เทพแห่งความตาย

ณ ห้องโถงองค์ราชา

เหล่าบรรดาผู้อาวุโส ขุนนางและทหารต่างก็ยืนเรียงกันเป็นแถวยาวอย่างเรียบร้อยแต่ไม่นานก็มีเสียงคุยกันตลอดมา

แซ่ดด--

แซ่ดด--

แซ่ดด--

"อะฮึ้ม!"

ด้วยการไอกระแอมขององค์ราชาเบาๆทำให้พวกเขาเหล่านั้นต่างก็ยืนนิ่งเงียบกันในทันที

องค์ราชาและองค์ราชินีกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์
องค์หญิงเชอร์เบทกำลังยืนอยู่ข้างองค์ราชินี
ส่วนเอลิออสก็กำลังยืนอยู่ข้างองค์ราชานับว่านี่เป็นการรวมตัวที่สมบูรณ์แบบก็ว่าได้

"องค์รัชทายาทชาร์ลสที่เป็นบุตรชายคนแรกของข้าและองค์หญิงเซลีนที่เป็นลูกสะใภ้ของข้าพวกเขาได้สวรรคตไปเมื่อสองสัปดาห์ที่แล้วพวกเราก็ได้ทำพิธีตามประเพณีที่มีมาอย่างเรียบร้อยกันแล้ว"

"ส่วนตัวของคนร้ายที่กล้ามาทำเรื่องแบบนี้กับคนที่เป็นถึงผู้สืบทอดบัลลังก์ไม่ว่าจะเป็นใครข้าก็ไม่มีทางที่จะยกโทษแก่มันผู้นั้นได้ถ้าใครมีเบาะแสอะไรเกี่ยวกับตัวตนของคนร้ายหรือมีคนรู้หรือไปเจอตัวของคนร้ายนั้นสามารถนำตัวมันมาให้ข้าได้และข้าก็จะยกรางวัลแก่คนที่พาตัวมันมาได้"

องค์ราชาพูดขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวก่อนที่จะพยายามลดอารมณ์ของตัวเองลง

"ทุกคนก็รู้ดีอยู่แล้วว่าในตอนนี้ตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์หรือตำแหน่งองค์รัชทายาทว่างอยู่แต่พวกเจ้าอย่าได้เป็นห่วงเพราะเรื่องนี้มีทางแก้อยู่แล้ว"

หลังจากองค์ราชาพูดจบประโยคเอลิออสก็เดินไปอยู่ตรงหน้าขององค์ราชาอย่างรวดเร็วผู้คนต่างก็แตกตื่นกันเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า

"ข้าขอแต่งตั้งให้ เอลิออส วินเซนท์ คาร์เพนเทอร์ได้เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์องค์ต่อไปตั้งแต่บัดนี้!"

องค์ราชาเดินไปติดเข็มที่เป็นสัญลักษณ์ของผู้สืบทอดด้วยตนเองอย่างยิ้มแย้มแต่ผู้คนที่เห็นภาพตรงหน้าต่างก็ยืนอึ้งกันเป็นแถบๆ

"ขออภัยเพคะฝ่าบาท!"

ผู้อาวุโสคนนึงที่เดินมาตรงหน้านิดหน่อยก่อนที่จะก้มหัวทำความเคารพแก่ฝ่าบาทได้ถามขึ้น

"ไม่ใช่ว่าองค์ราชาทรงให้องค์หญิงเชอร์เบทได้สมรสกับลูกชายของข้าและให้ลูกชายของข้าได้เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ไม่ใช่หรือเพคะ?!"

"ข้าพูดแบบนั้นอย่างนั้นรึ?"

องค์ราชาถามด้วยเสียงนิ่ง

ผู้อาวุโสคนนี้ก็ยืนนิ่งทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น
เมื่อไม่กี่วันก่อนองค์ราชาได้เรียกตัวของเขา
ไปพบและถามไถ่เรื่องลูกชายของตนเองเขา
จึงคิดว่าองค์ราชากำลังจะจับคู่ลูกชายของ
เขากับองค์หญิงเชอร์เบทอย่างแน่นอนหลายวันมานี้เขาจึงอารมณ์ดีอยู่ทุกวันและป่าวประกาศไปทั่วอย่างสุขใจสุดชีวิตแต่มันไม่ใช่แบบนั้นอย่างนั้นรึ?

