ย้อนเวลาพลิกฟ้าคว่ำดิน

ม่อหลาง เอ่ยกับชายหนุ่มตรงหน้าซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานชายอย่างเอ็นดู โดยตอนแรกที่เห็นโหงวเฮ้งที่ไม่ธรรมดาของเขาก็ให้รู้สึกสนใจในตัวของชายหนุ่มผู้นี้ ยิ่งพอได้รู้ว่าเขาเป็นบุตรบุญธรรมของศิษย์น้องหกของตน เขาก็ยิ่งให้ความสำคัญกับเสียมหลอหลงยิ่งขึ้น “ ถ้าเช่นนั้น เจ้าควรจะเรียกข้าว่าท่านลุงใหญ่สักคำ อ้อ ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ ลุงใหญ่ขอสั่งสุรามาดื่มฉลองที่ได้เจอหลานชายสักไหได้มั้ย ฮ่าฮ่าฮ่า” ท่านผู้เฒ่าเอ่ยกับชายหนุ่ม พร้อมทำท่าทางเปรี้ยวปากอยากซดสุราเต็มแก่ ก่อนที่เขาจะคุกเข่าคำนับและเรียกนักพรตเฒ่าว่าท่านลุงใหญ่ตามที่อีกฝ่ายต้องการ “ ฮ่า ๆ ประเสริฐ ประเสริฐ เอาล่ะ ลุกขึ้นเถอะหลานรัก” “ หลานชาย เจ้านี่ช่างน่าอิจฉาจริง ๆ ร้ายกาจ ๆ” ม่อหลางประคองชายหนุ่มให้ลุกขึ้น ก่อนที่จะเอ่ยชมอีกฝ่าย ทำเอาเสียมหลอหลงไม่เข้าใจว่าท่านลุงใหญ่ของเขาอิจฉาตัวเขาด้วยเรื่องอันใด “ หลานมีเรื่องอันใดให้ท่านลุงใหญ่อิจฉาหรือขอรับ?” อาหลงเอ่ยถามอีกฝ่าย ก่อนที่ท่านผู้เฒ่าจะหันไปมองสาวงามทั้งสาม จากนั้นจึงหัวเราะขึ้นด้วยเสียงอันดัง ทำเอาโต๊ะรอบข้างเริ่มหันมามองกันเป็นตาเดียว พร้อม ๆ กับที่เสี่ยวเอ้อได้นำสุราชั้นเลิศ 1 ไหมาเสิร์ฟที่โต๊ะ และเป็นเสียมหลอหลงที่จัดการรินเหล้าใส่จอกส่งให้กับท่านผู้เฒ่าผู้ชอบร่ำสุราเป็นชีวิตจิตใจ “ จะไม่ให้ลุงใหญ่อิจฉาเจ้าได้อย่างไรหลานชาย ในเมื่อหญิงงาม 2 ใน 3 คนที่อยู่ตรงหน้าเจ้าตอนนี้ จะต้องแต่งงานกับเจ้าและกลายเป็นฮูหยินของเจ้า” ท่านนักพรตเอ่ยพร้อมกับหันไปมองต้วนอี้เฟยและหลี่ซา หลังจากที่ยกจอกเหล้าขึ้นซดอย่างสมใจอยาก ก่อนที่จะกล่าวต่อไปอีกด้วยท่าทางยิ้ม ๆ พร้อมทั้งหันไปมองทางหลินซู่เฟิน “ ส่วนอีกคนถึงแม้จะไม่ได้แต่งกับเจ้า แต่ก็เหมือนเป็นคนของเจ้าอยู่ดี” หลังจากได้ยินท่านนักผู้เฒ่ากล่าววาจาอย่างชัดถ้อยชัดคำ สาวงามทั้งสามต่างหน้าแดงด้วยความเขินอาย และคาดเดาในใจว่าตนจะเป็น 2 ใน 3 ผู้โชคดีนั้นหรือไม่ “ อ้อ...