่มความรุนแรงหรือนำมาใช้งานคราวละมาก ๆ

          ท่ามกลางความร่มรื่นของแมกไม้ภายในสวน เรย์ปล่อยวางความคิดควบคุมลมหายใจ ปล่อยจิตให้ว่าง หยุดปรุงแต่งความรู้สึก กำหนดวิธีการโคจรกำลังภายใน แปรเปลี่ยนเป็นพลังออร่าปกคลุมร่างและเร่งการเผาผลาญ

          วิธีนี้จะทำให้กำลังภายในหมดไปอย่างรวดเร็วแต่จะช่วยฝึกให้ร่างกายเพิ่มปริมาณกำลังภายในสูงสุดที่มีให้มากขึ้นจุนเปย์แนะนำว่าให้ฝึกแค่เพียงวันละครั้ง และวันละหนึ่งรอบเท่านั้นเพื่อให้ร่างกายได้ใช้เวลาจดจำคุ้นชิน

          ถึงแม้เขาจะมีสุดยอดเคล็ดวิชาดาบแต่ศักยภาพด้านอื่นไม่ได้ถูกพัฒนาไปถึงขีดสุดเลยดังนั้นการฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอยังคงมีประสิทธิภาพ

          ปัจจุบันเขาได้ย้ายมาอยู่ในห้องคอนโดสุดหรูย่านใจกลางเมืองของคางูยะอย่างเป็นทางการเพื่อสะดวกต่อการเดินทางไปมหาลัยแม้ตอนแรกเขาได้คัดค้านเธอเกี่ยวกับเรื่องที่อยู่อาศัยระหว่างนี้แต่คางูยะก็เล่าให้ฟังว่าพอหลังตัวเธอสอบเข้ามหาลัยได้ โซอิจิโร่หรือพี่ชายของเธอนั้นได้ซื้อที่นี่ให้เป็นของขวัญเพื่อสะดวกในการเดินทาง ทว่าหลังจากเธอแต่งงาน เลยไม่ค่อยได้มีโอกาสมาพักที่นี่มากเท่าไหร่นัก

          คางูยะยังเล่าอีกด้วยว่าแม้เธอจะเป็นพี่น้องต่างมารดากับพ่อของเขาแต่โซอิจิโร่ก็ไม่เคยรังเกียจเธอเลย ในบรรดาพี่น้องมากมายมีแค่โซอิจิโร่คนเดียวที่ดูแลเธออย่างพี่ชายที่แสนดีเสมอมา ด้วยหัวใจอันบริสุทธิ์มองเห็นเอ็นดูความเจ็บปวดของคางูยะในวัยเด็ก ทั้งสองจึงเติบโตมาแบบรักและทะนุถนอมกัน ท่ามกลางญาติพี่น้องที่มีแต่การแก่งแย่งชิงดี

          ตอนคางูยะอายุได้สิบกว่าปี โซอิจิโร่เลือกที่จะปฏิเสธการแต่งงานที่ครอบครัวมั่นหมายไว้เขายืนกรานจะแต่งกับแม่ของเรย์ซึ่งเป็นชาวต่างชาติจึงเป็นเหตุให้ถูกตัดขาดจากทางตระกูลแต่โซอิจิโร่ก็ไม่เคยขาดการติดต่อกับคางูยะเลย คอยส่งของขวัญให้เธอทุกปีไม่เคยขาด

          สำหรับคางูยะแล้วพ่อของเขาจึงเป็นเสมือนครอบครัวเพียงคนเดียวของเธอท่ามกลางหมู่ญาติพี่น้องมากมายที่เธอมองอย่างไร้ค่า

          ‘เธอและน้องสาวเป็นสิ่งเดียวที่พี่ชายของฉันเหลือทิ้งไว้ให้ฉันจะคอยทำหน้าที่ดูแลพวกเธอเหมือนที่พ่อของเธอคอยดูแลฉันเสมอมาเพราะฉะนั้นห้ามปฏิเสธความปรารถนาดีจากฉันอีกเข้าใจไหมคะ’