"อืม..ข้ารู้แล้วว่าข่าวลือมั่วๆนี่มาจากใคร"

องค์ราชาเกาคางก่อนที่จะหันไปจ้องมองเขา
ทำให้เขาแทบจะทรุดลงไปณที่ตรงนั้นเลย

"ข้าก็กะว่าจะให้บุตรสาวของข้าได้สมรสกับผู้ชายดีๆคนนึงแล้วจะให้ชายคนนั้นได้เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์"

ได้ยินทั้งประโยคนี้ผู้อาวุโสคนเดิมก็มีหวังขึ้นมา

"แต่ว่าเรื่องการสมรสมันไม่ใช่เรื่องที่จะให้คน
สองคนที่ยังไม่ได้จะรู้จักกันหรือรักกันแต่งกันได้ข้าไม่ยอมให้บุตรสาวของข้าต้องมาเสียใจกับเรื่องไร้สาระพวกนี้หรอกนะแถมนางก็ยังยืนยันปฏิเสธการรับบัลลังก์ด้วยตนเองอีกด้วย ข้านั้นย่อมไม่ใช่คนที่จะบังคับใครอยู่แล้วยิ่งเป็นบุตรของตนเองก็ยิ่งแล้วใหญ่และนางก็ได้เสนอชื่อของเอลิออสที่เป็นน้องชายของนางหรือบุตรชายคนสุดท้ายของข้าถึงแม้ว่าเขาก็ไม่ได้ต้องการสืบทอดบัลลังก์ด้วยเช่นกันแต่เขาก็ยังน้อมรับด้วยความยินดีนั้นก็เป็น
เพราะประชาชนในเมืองแห่งนี้ยังไงล่ะ"

"ข้าจะให้คนอื่นมาปกครองโดยมั่วซั่วไม่ได้!
แต่ถ้าเป็นบุตรชายของข้าคนนี้ข้าเองหรือ
พวกเจ้าเองก็คงจะรู้นิสัยของเขากันดี"

"ทำให้ไม่มีเรื่องต้องกังวลใดๆถ้าให้เขาได้มาสืบทอดตำแหน่งของข้าแต่ยังไงพวกเจ้าก็ยังมีคำถามที่ว่า'เอลิออสอาศัยอยู่ที่เมืองฟรานซิส'ข้าอยากจะบอกพวกเจ้าให้ชัดๆจรงนี้เลยนะว่า"

"ข้ายังไม่ได้จะสละบัลลังก์ตอนนี้"

"เพราะฉะนั้นก็ไม่ต้องห่วงเรื่องปัญหานี้ได้ไว้ถึงช่วงเวลาที่ข้าต้องสละบัลลังก์ตัวของเขาก็คงต้องย้ายกลับมาอยู่ที่เมืองอย่างแน่อน"

"เพราะฉะนั้นปัญหานี้ก็จบลงไปแล้ว"

"มีปัญหาอะไรอีกก็พูดกันออกมาเลยข้าจะได้ชี้แจ้งให้พวกเจ้าได้รู้ทุกคำถามที่พวกเจ้าอยากรู้เลย!"

องค์ราชาเอามือเท้าคางพร้อมกับหันไปสบตากับเหล่าบรรดาผู้คนที่กำลังยืนฟังด้วยความอึ้ง

เงียบบ--

"งั้นก็ไม่มีใครคัดค้านใช่หรือไม่?"

เงียบบ--

องค์ราชาหันมามองเอลิออสที่กำลังคุกเข่าลงอยู่ตรงหน้าขององค์ราชาอย่างนิ่งเงียบแล้วนั้น

"นับตั้งแต่วันนี้เจ้าคือผู้สืบทอดบัลลังก์องค์ต่อไปแห่งเมืองแลคซัส องค์รัชทายาทเอลิออส!"

"น้อมรับเพคะ!"

