จุติเทพกระบี่

        เย่เอ๋อไม่สามารถแทงปิ่นปักผมของนางใส่ชายวันกลางคนได้เพราะถูกมือของหลิวอี้จับเอาไว้ก่อน นางหันไปมองหน้าเขาด้วยความโกธ

        “ท่านปล่อยมือข้าเดียวนี้ ข้าจะสังหารมัน”

        หลิวอี้เพียงแค่จะหยอกล้อนางเล่นแค่นั้นเขาจึงพูดแบบนั้นออกไปแต่นางกลับจริงจังมากขนาดนี้ ถึงขั้นที่จะสังหารชายวัยกลางคน

        “ข้าเพียงแค่หยอกล้อเจ้าเล่น เขายังไม่ได้ทำอะไรเจ้า ข้าจะปล่อยให้เขามาเเตะต้องภรรยาของข้าได้ยังไง”

        เย่เอ๋อได้ยินสิ่งที่หลิวอี้พูดนางจึงยอมปล่อยมือจากปิ่น ทำให้ปิ่นตกลงที่พื้น

        หลิวอี้หยิบปิ่นปักผมขึ้นมาและนำมันไปปักที่ผมของนางเหมือนเดิม

        “ท่านช่างเป็นบุรุษที่น่ารังเกียจยิ่งนัก”เย่เอ๋อพูดขึ้นมา

        “แต่สุดท้ายคนที่มาช่วยเจ้าเอาไว้คือบุรุษที่เจ้ารังเกียจ”

        เย่เอ๋อนางไม่พูดอะไรกับหลิวอี้ตลอดทางเพราะว่านางยังโกธที่เขาแกล้งนาง

        หลิวอี้ไม่ได้กลับเข้าไปภายในเมืองหลวง เขานำเรื่อนสิบทิศออกมาเป็นที่พักเพราะว่าเขานำตัวชายวัยกลางคนมาด้วย หลิวอี้ต้องการที่จะสืบข้อมูลจากชายคนนี้ว่าใครเป็นผู้ที่อยู่เบื่องหลัง จากนั้นหลิวอี้วางแผนที่จะปลอมตัวเป็นชายวัยกลางคนและไปพบกับผู้ที่อยู่เบื่องหลัง

        ชายวัยกลางคนถูกหลิวอี้มัดและสกัดจุดเอาไว้ไม่ให้เขาใช้พลังปราณได้ หลิวอี้กับเย่เอ๋อนังรอให้เขาได้สติ เพียงไม่นานชายวัยกลางคนก็ตื่นขึ้นมา 

        ชายวัยกลางคนลืมตาขึ้นมามองเห็นหลิวอี้กับเย่เอ๋อกำลังนั่งจ่องมองเขาอยู่ เเขนของเขาถูกเชือกมัดเอาไว้

        “เจ้าทั้งสองคนกล้ามากที่จับตัวข้ามา”

        “ทำไมข้าจะต้องกลัวเจ้าด้วย”หลิวอี้พูดขึ้นมา

        “ข้าคือผู้อาวุโสลำดับที่ 7 ของสำนักหมื่นโอสถสาขาทวีปลิ่ว”ชายวัยกลางคนพูดถึงตำแหน่งของเขาและสำนักเพื่อให้หลิวอี้เกรงกลัว

        หลิวอี้ได้ยินเขาก็ทำสีหน้าแตกตื่น 

        ชายวัยกลางคนเห็นสีหน้าของหลิวอี้ เขาคิดว่าหลิวอี้คงจะเกรงกลัว เขาจึงยิ้มและหัวเราะออกมา

        สิ่งที่หลิวอี้เเสดงออกมาคือการแสดงของเขา หลิวอี้เห็นชายวัยกลางคนหัวเราะเขาจึงยิ้มและหัวเราะตาม

        “ข้าไม่เห็นรู้จัก”หลิวอี้พูดขึ้นมา

        ชายวัยกลางคนได้ยินคำพูดของหลิวอี้ถึงกับหยุดหัวเราะทันที

        “เจ้ารีบปล่อยข้าออกไปเดียวนี้”