แม่นางหลิน นี่คือถุงนำโชครุ่นลิมิเต็ด เอดิชั่น ที่ท่านลุงกันสั่งไว้ให้ท่านกับเถ้าแก่หลิน ท่านรับไว้สิ” “ ขอบคุณคุณชายมาก ท่านพ่อจะต้องดีใจมาก ๆ แน่ ข้ารับปากว่าจะช่วยจัดการการค้าและเรื่องราวที่ท่านฝากฝังให้ข้าทำที่อำเภอหลงซานอย่างดีที่สุดเจ้าค่ะ” แม่นางหลินเอ่ยให้คำมั่นสัญญากับอีกฝ่าย หลังจากที่นางเก็บถุงนำโชคทั้งสองใบเข้าในแขนเสื้อของนาง “ แม่นาง จำไว้ว่านอกจากเจ้าจะกลายเป็นเศรษฐีนีที่มั่งคั่งที่สุดในแคว้นแล้ว เจ้ายังจะเป็นผู้ริเริ่มในการสร้างสถานที่สำหรับรักษาผู้ป่วยที่ยากไร้ ซึ่งผู้ที่เป็นเจ้าของความคิดนี้ก็คือหลานชายของข้าเอง” ม่อหลางเอ่ยกับหลินซู่เฟินด้วยความชื่นชม พร้อมทั้งยกจอกสุราที่อาหลงรินให้อีกสาดลงลำคออย่างคนที่หิวกระหาย ก่อนจะหันไปมองหลานชายของตนด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา จากนั้นจึงหันไปกล่าวกับแม่นางหลี่ซาเป็นคนต่อไป “ ส่วนแม่นางท่านนี้ เจ้าจะกลายเป็นผู้ริเริ่มในการสร้างสิ่งประดิษฐ์และของใช้ใหม่ ๆ ที่จะเปลี่ยนชีวิตผู้คนให้สะดวกสบายขึ้น อาทิเช่นเจ้าพู่กันวิเศษที่อยู่ในมือของเจ้าตอนนี้เป็นต้น” ท่านผู้เฒ่าเอ่ยกับสาวงามสายเลือดโอวโจวผู้ที่มีรูปโฉมสวยสดงดงามราวกับนางฟ้าลงมาจุติ ซึ่งเป็นผู้ถอดแบบและมีส่วนในการผลิตปากกาที่สุดแสนวิเศษแท่งนี้ “ ส่วนแม่นางท่านนี้ ฮ่าฮ่า ถึงท่านจะแต่งกายเป็นสาวใช้ แต่ก็มิอาจปิดบังฐานะที่แท้จริงของท่านได้หรอก อย่างที่ข้าได้เคยบอกท่านไปแล้วว่าท่านจะก้าวไปถึงจุดสูงสุดที่สตรีผู้หนึ่งสามารถจะเป็นได้ เพราะฉะนั้นท่านอย่าได้ดูถูกตนเองว่าสู้พี่สาวทั้งสองของท่านไม่ได้ ขอเพียงท่านเชื่อว่ามันเป็นไปได้ และยืนหยัดในสิ่งที่ตนเองต้องการ ท่านก็จะสมหวังในที่สุด” ท่านผู้เฒ่าหันมากล่าวกับต้วนอี้เฟยที่อยู่ในคราบของสาวใช้อย่างเอ็นดู ถึงแม้ว่าเขาจะล่วงรู้ฐานะที่แท้จริงของนาง แต่ก็ไม่คิดเปิดโปงนางให้นางต้องลำบากใจแต่อย่างใด จากนั้นจึงยกจอกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด “ ท่านลุงใหญ่ ท่านช่างทำนายได้แม่นราวกับตาเห็น เสี่ยวเฟยขอคารวะจากใจจริง” องค์หญิงห้ากล่าวยกย่องอีกฝ่ายจากใจจริง เพราะว่านักพรตที่เป็นท่านลุงของชายที่นางรักท่านนี้ ถือว่าเป็นผู้ที่มีญานหยั่งรู้อย่างแท้จริง เพราะสามารถล่วงรู้ฐานะและเป้าหมายในชีวิตของนางได้ กล่าวเสร็จนางจึงย่อตัวคารวะท่านผู้เฒ่าอย่างนอบน้อม “ ฮ่าฮ่า ท่านลุงใหญ่เช่นนั้นรึ นอกจากท่านจะงดงามและมีสติปัญญาเป็นเลิศแล้ว ยังรู้จักพูดจาเอาอกเอาใจคนแก่อีกด้วย เยี่ยมจริง ๆ” ท่านม่อหลางวางจอกเหล้าเปล่าลงบนโต๊ะ พร้อมกับเอ่ยชมว่าที่หลานสะใภ้ของตน ก่อนที่เขาจะถอดทอนใจออกมาด้วยความหดหู่และเศร้าใจ “ ท่านลุงใหญ่ เหตุใดเมื่อครู่ท่านจึงถอนใจออกมาเช่นนั้นล่ะเจ้าคะ?” เป็นหลี่ซาที่เรียนถามผู้อาวุโสตรงหน้า โดยเรียกสรรพนามของอีกฝ่ายเช่นเดียวกับเสียมหลอหลง เนื่องจากนางเริ่มที่จะมีความหวังในตัวของชายหนุ่มผู้นี้ หลังจากที่ท่านม่อหลางได้บอกไปเมื่อครู่ว่า 2 ใน 3 ของพวกนางจะได้เป็นฮูหยินของเสียมหลอหลง “ เฮ้อ...