          เรย์ขบขันกับควมจริงจังเกินเบอร์ของคางูยะแต่นั่นก็ทำให้เขาหมดหนทางปฏิเสธ

          หลังจากเสร็จสิ้นการฝึกและกลับห้องเพื่อไปอาบน้ำอุ่นผ่อนคลาย น้ำอุ่น ๆ ช่วยขจัดความเหนื่อยล้าของร่างกายออกไป ทำให้เขาปล่อยใจดื่มด่ำอยู่ในห้วงความผ่อนคลายชั่วขณะ แต่สักพักกลิ่นหอมจากเครื่องเทศจาง ๆ โชยมาแตะจมูก

          เรย์ออกจากห้องส่วนตัวเดินตามกลิ่นนั้นจนมาถึงโซนห้องครัวภายในห้องพื้นที่สองร้อยตารางเมตรแบ่งเป็นสองห้องนอน สองห้องน้ำ สองห้องขับถ่ายมีพื้นที่ลีฟวิ่งค่อนข้างกว้างขวาง สุดปลายห้องนั่งเล่นเป็นหน้าต่างเต็มผนังขนาดยักษ์นอกหน้าต่างก็คือทิวทัศน์มุมสูงของกรุงโตเกียวเชื่อมติดกับสระน้ำส่วนตัวริมระเบียง

          เขาสวมกางเกงวอร์มเพียงตัวเดียวมายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มองแผ่นหลังคางูยะซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารท่าทางจริงจังขณะทำอาหารอย่างตั้งอกตั้งใจของเธอทำให้เขาเกิดความรู้สึกอุ่นซ่านในอกเพราะความอ่อนไหวอย่างประหลาดชายหนุ่มรู้ตัวเลยว่าตนอาการหนักจริง ๆ

          สัดส่วนอันโค้งเว้าของเธออันโดดเด่นถูกขับออกผ่านสปอร์ตบราและกางเกงขาสั้นสบายๆ เผยให้เห็นขาเรียวยาวที่เขาไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เธอเป็นผู้หญิงในอุดมคติที่ทุกคนจินตนาการถึงเป็นสาวสวยที่ไม่ว่าใครก็ต้องต่างหลงใหล ละสายตาไม่ได้เป็นตัวตนอันสมบูรณ์แบบอย่างไม่ต้องสงสัย

          ในสายตาเขาแล้ว คางูยะมีความสมบูรณ์พร้อมทั้งภายนอกและภายใน จิตใจดีวางตัวเหมาะสม มีบุคลิกภาพที่สง่างามชวนให้รู้สึกเกรงใจแต่ก็มีมุมเสน่ห์น่ารักและเข้าถึงได้ไม่ยาก

           เเน่นอนว่าเขาเองก็หลงใหลในเสน่ห์นี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้นด้วยเช่นกัน

          เด็กหนุ่มกับหญิงสาวร่วมสายเลือดที่ควรจะเป็นเพียงเเค่อาหลานใต้ชายคาเดียวกันซึ่งมันควรจะเป็นเเเค่นั้น เเต่เด็กหนุ่มไม่สามารถมองหญิงสาวเป็นเพียงแค่อาของตัวเองได้ ความรักที่เด็กหนุ่มร่วมสายเลือดมีให้กับหญิงสาวมาเนิ่นนาน ต่างจากความรักที่มอบให้เเก่คนในครอบครัวอย่างสิ้นเชิง

          ความรักที่มีต่อเธอไม่ได้จางลงไปเลยกลับยิ่งเด่นชัดแน่ใจมากขึ้นไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี

          เส้นผมยาวของคางูยะแกว่งไปตามอากัปกิริยาขนตายาวขยับไหวเป็นระยะ พวงแก้มขาวผ่องผุดสีแดงระเรื่อเป็นธรรมชาติแม้ว่ามองจากมุมนี้จะเห็นได้แค่ใบหน้าด้านข้างของเธอแต่เมื่อมีแสงสว่างจากด้านหลังคอยขับดันเส้นโค้งที่ไล่ตั้งแต่จมูกมาจนถึงคางและต่อไปยังลำคอก็ยิ่งทวีความงดงามและอ่อนช้อย

