สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่เก้าสิบเอ็ด Deal with Duke

[Domesticate]

ทำให้เชื่อง

แสงสีขาววาบออกจากตัวผมและมันแสดงผลให้ผมเห็น

มารีอาและมาเรียคุกเข่าก้มศีรษะกับพื้นอย่างนอบน้อมตามที่ฝึกมาอย่างดี

ส่วนนาเดียและลิเดียตกใจหวาดกลัวอับอาย แต่ไม่สามารถขัดขืนได้

ผมชักเข้าใจมาเรียขึ้นมานิดๆแล้วว่าทำไมเธอถึงใช้ [Charm] อยู่บ่อยๆ

เพราะหากมันเป็นคาถาที่สามารถแก้ปัญหาแทบทุกอย่างทีเราพบเจอได้ทำไมเราถึงไม่ใช้มัน?

“ท่านดยุกคะ ได้โปรดชั้นยอมแล้วทุกอย่าง แต่อย่าแตะต้องศิษย์ของชั้นได้ไหมคะ” นาเดียกล่าวด้วยน้ำตาไหลออกจากตาผมยังคงสยายไปมาไม่อยู่ในสภาพที่เรียบร้อยอย่างที่เคยเป็นมาตลอดก็ตาม

แต่เธอก็ยังคงเป็นห่วงลูกศิษย์ของเธอ

ถึงผมจะคิดอยู่นิดๆว่าเธอควรจะห่วงลูกสาวของเธอที่อยู่ด้วยกันมากกว่าก็ตาม

แต่ท่าทางเฮคงคิดว่าเธอและลูกสาวของเธอไม่สามารถรอดเงื้อมมือผมไปได้สินะ?

เธอคิดถูกต้องแล้ว

บุฮิ บุฮิ บุฮิ

“แลกกับอะไรล่ะ ฮืมมม เอ๊ย บุฮิบุฮิ?”

ผมจับคางนาเดียมาเชยชมและหอมแก้มพร้อมกับใช้ทักษะ

[Domesticate]

ที่มีแสงสว่างรวมกันอยู่ที่เดียวที่มือของผม

ร่างกายของผู้อำนวยการสวานาเดียสะท้านทั้งร่างจากทักษะที่ปรกติจะกระจายพลังไปเป็นขอบเขตโดยรอบ

มารวมอยู่ที่เดียวที่ได้ผลมากขึ้นเป็นทวีคูณ

ที่ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมแต่ก็ไม่อาจสลบไปได้เพราะผมควบคุมทักษะ[Domesticae]ได้สูงมากขึ้นอีกขั้นหนึ่งบวกกับการค้นคว้าทางทฤษฎีเวทมนตร์โดยการที่ผมให้หน่วยวิจัยค้นคว้าเทคนิคเล็กๆน้อยๆที่มาเรียใช้ตามธรรมชาติและให้พวกนักเวทย์ต่างๆที่ผมจ้าวเอาไว้วิเคราะห์ออกมา

มันอาจจะเล็กน้อยและนิดหน่อยแต่เทคนิคเมือ่สั่งสมกัน ความรู้ก็จะมากขึ้นเรื่อยๆ

การใช้เวทย์ตามไม่อยู่ในมาตรฐานของผมเพื่อเลียนแบบมาเรียบก็พัฒนาขึ้นอีกขั้นแล้ว

แบบที่เธอทำให้มูมักไมเนอร์รู้สึกสบายขึ้นจาก[Charm]ที่เป็นแสงในมือมาเรียที่รู้สึกอ่อนโยนเมื่อสัมผัส

[Domesticateลการรวมแสงในมือผมทำให้คนอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงขัดขืน

“ชั้นเป็นอะไรให้ท่านก็ได้ค่ะ”

นาเดียไม่มีเรี่ยวแรงขัดขืนได้

[Geass]

กีส

สัญญาทาสเปล่งแสงขึ้นตรงหน้าท้องของนาเดียกลายเป็นรอยสักที่หน้าท้อง [womb tattoo]

“ข้าจะรักษาสัญญาจะไม่บังคับนักศึกษาที่ไม่อยากเป็นทาสอุ่นเตียงข้าแต่เจ้าจะมีหน้าที่รับสมัครคนที่สมัครใจนะ”

ผมใช้ทักษะ

[Geass]