เอลิออสตอบอย่างหนักแน่นพร้อมทำความเคารพองค์ราชาก่อนที่จะหันมามองเหล่าบรรดาผู้คนทันใดนั้นก็ได้มีเสียงปรบมือดังสนั่นกึกก้องทันที

แปะะ-- แปะะ-- แปะะ--

เอลิออสที่กำลังนั่งอยูีใกล้ๆประตูทางเข้าเล็กน้อยเขากำลังนั่งมองเข็มรูป☆ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของผู้สืบทอดด้วยแววตาซับซ้อนยิ่งนักก่อนที่จะเก็บมันลงไปในกระเป๋าเมื่อได้ยินเสียงของคนกำลังเดินมา

"อยู่ตรงนี้นี่เอง! ข้ากำลังหาเจ้าอยู่ตั้งนาน"

องค์หญิงเชอร์เบทที่เดินมาพร้อมบ่างรับใช้อีกสองคนที่กำลังเดินตามนางอยู่ข้างหลังอย่างแอบๆ

"มีอะไรอย่างนั้นรึ?"

เอลิออสถามด้วยเสียงนิ่งๆ

"ออกไปข้างนอกกัน~"

องค์หญิงเชอร์เบทพูดชวนอย่างเบิกบานใจ

'ใช่สิ ตัวเองไม่มีเรื่องกังวลแล้วนี่!'

เอลิออสที่เห็นใบหน้ายิ้มแย้มขององค์หญิงเชอร์เบททำให้อดไม่ได้ที่จะบ่นอยู่ในใจที่นางผลักภาระนี้มาให้เขาแทนแถมยังมาทำหน้าตามีความสุขอีก?!

"ไม่ใช่ว่าเจ้าจะปฏิเสธข้าหรอกใช่หรือไม่?!
พวกเราไม่ได้ออกไปกันตั้งนา..."

ในขณะที่องค์หญิงเชอร์เบทกำลังพูดอย่างงอนๆในขณะนั้นเองก็ได้มีเสียงเอะอะโวยวายอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าอย่างเสียงดัง

ในขณะเดียวกัน

"เอ่อ..เจ้ายืนยันว่าจะให้มาส่งตรงนี้งั้นเหรอ?"

เลเรียลหันไปถามหญิงสาวด้วยความหนักใจ
หญิงสาวกระโดดลงบนรถม้าทำให้นางได้เผย
ความงามของใบหน้าและร่างกายที่ยั่วยวน
ออกมาโดยที่นางไม่ได้ตั้งใจด้วยซ้ำ

"แม่หนู! เจ้าอย่าได้มาก่อเรื่องแบบนี้เลยหน่า~"

ลุงเลเบรทออกมาพูดเตือนกับนางอย่างกังวลใจแต่นางหาได้ฟังไม่นางที่รีบเดินเข้าไปข้างในวังด้วยความรวดเร็วและนางก็ถูกสกัดกั้นจากทหารสองคนที่กำลังยืนเฝ้าประตูอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน

"น้องสาว! ถึงเจ้าจะสวยขนาดนี้แต่ใช่ว่าจะมาเข้าวังโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้นะครับ~"

"พวกเราคงต้องลงโทษนางสักหน่อยสินะ~"

"เห้ย! หยุดการกระทำต่ำทรามเดี๋ยวนี้!"

ลุงเลเบรทที่เห็นการพูดและการกระทำของทหารสองคนนี้ทำให้เขาอารมณ์ขึ้นอยู่บ้างจึงทนไม่ไหวทำให้ต้องลงมาด่าเจ้าพวกนี้อย่างรวดเร็ว

"ลุงเป็นใครวะ?"

"บังอาจมาพูดกับพวกข้าแบบนี้ได้ยังไง?!"

"สงสัยคงต้ิงสั่งสอนพวกไม่มีมารยาทพวกนี้
สักหน่อยแล้วว่ะเพื่อน~"

"ฮ่าๆ คงต้องเป็นแบบนั้นแหละ~"

"รีบมัดนังผู้หญิงนี้ก่อนเลยๆ
ถ้ามันหนีไปได้พวกเราคงจะอดว่ะเพื่อน~"

"โห่ว! ไอ้เจ้าพวกนี้บังอาจคิดจะมาเล่นกับข้า
พวกเราลงมาจัดการพวกมันซะ!"

