ตอนที่ 31 ทางเลือกของผู้ถูกเลือก
[กลางป่าทมิฬ – เงาแห่งการตัดสินใจ]
แสงจันทร์ส่องกระทบลงมายังป่าทมิฬ เผยให้เห็นเงาดำที่พาดผ่านต้นไม้สูงตระหง่าน ลมกลางคืนพัดผ่าน ทำให้ใบไม้ไหวเอนเป็เสียงก้องสะท้อนในความเงียบงัน
หลงเทียน ลี่ซิน และเฟิงหลิน ยังคงยืนอยู่กลางป่า พวกเขาจ้องมองร่องรอยพลังประหลาดที่ทิ้งไว้บนพื้นดิน
"พลังนี้... มันไม่ใช่พลังของเงามืดธรรมดา" ลี่ซินเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้มลงสำรวจ
เฟิงหลินใช้นิ้วแตะพื้น ก่อนจะรู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมา "มันเป็พลังที่มีต้นกำเนิดจากบางสิ่งที่เราไม่เคยพบมาก่อน"
หลงเทียนยังคงจ้องมองไปรอบๆ ด้วยสายตาแน่วแน่ "เราไม่มีเวลาให้เสียแล้ว หากมีใครบางคนกำลังควบคุมพลังนี้ พวกเราต้องรีบตามหาตัวให้พบก่อนที่มันจะสายเกินไป"
ทันใดนั้นเอง ลมกรรโชกแรงก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ล่องลอยมากับสายลม
"เ้าจะเลือกแสง หรือเงากันแน่?"
เสียงนั้นทำให้ทั้งสามคนสะดุ้ง เฟิงหลินชักกระบี่ออกมาเตรียมพร้อม ลี่ซินขมวดคิ้วมองไปรอบๆ
"ใครกัน!?" ลี่ซินะโถาม
ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่าน ทว่าระหว่างที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว เงาสีดำก็ค่อยๆ รวมตัวกันจนกลายเป็รูปร่างของชายชุดคลุมสีเทา
"เ้าคือใคร?" หลงเทียนเอ่ยถามเสียงแข็ง
ชายชุดคลุมสีเทาไม่ได้ตอบในทันที เขามองหลงเทียนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลึกลับ
"ข้าคือผู้ที่เฝ้าสังเกตทุกสิ่ง"
"เ้าเป็พวกของอสูรทมิฬหรือไม่?" เฟิงหลินถามพลางขยับกระบี่ในมือ
ชายชุดคลุมสีเทาหัวเราะเบาๆ "ไม่ ข้าไม่ใช่ทั้งพวกของอสูรทมิฬ และไม่ใช่พวกของเ้า"
"แล้วเ้า้าอะไร?" ลี่ซินถามอย่างไม่ไว้วางใจ
ชายชุดคลุมสีเทามองหลงเทียนก่อนจะกล่าวช้าๆ
"เ้าถูกเลือก... แต่เ้าเองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องเลือกสิ่งใด"
---
[เงามืดที่คืบคลาน]
ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่มืดมิดก็เกิดแรงสั่นะเืขึ้น พลังเงามืดเริ่มไหลทะลักออกมาจากพื้นดิน
"มันมาแล้ว!" ชายชุดคลุมสีเทากล่าว พร้อมกับถอยห่างออกไป
เงาดำพุ่งขึ้นจากพื้น กลายเป็อสูรเงาขนาดมหึมา ตาของมันเรืองแสงสีแดงฉาน
"พวกเ้า... ไม่อาจหนีจากโชคชะตาได้!"
มันคำรามก่อนจะพุ่งเข้าโจมตี
หลงเทียนชักกระบี่ออกมาฟันสวนกลับ แสงสีทองจากกระบี่ของเขาฟาดเข้าใส่อสูรเงา ทำให้มันกรีดร้องด้วยความเ็ป
เฟิงหลินและลี่ซินะโเข้าโจมตีพร้อมกัน เสียงอาวุธปะทะกับเงามืดดังสะท้อนไปทั่วป่า
"มันแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิด!" เฟิงหลินกัดฟัน
หลงเทียนจ้องมองไปที่ชายชุดคลุมสีเทา "หากเ้ารู้บางอย่าง ก็ช่วยบอกเรามาเดี๋ยวนี้!"
ชายชุดคลุมสีเทาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะกล่าว
"ข้าจะบอกเพียงสิ่งเดียว... หากเ้า้าทำลายเงามืด เ้าต้องเข้าใจมันเสียก่อน"
สิ้นคำกล่าวนั้น ร่างของเขาก็ค่อยๆ เลือนหายไปกับสายลม ทิ้งให้หลงเทียนต้องตัดสินใจด้วยตนเอง
---
[การตัดสินใจของหลงเทียน]
หลงเทียนมองไปยังอสูรเงาที่ยังคงคำรามและโจมตีอย่างบ้าคลั่ง
"เข้าใจเงามืดงั้นหรือ..."
เขาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเปิดมันขึ้นมาใหม่ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแสงที่แน่วแน่
"ข้าจะไม่ยอมให้เงามืดกลืนกินโลกนี้!"
เขาพุ่งเข้าไปพร้อมกับกระบี่ในมือ ใช้พลังทั้งหมดของตนฟาดลงไปยังจุดศูนย์กลางของอสูรเงา
เสียงะเิดังสนั่น เงามืดแตกกระจาย ท้องฟ้าที่มืดมนเริ่มสว่างขึ้น
ลี่ซินและเฟิงหลินถอยห่างออกมา หอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า
"เราทำสำเร็จหรือ?" ลี่ซินพึมพำ
หลงเทียนยังคงจ้องมองไปที่เงามืดที่แตกกระจาย ทว่าในใจของเขารู้ดีว่า นี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า
---
[เงามืดที่ยังไม่หายไป]
แม้ว่าอสูรเงาจะถูกทำลายไปแล้ว แต่พลังบางอย่างยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ
ชายชุดคลุมสีเทาที่หายไปก่อนหน้านี้ ปรากฏตัวอีกครั้ง เขามองไปที่หลงเทียนก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงแ่เบา
"าที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น"
สิ้นคำกล่าวของเขา เงามืดบางอย่างก็เคลื่อนไหวอยู่ในความเงียบงัน