แค่เพื่อนจะรักได้ไง

???? ~ อีบุ๊คมาแล้วค่า ~ ????

สั่งซื้อ E-Book พิมพ์ : แค่เพื่อนจะรักได้ไง

‼ ราคาโปรโมชั่น 59฿ (Apple 85 บาท) ระยะเวลา 7 วัน!!

!! หมดโปรปรับเป็๞ 119฿ (Apple 149 บาท) ทันที ‼

ระยะเวลาโปรโมชัน : 25 ก.พ. 2568 - 04 มี.ค. 2568 (หมดเวลา 23:59 น.)

# IOS แนะนำให้ซื้อผ่านเว็บซาฟารีนะคะจะได้ราคา Android ค่ะ #

(อ่านจบแล้วอย่าลืม กดหัวใจ และ พิมพ์รีวิว ให้หยกด้วยนะคะ)

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

มีทั้งหมด 19 บท + ตอนพิเศษค่ะ (รายตอนลงเว็บ #ลงไม่จบ)

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

๰่๥๹บ่ายของวันใหม่

ลานกว้างหลังตึกคณะนิเทศศาสตร์

๻ั้๹แ๻่เมื่อวาน ฉันก็เริ่มหลบหน้าชาน โดยการไม่ยอมเดินไปกับเขา ไม่ค่อยคุยกับเขามาก และพยายามไม่สบตาเขานานเกินไป

แต่เอาเข้าจริง มันยากกว่าที่คิด เพราะชานก็ไม่ปล่อยให้ฉันออกห่างง่าย ๆ เลย เหมือนอย่างตอนนี้ที่เขาเดินตรงมาหาฉัน

“ออม หลบหน้าชานทำไม?”

“ฉันไม่ได้หลบ”

“แน่ใจ? แล้วทำไมต้องเดินหนีทุกครั้งที่เห็นชานล่ะ?”

“ฉันก็แค่งานยุ่ง”

“ยุ่ง? หรือกำลังหนี?”

“ชาน! หยุดถามแบบนี้ได้ไหม?”

“ไม่ได้”

“!” ฉันเงียบไป ใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ชานจ้องฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดช้า ๆ

“ชานจะไม่ปล่อยให้ออมหนีไปง่าย ๆ หรอกนะ”

ชาน Talk

ผมจ้องออมที่ดูเหมือนจะช็อกกับคำพูดของผม เธอเม้มปากแน่นแล้วหันหน้าหนี ผมรู้ว่าเธอพยายามหลบหน้าผม แถมยังทำเหมือนว่าเราไม่มีทางไปกันได้นั้นอีก

แต่เธอคิดผิด...

ผมจะต้องทำให้เธอเชื่อว่าผมชอบเธอจริง ๆ แต่จะทำยังไงดี? แม้ผมจะรุกหนักแค่ไหน ออมก็ยังปฏิเสธความรู้สึกของตัวเอง

แบบนี้มันไม่ได้การแล้ว

“ออม” ผมเรียกชื่อเธอ แต่เธอกลับทำเป็๞ไม่ได้ยิน เดินหนีไปอีกทางโดยไม่แม้แต่จะมองมา

“ออม เดี๋ยวก่อน” ผมคว้าข้อมือเธอไว้ และแน่นอนว่าเธอชะงักนิดหนึ่ง

“อะไร” เสียงเธอเบาหวิว แต่มันสั่นเล็กน้อย เธอพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่าง และนั่นยิ่งทำให้ผมอยากรู้ว่าเธอกำลังเป็๞อะไรอยู่

“เป็๲อะไร?” ผมถามตรง ๆ

“ทำไมถึงพยายามหนีชานขนาดนี้?”

“ฉันไม่ได้หนี”

“แน่ใจ? แล้วนี่เรียกว่าอะไร?”

“...”

“ออม”

“ฉันแค่...” เธอเม้มปากแน่น เหมือนลังเลว่าจะพูดหรือไม่พูดดี จนผมชักหงุดหงิด ทำไมเธอต้องทำเหมือนมีอะไรที่พูดไม่ได้ด้วยวะ?

“ฉันแค่คิดว่า...” เธอพูดขึ้นในที่สุด

“มันอาจดีกว่าถ้าเรา...เว้นระยะห่างกันหน่อย”

“เว้นระยะห่าง?” ผมขมวดคิ้ว

“หมายความว่าไง?”

“ก็...ตามนั้น”

“...”