หลังจากคำพูดของลุงเลเบรทจบลงบรรดาลูกน้องของเขาอีกแปดคนที่เป็นชายร่างกำยำไม่แพ้กับทหารสองคนนี่เลยลงมาจากรถม้าทันที

ทหารสองคนต่างก็หงื่อตกเล็กน้อย

"ห.หมาหมู่นี่หว่า!"

"หึ! คิดจะใช้จำนวนมากดดันงั้นเหรอ?
พวกเจ้าจะลืมไปแล้วว่าที่นี่ถิ่นใคร?!"

"เฮ้ย! พวกเรามีคนมาหาเรื่องว่ะ!"

ทหารคนนี้รีบตะโกนแจ้งคนอื่นๆทันที
ไม่นานทหารคนที่เหลือที่มาถึงกันแล้ว

ทหาร 2 คน + ทหารคนที่เหลือ 20 คน

vs                   

ลุงเลเบรท + ลูกน้องอีก 8 คน

"มีเรื่องอะไรกัน?"

เสียงใสเสียงนึงที่กำลังเข้าใกล้ๆมาเรื่อยๆจนในที่สุดร่างหญิงสาวและชายหนุ่มก็ได้ปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าของพวกเขาทั้งหลายก่อนที่จะเปิดศึกกันเหล่าบรรดาทหารที่ยืนมองอยู่ต่างก็ยืนเรียงกันเป็นแถวและยืนตรงก่อนที่จะทำความเคารพกันถึงแม้ว่าจะยังไม่ได้มองเห็นหน้าตาของคนที่กำลังเดินมาแต่ในเมื่อพวกทหารทำควาใเคารพซะขนาดนั้นพวกเขาก็ทำตามกันอย่างรวดเร็วเพราะคนที่กำลังเดินเข้ามาคงจะตำแหน่งสูงใช้ได้

"องค์ชาย!"

เสียงของเลวีนทำให้พวกลุงเลเบรทต่างก็หันไปมองที่คนที่กำลังเดินมาปรากฏหญิงสาวใบหน้าสะสวยที่เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ส่วนอีกคนนั้น?!

"คุณเอล?!"

ลุงเลเบรทสบถออกมาด้วยเสียงหลงเพราะเขาก็คิดไว้อยู่แล้วว่าเอลิออสคงจะเป็นลูกของคนใหญ่คนโตที่ไหนสักที่แต่ว่านี่?!

เขามาอยู่ในวังแห่งนี้ได้อย่างไรกัน?!
ไม่ใช่อย่างที่ข้าคิดใช่ไหม?

เลวีนรีบเดินมายืนอยู่ต่อหน้าของเอลิออสโดยที่ไม่ได้สนใจคนอื่นๆเลยเหล่าทหารก็ตั้งตัวกันไม่ทันจึงทำให้นางเดินไปอยู่ตรงหน้าเอลิออสง่ายๆเลย

"ท่านทิ้งข้าไปแบบนั้นได้อย่างไรกัน?!"

เลวีนที่กำลังยืนบ่นอยู่ตรงหน้าเอลิออสส่วนเขาก็แค่เพียงคาดไม่ถึงเท่านั้นเองเพราะเขาก็รู้มาโดยตลอดที่ว่านางขอมาออกเดินทางกับเขาในครั้งนี้เพราะว่านางมีแผนที่จะหนีจากการใช้ชีวิตเดิมๆนี้ในเมื่อเขาเองก็เป็นคนอนุญาตนางแล้วว่าถ้าจะหนีไปก็ไปซะแต่ทำไมนางถึงยังมากันล่ะ?

คาดไม่ถึงจริงๆ

ส่วนองค์หญิงเชอร์เบทที่ยืนอยู่ข้างๆเอลิออสเมื่อได้ยินคำพูดของเลวีนก็พลันใจหายขี้นมาเพราะคำพูดมันสองแง่สองง่ามซะเหลือเกิน

"นี่ท่านคิดว่าข้าเป็นภาระจริงๆงั้นเหรอถึงได้ทิ้งข้าไว้กับพวกลุงนี้ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีจุดหมายปลายทางเป็นเมืองแลคซัสเหมือนกันก็เถอะ"

"หรือว่าท่านอนุญาตให้ข้าหนีไปจริงๆ?!"

