"Shittt !!! ใครมาทำอะไรแตกหน้าลานบ้านวะ แมร่ง"
มันบ่นด้วยอารมณ์ที่หมดอารมณ์
(หราหน้าตาดูหน้าเชื้อถือมว๊ากกก แล้วไอ้ัมรุงที่ยังผงาดอยู่เลยละคือไรรร)
"นั้นเสียงอะไร...เอิ้ก..."
นางบ่นออกมา แล้วนึกขึ้นถึงไอ้พวกโจรใจทรามที่จะพยายามล่วงเกินนางได้แล้วนางก็สั่งบัก KANJi ที่นางเห็นเป็ภาพลวงตา เป็เพราะตอนที่อยู่ในตระกูลนางมักมีคนคอยปรนนิบัติ รับใช้ จึงติดนิสัยมาด้วย แต่นางมิได้เอะใจในภาพลวงตาของเ้าหนุ่มรูปงามหุ่นฟืตที่นางได้ลิ้มลองไป เพราะนางคิดว่านี้คือความฝันและมันเป็เพียงภาพลวงตากระมั้ง
"อ...เอิ้ก...เ้าจงออกไปดูเสียว่า เสียงนั้นมีต้นเหตุจากอะไรหรือถ้าเป็ เ้าขอทานน้อยนั้นบอกให้มันเงียบๆด้วย ข้าจะพักร่อง เอ้ย พักผ่อนสักครู่ แล้วเ้าก็รีบกลับมาปรนนิบัติองค์หญิงอย่างเราต่อ"
นางสั่งเสร็จก็ใช้มือที่อ่อนแรงผลักพระเอกออกจากตัว
(แม่นางเล่นสั่งภาพลวงตาเลยเหรอ น้องไม่เอะใจอะไรเลยเหรอ...หรือติดใจทวนัหราาาาา)
KANJi มองนางแล้วจึงส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจแล้วบ่นออกมาเบาๆ
"แม่นางนี้ท่าจะเมาหนักเอาเื่ เห็นข้าเป็ภาพลวงตาไม่พอ ยังสั่งภาพลวงตาอีก....เฮ้อออออ โรคคุณหนูสินะ"
.
.
.
ณ เวลากลางดึก ยามค่ำคืน
ท้องฟ้าด้านนอกลานบ้าน"กำลังเข้าด้ายเข้าเข้มเลย..."
มันบ่นอุบอิบๆ โดยเดินเลยจุดกองไฟ และ ไหเหล้า ออกไป โดยที่มันไม่ทันสังเกตเห็นมีใครคนนึงกำลัง เอนหลังนอนดื่มเหล้าอยู่หลังเสาไม้ ข้างๆกองไฟ ซึ่งในขณะที่มันเดินเลยออกนอกลานบ้าน เพื่อจะมองหาต้นตอที่มาของเสียงซึ่งเหมือนเสียงอะไรตกแตกนั้น มันเดินวนรอบๆบ้านของมันแต่สุดท้าย มันกลับหามิเจอสิ่งใดภายนอกตัวบ้านเลย
"F...ck เสียเวลาชิบ !!! "
มันบ่นออกมาแล้วเดินกลับเข้ามาในตัวบ้าน แล้วไปนั่งพักบริเวณกองไฟ ที่มีไหเหล้า และ ไก่ย่างเสียบขาอยู่บริเวณกองไฟ
กองไฟในตัวบ้าน"เฮ้อ...์มักกลั่นแกล้งคนที่หล่อเหลาเสมอสินะ ..."
หลังจากมันนั่งทับที่ตรงฝั่งที่แม่นางเสือดุนามเหม่ยหลานนั่งแล้ว และกำลังจะยก ไหเหล้าขึ้นดื่มมันจึงสังเกตเห็นว่าไหที่มันกำลังยกขึ้นดื่มนั้นไม่มีเหล้าอยู่แม้แต่หยดเดียว และรอบๆนี้ก็มีไหเหล้าที่แตกอยู่ที่พื้น 1-2 ไห แต่ที่แปลกเพราะคราแรกก่อนพาแม่นางเหม่ยหลานเข้าไปพักด้านในบ้าน มันยังเห็นว่าในไหที่ล้อมรอบตัวนางนั้นมี เหล้าเหลืออยู่ 1/4 ของไห แต่ ตอนนี้ไหเหล้าที่อยู่ในมือมันกับไหที่แตกอยู่ที่พื้นกับว่างเปล่า มิมีเหล้าหกเปื้อนพื้นเลย มันแห้งสนิทจนเหมือนมีคนมาแอบกิน
"ใคร...เอิ้ก...ใครมันบังอาจมาแอบกินเหล้า พระเอกสุดหล่ออย่างข้า KANJi คนนี้วะ..."