          เรย์พอรู้มาบ้างว่าช่วงนี้เธอมีปัญหากับทางบ้านทำให้ต้องกลับมาอาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราวด้วยกันกับเขาและดูเหมือนเธอจะไม่ได้ระวังเรื่องการแต่งตัวสักเท่าไหร่หรือไม่เธอคงมองว่าเขาเป็นเพียงหลานชายตัวน้อยดั่งวันวานเพียงเท่านั้นจริง ๆ

          ซึ่งปกติเธอมักหมกมุ่นอยู่กับเรื่องงานของตัวเองตลอดยิ่งเวลาตั้งใจหรืออ่านข้อมูลอะไรสักอย่าง เขาเรียกหลายทีก็ไม่ได้ยินขนาดเขาคิดว่าตัวเองโลกส่วนตัวสูงแบบไม่ค่อยสนใจใครแล้ว แต่เจอคางูยะเขาไปก็ยังคิดว่าตัวเองแพ้ราบคาบ

          บางวันเราแทบไม่ได้คุยกันต่างคนต่างอยู่มุมใครมุมมันแต่คางูยะก็ไม่ได้มีบรรยากาศเย็นชาอะไรเหมือนเวลาปกติที่มักแสดงออกให้ทุกคนเห็น

          “กลิ่นหอมโชยจนไปถึงห้องนอนเลยครับ”

          คางูยะไหล่กระตุกหงึกขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นเขามาโผล่ที่ด้านหลังอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียงแล้วเดินไปหยิบขวดน้ำในตู้เย็นมาเปิดฝายกดื่ม

          “ไหน ๆ ก็มาแล้วลองชิมนี่ดูหน่อยสิคะ”

          เรย์ชะงักเมื่อหญิงสาวยื่นช้อนที่เธอเพิ่งชิมรสชาติอาหารไปเมื่อครู่ส่งให้แต่เมื่อคางูยะไม่คิดอะไรมากเขาก็พยายามข่มใจไม่คิดว่ามันเป็นจูบทางอ้อมอะไรเทือกนั้น

          ทว่าในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างกับเด็กน้อยไม่ประสาเรื่องความรัก

          “รสชาติเป็นอย่างไรบ้างคะ”

          คางูยะถามเสียงเรียบจ้องมองดูสีหน้าของเขาขณะกำลังชิมรสชาติอาหารฝีมือเธอ

          เมื่อชิมครบทุกอย่างแล้วเขาก็ออกความเห็นว่าอร่อย

          “นี่มันน่าตกใจมากครับไม่คิดว่าอาจารย์จะทำอาหารไทยเป็นด้วย”

          เขาตกใจจริง ๆไม่ได้แค่พูดไปตามบรรยากาศ ถึงแม้ว่ารสชาติจะไม่จัดจ้านเท่าต้นตำหรับก็ตาม

          “รู้อยู่หรอกนะคะว่าโกหก...แต่ครั้งนี้จะยอมโดนหลอกก็ได้ค่ะ”

          คางูยะมองเขาเหมือนคิดว่านั่นเป็นคำตอบที่ยังไม่ดีพอ เธอต้องการคำที่ชัดเจนกว่านี้ และพยายามจะปั้นหน้าบึ้งแต่มุมปากกลับขยับยิ้มเล็กน้อยเธอรู้ดีว่าอาหารของชนชาติอื่นไม่ใช่อะไรที่ถนัดสำหรับเธอเลยสักนิด

          “’งั้นให้ผมช่วยด้วยอีกแรงแล้วกันนะครับ...ไม่อยากให้ฝีมือทำอาหารที่ได้รับการสั่งสอนมาจากแม่ต้องขึ้นสนิมไปซะก่อน”

          เขาตีหน้าซื่อยกสองมือยอมแพ้พลางหัวเราะแบบที่สดใสจนใบหน้าคมคายกระจ่างสว่างไสว และเพราะว่านี่เป็นสุดสัปดาห์ดังนั้นวัตถุดิบอาหารที่ทำล้วนอุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ พอให้เพิ่มได้อีกหลายอย่าง