เลวีนกำลังบ่นด้วยความเคือง

"ใช่"

เอลิออสตอบนิ่งๆ

"ใช่ของท่านี่หมายความว่ายังไงใช่ที่ว่าข้าเป็นภาระหรือว่าใช่ที่อนุญาตให้ข้าหนีไปได้?!"

"ทั้งสอง"

"ในที่สุดพวกท่านก็เดินทางกันมาถึงแล้วสินะ

เพื่อเป็นการขอบคุณข้าขอเชิญพวกท่านมารับประทานอาหารเย็นในวันนี้ด้วยกัน"

เอลิออสเดินไปหาลุงเลเบรทโดยที่ไม่ได้สนใจเลวีนที่กำลังยืนอึ้งกับคำตอบของเขาอยู่

"เอ่อ..ได้สิ!..เพคะ"

ลุงเลเบรทก้มหัวทำความเคารพเอลิออสเล็กน้อย

"ทำตัวปกติเถอะ"

"ม.มิอาจได้เพคะ!"

"นำทางพวกเขาไป"

เอลิออสหันไปสั่งเหล่าทหารที่กำลังยืนอึ้งกันอยู่

"เพคะ!"

"พวกเขาเป็นใครงั้นรึ?
ถึงสามารถทำให้เจ้ามีมารยาทถึงเพียงนี้?"

องค์หญิงเชอร์เบทถามขึ้นอย่างสงสัย

"กลุ่มพ่อค้าที่เคยช่วยข้าไว้น่ะ"

ถึงแม้ว่าคำถามขององค์หญิงเชอร์เบทจะเป็น
เหมือนการหลอกด่าเอลิออสก็เถอะแต่เขาก็
ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

"เอ่อ.. แล้วนางผู้นี้ล่ะ?"

องค์หญิงเชอร์เบทถามด้วยความลำบากใจเพราะหากเกิดว่าเอลิออสตอบออกมาว่าภรรยาน้อยคงจะเป็นการสั่งสะเทือนกันทั้งวังแน่นอน

"ผู้ติดตามของข้าแต่ว่านางเป็นภาระให้แก่ข้ามากกว่าจึงทิ้งไว้กับกลุ่มพ่อค้ากลุ่มนั้น"

เอลิออสพูดตรงสุดๆโดยที่ไม่ได้การอ้อมเลยสักนิด

"ท.ทิ้ง?!"

องค์หญิงเชอร์เบทอึ้งขึ้นมาเมื่อได้ยินแบบนั้น
แต่นางก็สบายใจขึ้นมาเมื่อได้รู้สถานะของ

เลวีน

"ข้าอนุญาตให้เจ้าไปได้"

เอลิออสพูดขึ้นพร้อมกำลังเดินจากไป

"ข้าไม่ไป!"

เลวีนรีบปฏิเสธขึ้นทันที

เอลิออสหยุดชะงักสักพักเพราะมันเหนือการคาดหมายของเขามากเกินไปไม่ใช่ว่านางต้องการที่จะเป็นอิสระอย่างนั้นรึ? แล้วนี่มันอะไรกัน?

"หลังจากนี้เจ้าต้องทำงานอย่างหนักหน่วงแน่"

"ปฏิเสธตอนนี้ก็ยังไม่สาย"

เอลิออสเดินจากไปอีกครั้ง

"ข้าไม่ไป! ยังไงข้าก็ไม่ไป!"

เลวีนที่ยืนกรานปฏิเสธอย่างสุดตัวโดยที่นางก็ไม่รู้ว่าทำไมนางถึงเลือกแบบนี้อุตส่าห์จะได้ออกไปใช้ชีวิตของตัวเองอีกครั้งแล้วแต่กลับปฏิเสธเนี่ยนะ?!

'ให้ตายเถอะ! ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ!'

ส่วนองค์หญิงเชอร์เบทที่กำลังยืนค้างโดยที่คิดเรื่องที่เอลิออสพูดออกมาไปมา

'หนักหน่วง?'