“นายไม่คิดเหรอว่า...เราสองคนมันเข้ากันไม่ได้?” เข้ากันไม่ได้? ผมจ้องเธอนิ่งขึ้น

“ออมกำลังพูดอะไร?” ออมหันหน้าหนี พูดเสียงเบา

“ฉันหมายถึง นายเป็๞หนุ่มฮอต ทุกคนสนใจนาย แถมยังมีคนที่ดีกว่าฉันอีกตั้งเยอะ...”

อะไรวะ...? ทำไมเธอถึงได้กลับมาพูดเ๱ื่๵๹นี้อีกแล้ว?

“ให้ชานเลือกเองได้ไหมว่าใครสำคัญสำหรับชาน?” ผมพูดขัดทันที

“...”

“ชานไม่เคยสนหรอกว่าคนอื่นจะมองยังไง หรือคิดว่าชานควรอยู่กับใคร”

“แต่นายก็อยู่กับคนสำคัญของนายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?” เธอพูดอะไรประหลาด ๆ อีกแล้ว...

“หมายความว่าไง?”

“ก็...” เธออึกอัก เหมือนไม่อยากพูด แต่สุดท้ายก็หลุดปากออกมา

“นายจะอยู่กับใครก็เ๹ื่๪๫ของนายเถอะ!”

หา!?

“ออมหมายถึงอะไร? ชานงงไปหมดแล้วนะ” ผมขมวดคิ้ว

ออมเหมือนจะรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกมา เธอก็เริ่มเม้มปากแน่นแล้วส่ายหน้าทันที

“เปล่า! ฉันไม่ได้หมายถึงอะไรทั้งนั้น!”

“ออม” ผมจับไหล่เธอ

“ถ้ามีอะไรก็พูดมาเถอะ”

“ฉันไม่มีอะไรจะพูด!”

“ออมมีแน่”

“ชาน!” เธอตวัดสายตามามอง ดวงตาสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่ผมอ่านไม่ออก

“พอเถอะ” เธอพูดเสียงเบา

“อย่าทำให้มันยากไปกว่านี้เลยนะ”

“?”

“ฉันขอร้อง” พูดจบ เธอก็สะบัดมือผมออกก่อนจะรีบวิ่งออกไปทันที

ผมได้แต่มองตามแผ่นหลังของออมที่หายลับสายตา แล้วตั้งคำถามกับตัวเองว่า นี่มันเกิดไรขึ้นวะเนี่ย?

และที่สำคัญ...ทำไมเธอถึงทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ด้วยวะ?

ห้องลับไร้ผู้คน

“เห้ย ไอ้ชาน ทำหน้าเครียดขนาดนั้น เดี๋ยวแก่ก่อนวัยนะมึง” เสียงไอ้คิวดังขึ้น พร้อมกับไอ้โนวาที่เดินมานั่งข้าง ๆ ผม

“พวกมึง...”

“เป็๞ไรวะ ทำไมทำหน้าเศร้าจัง?” ไอ้โนวาถาม

“กูว่ากูไปทำอะไรผิดมาแน่ ๆ แต่ไม่รู้ว่าผิดตรงไหนวะ”

“เดี๋ยว ๆ ๆ มึงพูดให้งงน้อยกว่านี้หน่อยดิ” ไอ้คิวขมวดคิ้ว

“เมื่อกี้กูทะเลาะกับออม กูพยายามคุยด้วย แต่เธอกลับพูดเ๱ื่๵๹แปลก ๆ”

“เ๹ื่๪๫แปลก ๆ?”

“เออ” ผมถอนหายใจยาว ก่อนกลับมาทบทวนคำพูดของออมต่อ

“เธอพูดเหมือนว่ากูควรอยู่กับคนของกู แล้วก็...” ผมชะงักเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ

“เธอบอกว่า นายจะอยู่กับใครก็เ๱ื่๵๹ของนายเถอะ!” พอผมพูดจบ ไอ้คิวกับไอ้โนวาก็หันมองหน้ากัน ก่อนที่ไอ้คิวจะเป็๲ฝ่ายพูดต่อ

“มึงคงยังไม่รู้ตัวสินะ?”

“รู้ตัวเ๱ื่๵๹อะไร?”

“เ๹ื่๪๫ข่าวมึงกับนาราไง”

“ข่าวอะไรวะ?”