มันพูดไปสะอึกเหล้าไป เพราะดูดพิษมาจากแม่นางเสือดุเยอะไปหน่อย (หราาาาาา) และมันจึงสังเกตเห็นว่ามีคนพิงเหล้าเคล้าแสงจันทราอยู่หลังเสาไม่้ในฝั่งตรงข้ามของมัน ซึ่งเยื้องออกไป เกือบถึงหน้าลานบ้าน ซึ่งมันกำลังดื่มเหล้าอย่างกระหายอยาก
"อึก...อึก...อึก....ฮาาาาาา ชื้นใจข้ายิ่งหนัก"
เ้าขอทานน้อย มีเหล้าแล้วมิเรียกข้ามาร่วมวงด้วยรึ เสียทีที่ข้าเรียกเ้าว่าเพื่อนรัก..."เอิ้กกก เอิ้กกกก"
พูดไม่ทันเสร็จมันก็หร่อเหล้าออกมาแล้วลุกขึ้นยืนช้าๆโดยใช้เสาเป็ที่ค้ำยันตัวเองให้ลุกขึ้นหลังจากนั้นมันก็พยายามจะเดินมานั่งแถวๆที่พระเอกมันนั่งอยู่ โดยเดินโซซัดโซเซ เซไปเซมา แถบจะล้มอยู่ล่อมล่อ
พอ KANJi เห็นคนที่เอ่ยปากพูดกับมัน มันก็นึกจากความทรงจำของเ้าของร่าง ซึ่งก็มีภาพของบุคคลที่กำลังเดินโซซัดโซเซไปมาคนนี้ ซึ่ง มันคนนั้นมิใช่คนอื่นคนไกลเป็ เพื่อนรักของมันเอง ซึ่งมันมีชื่อเสียงเรียงนามว่า "อาเหอ" เพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขที่มันช่วยไว้จากพวกนักเลงปลายแถว (หราาาาา) เมื่อครั้งที่มันพึ่งถูกไล่ออกจากตระกูล "แกจุน" หรือั้แ่ 3 ปีที่แล้ว แต่จะให้ถูกต้องคนที่ช่วย เ้าหนุ่มน้อยหน้าสวย กลิ่นตัวหอม นามอาเหอนั้น เป็แม่นางเซี่ยงอี้ช่วยไว้มากกว่ากระมั้ง แต่มันก็ถือตัวว่ามันเป็คนช่วยเพราะมันเป็คนสั่งให้แม่นางเซี่ยงอี้ไล่พวกนักเลงไป ส่วนพวกนักเลงปลายไม้พวกนั้นมันก็มีลมปราณถึงระดับเริ่มต้น ขั้นที่ 1-2 ซึ่งไอ้ตัวหัวหน้ามันมีพลังอยู่่ที่ระดับเริ่มต้น ขั้น 3 เลย ซึ่งตอนนั้นมันกำลังรีดไถเงินไอ้หมอนี้อยู่ และกำลังจะกระทืบอาเหอ นั่นเอง และมันกำลังคิดเพลินๆ ก็มีเสียงเรียกของอาเหอ ซึ่งเห็นมันเงียบไปนานสองนานดังขึ้น
"เ้าขอทานน้อย เ้าขอทานนนน้อยยยย !!!"
อาเหอเรียกมันด้วยเสียงดังทำให้มันหลุดจากภวังค์ของความคิด
"เห้ยย...WTF!!!...เ้าเป็ผู้ใด"
"เออ...ขออภัยแม่นาง...เอ้ยคุณชายเป็ใครมาจากไหนหรือขอรับ"
มันอุทานอย่างใและเสียง ดังและกล่าวถามออกมาเป็สำเนียงโลกเก่า เพราะ สิ่งที่มันจำภาพได้กับสิ่งที่เห็นตรงหน้ามันกลับตาลปัตรไปหมด เพราะ สิ่งที่มันจำได้ เพื่อนรักของมันเป็ผู้ชายหน้าสวย ผอมบาง เนื้อตัวขาว ถึงหน้าอกมันจะบึกบึนนุ่มนิ่มไปบ้าง แต่มันก็ยังเป็ผู้ชายตามความทรงจำของร่างเก่า แต่นี้ใช่อาเหอที่มันรู้จักและเป็เพื่อนรักของมันจริงๆเหรอ
.
.
.
"Who are You ?
134