ที่ข้าถอนหายใจเมื่อครู่ ก็เพราะว่าข้าเองก็เหมือนไม้ไกล้ฝั่ง อีกไม่นานข้าก็คงต้องลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงแล้ว ดังนั้นจึงรู้สึกเสียดายที่ข้าจะไม่ได้อยู่เห็นความสำเร็จของพวกเจ้าต่างหาก” “ ท่านลุงใหญ่ยังดูแข็งแรง ดังนั้นท่านจะต้องอยู่ทันดูความสำเร็จของคุณชายเสียมหลอ รวมทั้งความสำเร็จของพวกเราแน่นอนเจ้าค่ะ” หลินซู่เฟินเอ่ยให้กำลังใจอีกฝ่าย ก่อนที่อาหลงซึ่งนั่งอยู่ติดกับท่านลุงใหญ่จะเอื้อมมือไปกุมมือศิษย์พี่ของพ่อบุญธรรมของตนไว้ พร้อมทั้งรับปากว่าเขาจะเร่งสร้างความสำเร็จเพื่อให้ท่านลุงใหญ่ได้ทันเห็นอย่างแน่นอน “ ฮ่าฮ่า ขอบใจพวกเจ้าทุก ๆ คนมาก ถึงแม้ข้าจะไม่ทันได้อยู่ดูความสำเร็จของพวกเจ้า แต่ข้าก็จะคอยมองลงมาจากฟ้าและคอยเอาใจช่วยพวกเจ้าเสมอ” ท่านลุงใหญ่กล่าวกับทุกคนอย่างซาบซึ้งใจ และรู้สึกอบอุ่นใจเสมือนว่าหนุ่มสาวที่อยู่ตรงหน้าพวกตนเป็นลูก ๆ หลาน ๆ ของตนเองจริงๆ พร้อมกันนั้นท่านผู้เฒ่าก็จัดการยกจอกเหล้าที่อาหลงทยอยรินให้ แก้วแล้วแก้วเล่า จนเกลี้ยงไหในที่สุด เมื่อเห็นดังนั้น เสียมหลอหลงจึงจัดการสั่งให้เสี่ยวเอ้อนำเหล้าชั้นเลิศมาให้ท่านลุงใหญ่ของตนอีกหนึ่งไห “ ขอบใจเจ้ามากหลานชายข้า จากที่ข้าได้ยินก่อนหน้านั้น รู้เพียงว่าเจ้าแซ่เสียมหลอ แล้วชื่อของเจ้าล่ะ?” ท่านผู้เฒ่าเอ่ยถามหลานชายของตน เพราะสนทนากันมาตั้งนาน เขายังไม่รู้จักชื่อของอีกฝ่ายเลย “ หลานมีแซ่ว่าเสียมหลอ ส่วนหลงคือชื่อของหลานขอรับท่านลุงใหญ่” อาหลงแนะนำชื่อแซ่ของตนต่อท่านลุงใหญ่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะชมว่าเป็นแซ่ที่แปลกแต่ก็มีความหมายที่ดี “ อ้อ ถ้าอย่างนั้นลุงใหญ่จะเรียกเจ้าว่าอาหลงก็แล้วกัน ว่าแต่เจ้ามาจากแคว้นเสียมหลอใช่หรือไม่ หลานชายข้า?” ชายชราเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความสนใจ โดยไม่ลืมที่จะยกจอกเหล้าสาดเข้าลำคออย่างต่อเนื่องโดยไม่ขาดสาย ก่อนที่เขาจะพยักหน้าพร้อมกับเล่าว่าเขามาจากแคว้นเสียมหลอจริง นอกจากนี้ท่านแม่ของเสี่ยวเฟยก็เป็นชาวเสียมหลอเช่นกัน “ ถ้าเช่นนั้นพวกเจ้าทั้งคู่ก็ถือว่ามีสายเลือดของชาวเสียมหลอ ข้าเองเคยไปที่นั่นหลายครา บ้านเมืองที่นั่นงดงามมาก ผู้คนก็มากด้วยน้ำใจ ข้ายังเป็นสหายสนิทของท่านเจ้าแคว้นอีกด้วย พระองค์ถือว่าเป็นผู้ที่ปรีชามาก ๆ พระองค์หนึ่ง” ท่านผู้เฒ่าเล่าประสบการณ์ที่ตนเคยไปเยี่ยมแคว้นเสียมหลอให้ลูกหลานตรงหน้าได้ฟัง โดยเฉพาะต้วนอี้เฟยที่ซักถามท่านลุงใหญ่ด้วยคำถามต่าง ๆ มากมาย เพราะนางอยากจะรู้ว่าบ้านเกิดเมืองนอนของท่านแม่นางเป็นเช่นไรบ้าง ซึ่งท่านม่อหลางก็ยอมสละเวลาในการเล่าให้นางฟังอย่างละเอียดเลยทีเดียว โดยไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิด ซึ่งผู้ครองแคว้นหรือกษัตริย์ของแคว้นเสียมหลอหรืออาณาจักรอยุธยาในตอนนั้นก็คือสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ซึ่งเป็นพระอัยกา(ท่านตา)ขององค์หญิงห้านั่นเอง “ อ้อ อาหลงเอ้ย ลุงใหญ่มีบางอย่างอยากจะมอบให้เจ้า เอ้า รับไปสิ สิ่งนี้มันอาจจะเป็นประโยชน์ต่อการใหญ่ของเจ้าในอนาคตก็ได้” ท่านม่อหลางเอ่ยกับเสียมหลอหลง พร้อมทั้งยื่นตำราโบราณเล่มเก่าเล่มหนึ่งให้กับเขา พร้อมทั้งกำชับว่าให้เขานำมันออกมาอ่าน และศึกษามันเฉพาะในคืนวันเพ็ญที่พระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น “ ตำราพูดจาภาษาสัตว์” เสียมหลอหลงคุกเข่าคำนับขอบคุณท่านลุงใหญ่ พร้อมทั้งกวาดสายตาอ่านชื่อตำราซึ่งเป็นภาษาไทยโบราณแบบผ่านตา ก่อนจะนำมันเข้าไปเก็บในอกเสื้อ “ สำหรับท่าน แม่นางเสี่ยวเฟย ข้ามีของบางอย่างที่มันสมควรจะเป็นของท่าน ท่านรับไว้สิ” ท่านผู้เฒ่าหันไปเอ่ยกับองค์หญิงห้า ก่อนจะส่งตำราโบราณอีกเล่มให้กับนาง พร้อมทั้งกำชับกับนางว่าเคล็ดวิชานี้จะต้องฝึกเป็นคู่ เพราะต้องอาศัยการผสานพลังหยินและหยาง และบุรุษที่จะฝึกคู่กับนางได้ จะต้องเป็นคนที่นางรักและรักนางด้วยเช่นกัน เท่านั้นยังไม่พอ คนผู้นี้จะต้องมีสายเลือดของชาวเสียมหลอด้วยเท่านั้นจึงจะสามารถฝึกวิชานี้ได้ “ เหตุใดท่านลุงใหญ่ถึงมอบตำราเล่มนี้ให้กับหลานเจ้าคะ?” ต้วนอี้เฟยเอ่ยถามท่านผู้เฒ่า พร้อมทั้งหันไปสบตากับเสียมหลอหลงอย่างเอียงอาย เพราะเขาคือคนเดียวที่มีสิทธิ์จะฝึกวิชานี้คู่กับนาง ก่อนที่ท่านม่อหลานจะบอกว่ามันสมควรเป็นของนาง โดยไม่ได้บอกรายละเอียดหรืออธิบายใด ๆ แต่เหตุผลจริง ๆ เป็นเพราะท่านรู้ว่านางเป็นหลานสาวของเจ้าแคว้นเสียมหลอหรืออโยธยานั่นเอง