“เฮ้อ มึงนี่ไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ” ไอ้โนวาถอนใจ

“แล้วสรุปมันเ๱ื่๵๹อะไร มึงพูดมาให้ชัด ๆ ดิ้” ผมขมวดคิ้ว

“มีข่าวว่ามึงกำลังคุย ๆ กับนาราอยู่”

“!” ผมเบิกตากว้าง

“มึงล้อเล่นรึไง?”

“กูจะล้อเล่นทำไม? ข่าวลือมันดังทั่วมหา’ ลัย๻ั้๹แ๻่วันที่มึงไปคุยกับนาราที่โรงอาหารแล้ว” ไอ้คิวเสริมจริงจัง

ผมนิ่งไป แสดงว่าออมต้องเข้าใจผิดเ๹ื่๪๫นี้แน่ ๆ

“เดี๋ยว...แล้วข่าวนี้มาจากไหน?”

“ก็มีคนเห็นมึงกับนาราคุยกันสองต่อสอง แถมเธอเอามือแตะแขนมึงด้วย”

อ๋อ...วันนั้นนี่เอง

นารามาหาผมเพื่อคุยเ๹ื่๪๫งาน เธอขอให้ผมช่วยตัดต่อวิดีโอประกวดของคณะบริหารธุรกิจให้ แล้วเธอก็ขอบคุณพร้อมแตะแขนผมนิดหน่อย...มันก็จบแค่นั้นเอง

“โธ่โว้ย! ให้ตายสิวะ...” ผมเสยผมอย่างหงุดหงิด นี่มันเ๱ื่๵๹บ้าอะไรวะเนี่ย!?

“แล้วออมก็รู้เ๹ื่๪๫นี้?” ผมถามต่ออย่างหัวเสีย

“แน่นอนดิ” ไอ้คิวว่า

“ข่าวดังขนาดนี้”

“ทีแรกกูก็สงสัยว่าทำไมออมถึงตีตัวออกห่างมึง ที่แท้เธอคงเชื่อข่าวนี้แหละ” ไอ้โนวากอดอก

“...” ผมเงียบ กำหมัดแน่น

เธอคงคิดว่าผมชอบนาราสินะ แม่ง...แย่ชิบหายเลยวะ แถมผมยังทำเธอร้องไห้ด้วยอีก

“กูไม่เคยคิดอะไรกับนาราเลย” ผมพูดหนักแน่น

“เออ พวกกูรู้” ไอ้คิวพยักหน้า

“แต่คนอื่นไม่รู้ไง โดยเฉพาะออม”

“แล้วกูควรทำไงดีวะ?” ผมหันมองพวกมัน

ส่วนไอ้คิวกับไอ้โนวาหันมาสบตากันเหมือนกำลังวางแผนอะไรสักอย่าง

“มึงต้องทำให้ออมมั่นใจว่ามึงชอบเธอจริง ๆ”

“แต่ถ้าแค่พูดตรง ๆ ออมอาจไม่เชื่อ มึงต้องค่อย ๆ ทำให้เธอเริ่มเชื่อมโยงบางอย่างได้เอง”

เชื่อมโยง?

“มึงต้องทำให้เธอจำมึงได้ ว่ามึงเป็๞ใคร...๻ั้๫แ๻่แรก” ผมชะงักไปเมื่อได้ยินคำนั้น

ทำให้เธอรู้ว่าผมเป็๲ใคร...งั้นเหรอ?

~ สวัสดีค่ะทุกคน ~

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณที่ติดตามอ่านนิยายมาจนถึงตอนที่ 10 กันนะคะ แต่มีเ๹ื่๪๫อยากแจ้งให้ทราบนิดนึงค่ะ...

หลังจากนี้ (๻ั้๹แ๻่บทที่ 10 เป็๲ต้นไป) จะไม่มีการอัปโหลดเนื้อหาแล้วนะคะ ถ้าใครอยากอ่านตอนต่อไปจนจบแบบฟิน ๆ สามารถซื้อ E-BOOK มาอ่านได้เลยค่ะ

ต้องขออภัยในความไม่สะดวกจริง ๆ นะคะ เพราะถ้าจะลงต่อคงต้องติดเหรียญแพงมาก ซึ่งไม่เวิร์กทั้งสำหรับรี้ดเดอร์ที่น่ารักและคนเขียนเอง เลยตัดสินใจปล่อยให้อ่านฟรีกันได้แค่ถึงบทที่ 10 แทนค่ะ

ขอขอบคุณทุกคนมาก ๆ ที่ให้การสนับสนุนและติดตามเ๱ื่๵๹นี้มาตลอดนะคะ เจอกันต่อใน E-BOOK น้าาา