        “ข้าปล่อยท่านออกไปก็ได้ แต่ข้าอยากจะรู้ว่าท่านจับตัวภรรยาของข้าไปทำไม”

        “ข้าไม่เคยทำเรื่องเหล่านี้เจ้าอย่าได้มาใส่ร้ายข้า”

        หลิวอี้เห็นเขายังไม่ยอมรับเขาจึงจะต้องใช้ไม้แข็งในการช่วยเหลือ

        “เย่เอ๋อ ตบหน้าเขาจนกว่าเขาจะยอมพูด”

        เย่เอ๋อนางอารมณ์ค้างตั้งแต่อยู่บนรถม้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว นางอยากจะสังหารชายวัยกลางคนตั้งนานแล้วแต่ถูกหลิวอี้หยุดเอาไว้ ตอนนี้หลิวอี้ให้นางตบหน้าเขาทำไมนางจะไม่ยอมทำตาม นางเดินเข้าไปตบหน้าชายวัยกลางคนอย่างแรง นางใส่พลังปราณลงไปในฝ่ามือของนางด้วย

        เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เสียงตบหน้าดังขึ้นต่อเนื่องเรื่อยๆและไม่มีท่าทีว่าจะหยุด

        หลิวอี้เห็นการลงมือของเย่เอ๋อเขายังรู้สึกขนลุก เพราะสภาพของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยเลือดไหลออกมาจากปาก ฟันของเขาถึงกับหลุดไปหลายซีก แก้มกับใบหูของชายวัยกลางคนเปลี่ยนสีเป็นสีม่วง หลิวอี้มองไปเห็นฝ่ามือของเย่เอ๋อมีเลือดของชายวัยกลางคนติดอยู่ด้วย หากปล่อยไว้แบบนี้ชายวัยกลางคนจะต้องโดนเย่เอ๋อตบจนตายแน่นอน หลิวอี้จึงรีบเข้าไปดึงนางออกมาก่อน

        เย่เอ๋อรู้สึกหงุดหงิดที่หลิวอี้มาขัดขวางความสุขของนาง

        “ท่านจะมาห้ามข้าทำไม”

        “เจ้าต้องใจเย็นๆ หากเขาตายไปพวกเราจะไม่รู้ว่าใครที่อยู่เบื่องหลังเขา”หลิวอี้ทั้งพูดทั้งกลัว กลัวว่านางจะตบเขา

        เย่เอ๋อได้ฟังเหตุผลจากหลิวอี้นางจึงสงบลงและกลับไปนั่ง

        ชายวัยกลางคนรู้เจ็บสึกปวดไปทั่วใบหน้า ตั้งแต่เขาเกิดมายังไม่เคยได้รับความอัปยศเช่นนี้มาก่อน

        “เจ้าจะบอกข้าได้หรือยังว่าใครคือผู้อยู่เบื่องหลังเจ้า”หลิวอี้ถามชายวัยกลางคนอีกรอบ

        ชายวัยกลางคนพ่นน้ำลายใส่หลิวอี้และไม่พูดอะไร ยังดีที่หลิวอี้หลบทัน

        “ในเมื่อเจ้าไม่ยอมพูดก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน”

        หลิวอี้หยิบขวดยาออกมาจากแหวนมิติ

        “เจ้ารู้หรือไม่ว่ายาตัวนี้คือยาอะไร…ข้าคิดว่าเจ้าคงจะไม่รู้ เดียวข้าจะบอกเจ้าเอง ยาตัวนี้คือยาปลุกกำหนัด คนที่ได้รับยาตัวนี้เข้าไปจะขาดสติเขาจะไม่สนว่าคนผู้นั้นคือหญิงหรือชาย”

        ชายวัยกลางคนรู้สึกเฉยๆเขาไม่ได้เกรงกลัวอะไร

        เย่เอ๋อได้ยินสรรพคุณของยาตัวนี้นางถึงกับขนลุก