และตำราเล่มนี้เป็นท่านที่ได้รับมอบจากพระองค์ ซึ่งพระองค์มอบมันให้เขาได้นำไปฝึกและใช้งาน และหากว่ามีโอกาสได้พบเจอกับพระธิดาของพระองค์ที่อภิเษกมาที่แคว้นต้าหยาง ก็ขอให้มอบมันให้กับนางด้วย แต่ตอนนี้นางได้จากโลกนี้ไปแล้ว คงเหลือแค่ธิดาคนเดียวของนาง ซึ่งก็คือองค์หญิงห้า ต้วนอี้เฟยนั่นเอง “ ขอบคุณเจ้าค่ะท่านลุงใหญ่ หลานและคู่ฝึกจะนำสิ่งนี้ไปฝึกเพื่อเอาไว้ช่วยเหลือผู้คนเจ้าค่ะ” นางรับตำรานั้นมาพร้อมทั้งย่อตัวคารวะขอบคุณท่านลุงใหญ่ พร้อมทั้งหันไปสบตากับชายในดวงใจของนางอีกครั้ง จากนั้นจึงเก็บตำรานิรนามนั้นเข้าแขนเสื้อของตน “ ส่วนแม่นางท่านนี้ ตำราเล่มนี้จะเป็นประโยชน์กับเจ้าอย่างมากในอนาคต เจ้ารับมันไปสิ” ท่านลุงใหญ่หันไปเอ่ยกับหลี่ซาพร้อมทั้งยื่นตำราเล่มบาง ๆ เล่มนั้นให้กับนาง พร้อมทั้งบอกเงื่อนไขว่านางจะต้องฝึกมันเป็นคู่เช่นกัน เพียงแต่คู่ที่นางฝึกด้วยจะต้องเป็นบุรุษที่นางพึงพอใจ และคนผู้นั้นจะต้องเป็นผู้ที่ยังรักษาพรมจรรย์ของตนไว้ได้เท่านั้น “ เอ่อ ท่านลุงใหญ่เจ้าคะ คู่ฝึกของหลานคงจะหายากหน่อย ที่ว่าคนที่หลานพึงพอใจก็พอมีอยู่ หากแต่หลานไม่แน่ใจว่าเขาจะยังรักษาพรมจรรย์ของเขาไว้ได้หรือไม่เจ้าค่ะ” โฉมงามแห่งหอหงส์ดรุณกล่าวกับท่านผู้เฒ่าอย่างจนปัญญา พร้อมทั้งหันไปชำเลืองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามนางอย่างมีความนัย ทำเอาอาหลงถึงกับสะดุ้งโหยงอย่างร้อนตัว แต่พอนึกอีกทีเขาก็นึกได้ว่าถึงแม้ในชีวิตจริงเขาจะมีลูกเมียแล้ว แต่นั่นเป็นเรื่องของโลกที่เขาจากมาส่วนร่างที่เขาเข้ามายืมศพคืนชีพนี้ยังเป็นหนุ่มโสด ดังนั้นเป็นไปได้ว่าเขาอาจจะยังรักษาความบริสุทธิ์อยู่ก็เป็นได้ “ เท่าที่ข้าใช้พลังจิตตรวจดูเมื่อครู่ หลานชายของข้าผู้นี้ยังเป็นผู้ที่ยังรักษาพรมจรรย์ไว้ได้ ดังนั้นขอเพียงแค่เจ้าชอบเขา เท่านั้นก็ไม่มีปัญหาแล้ว ฮ่าฮ่า จริงมั้ยหลานชายข้า?” ท่านผู้เฒ่าเอ่ยแซวชายหนุ่มหญิงสาวทั้งคู่ ทำเอาคนทั้งคู่ถึงกับหน้าแดงด้วยความอาย โดยเฉพาะอาหลงที่ถึงกับยิ้มเจื่อน ๆ เมื่อถูกท่านลุงใหญ่เปิดโปง ในขณะที่สาวงามทั้งสามนางก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกันที่ได้รู้ว่าเขายังไม่เคยผ่านมือหญิงใดมาก่อน ทั้ง ๆ ที่พวกนางได้ยินมาว่าเขาไปเที่ยวที่หอหงส์ดรุณเกือบทุกวัน จะมีก็แต่หลี่ซาเท่านั้น ที่พอรู้ว่าเขาไม่เคยมีสัมพันธ์กับหญิงใดทั้งนั้นเวลาที่ไปเที่ยวหอหงส์ดรุณของนาง “ ส่วนแม่นางท่านนี้ ข้าขอมอบตำรานี้ให้กับเจ้า ตำราเล่มนี้เจ้าจะต้องฝึกกับบุรุษที่ยังพรมจรรย์ อีกทั้งเขาจะต้องเป็นชายที่เจ้ายินดีที่จะมอบชีวิตให้อีกด้วย มิเช่นนั้นการฝึกจะไม่เป็นผลสำเร็จ” ท่านม่อหลางเอ่ยกับหลินซู่เฟิน พร้อมทั้งยื่นตำราให้กับนาง ก่อนที่นางจะย่อตัวคารวะอีกฝ่าย พร้อมทั้งแอบชำเลืองไปทางเสียมหลอหลง ซึ่งเป็นผู้ที่สามารถฝึกคู่กับนางได้ เนื่องจากเขาคือคนที่นางสามารถมอบชีวิตของนางให้กับเขาได้ เพราะเขาคือคนที่เคยช่วยชีวิตนางเอาไว้ ที่สำคัญคือเขายังรักษาความบริสุทธิ์เอาไว้ได้ “ ขอบคุณท่านลุงใหญ่เจ้าค่ะ วันนี้ถือเป็นวาสนาของพวกเรา ที่มีโอกาสได้น้อมพบท่าน และยังได้รับความเมตตาจากท่านอีกด้วย” หลินซู่เฟินเป็นตัวแทนคนทั้งหมดกล่าวขอบคุณท่านผู้เฒ่า ก่อนที่ท่านผู้เฒ่าจะชักชวนให้ลูกหลานของตนทานข้าวกันต่อ “ ท่านลุงใหญ่ทานเยอะ ๆ นะเจ้าคะ” องค์หญิงห้าและหลี่ซา รวมทั้งหลินซู่เฟินผลัดกันตักอาหารใส่จานท่านผู้เฒ่าอย่างเอาใจ ไม่เว้นแม้แต่อาหลงเองที่คอยใส่ใจท่านลุงใหญ่เป็นอย่างดี “ ฮ่าฮ่าฮ่า วันนี้ข้ามีความสุขจริง ๆ นานแล้วที่ข้าไม่ได้มีช่วงเวลาที่ดีเช่นนี้ ขอบใจพวกเจ้ามาก อาหลง และหลานสะใภ้ทั้งหลาย” ท่านม่อหลางหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง จากนั้นคนทั้งหมดจึงทานอาหารกันต่อจนเสร็จ พร้อมกับที่สุราไหที่สองที่สั่งมาก็เกลี้ยงไหพอดี ก่อนที่เสียมหลอหลงจะเรียกให้เถ้าแก่มาเก็บเงินค่าอาหาร หลังจากนั้นไม่นาน เถ้าแก่ร้านที่อยู่ในวัยกลางคนก็เดินมาที่โต๊ะพร้อมกับแจ้งค่าอาหารกับชายหนุ่ม “ ค่าอาหาร ค่าสุราสองไห ทั้งหมดก็ยี่สิบตำลึงขอรับนายท่าน” ขณะที่เสียมหลอหลงกำลังควักเงินออกมาเพื่อที่จะจ่ายค่าอาหารให้กับเถ้าแก่ กลับเป็นเถ้าแก่เองที่จู่ ๆ ก็คุกเข่าลงตรงหน้าท่านผู้เฒ่า พร้อมทั้งโขกศีรษะด้วยความยินดี “ ผู้อาวุโส ไม่เจอกัน 25 ปี ท่านจำผู้น้อยได้หรือไม่?” เถ้าแก่ร้านอาหารเอ่ยถามกับท่านผู้เฒ่า ก่อนที่ท่านม่อหลางจะค่อย ๆ ใช้ความคิดสักครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยวาจากับอีกฝ่ายเสมือนตนเองจำอีกฝ่ายได้แล้ว “ เจ้าคือ...เสี่ยวเอ้อหนุ่ม เมื่อ 25 ปีที่แล้วนั่นเอง” “ ใช่แล้วขอรับ ถ้าวันนั้นไม่มีผู้อาวุโสให้การช่วยเหลือและช่วยเตือนสติ ผู้น้อยก็คงไม่มีวันนี้ โปรดรับการคารวะจากผู้น้อยด้วย” เสี่ยวเอ้อหนุ่มเมื่อ 25 ปีที่แล้ว ที่ตอนนี้กลับกลายเป็นเถ้าแก่ใหญ่ เอ่ยขอบคุณผู้อาวุโสพร้อมทั้งโขกศีรษะอีกครั้งด้วยความสำนึกในบุญคุณของอีกฝ่าย” “ ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าพากเพียรพยายาม เจ้าจึงมีวันนี้ได้ ข้ายินดีกับเจ้าจริง ๆ” ท่านผู้เฒ่าเอ่ยกับคนที่ตนเคยให้ความช่วยเหลือในอดีตที่ผ่านมา จากนั้นเถ้าแก่จึงขอตัวเข้าไปหลังร้านเพื่อพาฮูหยินและบุตรชายวัย 20 ของตนออกมาคำนับผู้มีพระคุณ “ พวกเจ้าลุกขึ้นเถอะ อื้ม ฮูหยินของเจ้า คงจะเป็นบุตรีของเถ้าแก่คนก่อนใช่หรือไม่?” “ ใช่ขอรับ ผู้อาวุโส หลังจากที่ได้พบกันท่านแล้ว ผู้น้อยก็เพียรพยายาม มุมานะสร้างเนื้อสร้างตัว ห้าปีให้หลัง ท่านพ่อตาก็เห็นแก่ความดีของผู้น้อย จึงใจอ่อนยอมยกซิ่วเอ๋อให้แต่งงานด้วย และมีพยานรักหนึ่งคนก็คือ เจียงกัดหลู บุตรชายของข้าน้อย เจียงจื่อหยางขอรับ” เถ้าแก่เจียงจื่อหยาง เล่าเรื่องราวในอดีตให้กับผู้มีพระคุณฟัง ก่อนจะบอกอีกว่าบุตรชายของตนผู้นี้ชอบศึกษาความรู้ตั้งแต่ยังเยาว์ ทำให้เป็นผู้รอบรู้และเชี่ยวชาญรอบด้าน เสียดายที่ยังไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือ เพราะว่าตนเองเป็นแค่เถ้าแก่ร้านอาหารเล็ก ๆ ไม่มีเส้นสายที่จะฝากฝังเข้ารับราชการอย่างเช่นคหบดีใหญ่คนอื่น ๆ ขณะที่เถ้าแก่เจียงกำลังเอ่ยเรื่องราว เสียมหลอหลงก็แอบสังเกตดูบุตรชายผู้ที่มีหน้าตาจัดว่าคมคายผู้หนึ่ง แต่ที่มากกว่านั้นคือคนผู้นี้นับว่าเป็นผู้มีสติปัญญาเป็นเลิศ หาตัวจับยาก ซึ่งหลังจากที่เสียมหลอหลงได้ลองทดสอบภูมิปัญญาของอีกฝ่ายแล้ว เขาอดที่จะยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจไม่ได้ “ ท่านพี่เจียง อีกสองสัปดาห์ข้างหน้า ข้าจะเดินทางไปรับตำแหน่งนายอำเภอที่อำเภอหลงซาน ข้ายังขาดที่ปรึกษาอยู่ ไม่ทราบว่าท่านยินดีที่จะให้ลูกชายท่านไปเป็นที่ปรึกษาของข้า หรือไม่?”....................................................................................................................................คุยกันหลังฉาก....มาแล้วนะครับ สำหรับตอนที่ 46 ตามมาติด ๆ เพื่อให้รีดที่น่ารักทุกท่านได้อ่านอย่างต่อเนื่อง สำหรับตอนนี้ก็จะเป็นเรื่องราวของท่านผู้เฒ่า ที่เป็นท่านลุงใหญ่ของอาหลง ซึ่งได้ช่วยทำนายทายทัก รวมทั้งมอบของดีให้คนทั้งสี่ นอกจากนี้ช่วงท้าย ๆ ตอน ว่าที่ผู้ช่วยคนสำคัญของพระเอกของเราก็ปรากฏตัวออกมาแล้ว ส่วรนเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป รออ่านรอลุ้นในตอนต่อไปได้เลยครับ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านด้วยดีเสมอมานะครับ รวมทั้งคอมเมนท์จากรีดขาประจำที่เป็นเสมือนกำลังใจชั้นยอด ช่วยเติมน้ำมันให้ไรท์มีกำลังใจเขียนบทต่อไป บทต่อไปเรื่อย ๆ โดยเฉพาะคุณ Linda 30466 , คุณ Monazeza และคุณ poom1005 รวมทั้งท่านอื่น ๆ ที่เข้ามาอ่านทุก ๆ ท่านด้วยนะครับ หลังจากที่รีดแต่ละท่านได้อ่านมาจนถึงตอนนี้(ตอนที่ 46) ไรท์อยากจะรบกวนขอทราบความคิดเห็นของรีดแต่ละท่าน เพื่อนำไปปรับปรุง และใช้เป็นข้อมูลในการเขียนตอนต่อไป โดยรีดที่พอมีเวลา รบกวนช่วยแสดงความคิดเห็นตามหัวข้อด้านล่างด้วยนะครับ 1) รีดแต่ละท่านชอบตัวละครตัวไหนในเรื่องนี้มากที่สุด ?(สามารถตอบได้มากกว่าหนึ่งคนครับ) 2) เพราะเหตุใดท่านจึงชอบตัวละครตัวนี้? 3) ถ้าพระเอกมีโอกาสตั้งราชวงศ์ใหม่ ท่านอยากให้ตั้งชื่อว่าราชวงศ์อะไร? 4) ถ้าท่านสามารถเพิ่มตัวละครในเรื่องได้ ท่านอยากจะให้เพิ่มตัวละครตัวใด? (รบกวนตั้งชื่อแซ่ของตัวละคร บทบาทในเรื่อง อายุ รูปร่างและลักษณะนิสัยใจคอฯ) 5) ท่านอยากให้พระเอกนำของใช้ใดในโลกปัจจุบันของเรา ไปประดิษฐ์และใช้ในแคว้นต้าหยาง(เช่นผงปรุงรส สบู่ น้ำหอม ชุดชั้นใน ธนาคาร ประกัน ขายตรง ระบบสวัสดิการ เป็นต้น) 6) ซีรีย์หรือนิยายแนวย้อนเวลาเรื่องใด ที่ท่านชื่นชอบมากที่สุด เพราะเหตุใด หมายเหตุ...ท่านสามารถเลือกตอบเฉพาะข้อที่ท่านอยากตอบก็ได้ครับ ไม่จำเป็นต้องตอบหมดทุกข้อ ….. ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับความคิดเห็นดี ๆ ของรีดทุกท่านนะครับ..............................................................................................................................สุดยอดข้อคิด พิชิตความสุขและความสำเร็จในชีวิต“ ข้าไม่จำเป็นต้องเห็นขั้นบันไดทั้งหมด เพียงแค่ข้าก้าวบันไดขั้นแรกด้วยความศรัทธาก็พอ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

46 ท่านลุงใหญ่ใจดี

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลาพลิกฟ้าคว่ำดิน ที่คุณอ่าน

ย้อนเวลาพลิกฟ้าคว่ำดิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

46 ท่านลุงใหญ่ใจดี

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลาพลิกฟ้าคว่ำดิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้