จอมยุทธ์ซุปตาร์

        หลังหมดคาบเรียนช่วงบ่าย  ไป่ฉีกับต้าถงเตรียมจะแยกไปที่ชมรมบาสเกตบอล  แต่ก็ถูกไป๋หู่เรียกเอาไว้ก่อน  ทำให้ทั้ง 2 คนหยุดเดินและหันไปหาไป๋หู่

        “พี่ฉี รอก่อน ๆ” ไป๋หู่เรียกซ้ำ ๆ เพราะกลัวไป่ฉีจะไม่ได้ยิน  ด้วยเสียงในห้องหลังเลิกเรียนมันดังมาก

        “นายมีอะไรรึเปล่า” ไป่ฉีถาม

        “คือมีรุ่นพี่ที่ชมรมคนหนึ่งมีฝีมือมาก  เธออยู่ปี 2 ผมสัญญาว่าหาคนมีฝีมือไปแลกเปลี่ยนวิชากับเธอ  พี่ช่วยผมได้ไหม” ไป๋หู่ถาม

        “ได้สิ  นายสัญญากับรุ่นพี่คนนั้นไว้แล้วนี่  แต่รอฉันเลิกชมรมก่อนนะ” ไป่ฉีตอบตกลง

        “ขอบคุณนะ  พี่ฉี” ไป๋หู่กล่าว  ส่วนไป่ฉีกับต้าถงที่เห็นว่าไม่มีอะไรแล้วก็เดินออกจากห้องไป

        ไป่ฉีกับต้าถงเดินทางมาถึงที่โรงยิมของชมรมบาสแล้ว  พวกเขารีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยตู้ล็อคเกอร์  โดยพวกเขาได้รับตู้ล็อคเกอร์ส่วนตัวพร้อมกุญแจจากรุ่นพี่ซ่ง  โดยกำชับว่าห้ามทำกุญแจหายเด็ดขาด

        'ท่านไป่ฉี  มีพวกเด็กสาวมาแอบดูพวกท่านอีกแล้วครับ' หน่วยสอดแนมรายงาน

        'เข้าใจแล้ว' ไป่ฉีตอบกลับ  เขาเดินไปเปิดไฟในห้อง และนำกระดาษสีดำที่อยู่ในกระเป๋าออกมา  แล้วเดินไปที่กระจกซึ่งอยู่ด้านบน  ก่อนจะเอาเทปติดกับกระดาษแล้วปิดกระจกทั้งหมด

        “ทำอะไรน่ะไป่ฉี” ต้าถงถาม  คนอื่น ๆ ต่างก็มองด้วยสายตาสงสัย

        “พวกถ้ำมองน่ะ” ไป่ฉียิ้ม

        ด้านนอกเหล่านักเรียนหญิงต่างพยายามหาจุดที่ไป่ฉีติดกระดาษไม่ดี  เพื่อจะได้มองเห็นข้างใน  แต่สุดท้ายก็ต้องยอมถอยทัพไปแต่โดยดี

        ไป่ฉี  ต้าถงและปี 1 เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินเข้ามายังสนามซ้อม  สิ่งที่พวกเขาเห็นคือนักเรียนหญิงหลายสิบคนนั่งอยู่ที่อัฒจันทร์  มือของพวกเธอถือกล้องราคาแพงไว้  ราวกับต้องการเก็บภาพเหล่าชายหนุ่มให้ชัดขนาดเห็นทุกรูขุมขนเลยทีเดียว

        “ยัยพวกนั้นน่ากลัวว่ะ”

        “ขนลุกแปลก ๆ”

        “พวกรุ่นพี่อบอุ่นร่างกายกันหลายคน  ทำไมมองมาทางพวกเราฟะ”

        “พวกนั้นเล็งนายไว้สินะไป่ฉี” ต้าถงถาม

        “นายก็ด้วย” ไป่ฉีตอบ

        “พวกนายมากันแล้วสินะ  ดีมากปี 1 เราจะเริ่มการอบอุ่นร่างกาย 10 นาที  เริ่มด้วยการวิ่งเหยาะ ๆ ขึ้นลงท้ายสนามพร้อมกันทั้งทีม  โดยรอบแรก  ไป่ฉี  นายจะต้องเป็นคนวิ่งนำ  ครบ 2 รอบ  เปลี่ยนมาให้ต้าถงนำ  จากนั้นพอครบ 2 รอบ ก็สลับคนอื่นขึ้นมาวิ่งนำ  พวกนายปี 1 ต้องทำพร้อมกัน โดยดูจังหวะของผู้นำในรอบนั้นเป็นหลัก  หากผู้นำช้า  อย่าได้ริอาจวิ่งเร็วเกินจังหวะของผู้นำ  ในแต่ละรอบฉันจะสั่งคนนำแต่ละคนให้วิ่งยังไง  แต่ละรอบจะมีทั้งวิ่งปกติ  สไลด์ข้าง  วิ่งยกขาสูง หรือวิ่งกระโดด  ผู้นำต้องฟังคำสั่งฉันและทำหน้าที่นำ  ส่วนผู้ตามต้องทำในจังหวะเดียวกับผู้นำ  ไม่อย่างนั้นฉันจะให้ซ้อมแบบนี้ไปเรื่อย ๆ” ซ่งติงอธิบายการอบอุ่นร่างกายที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

        “ต้องขนาดนี้เลยเหรอ”

        “มันใช่อบอุ่นร่างกายที่ไหนล่ะ”

        “นี่มันการรับน้องชัด ๆ”

        “นายว่าไงต้าถง” ไป่ฉีถาม

        “มันไม่ทำให้เครื่องฉันร้อนแม้แต่น้อย  การฝึกหาบน้ำของนายโหดกว่าเยอะ” ต้าถงตอบ  พวกเขาคุยกันเบา ๆ

        “หยุดพูด และเริ่มได้แล้ว  ปฏิบัติ” ซ่งติงตะโกนสั่ง

        ปี 1 เริ่มการอบอุ่นร่างกาย  ไป่ฉีกับต้าถงค่อนข้างโดดเด่น  เขาคอยนับจังหวะให้เพื่อน ๆ เพื่อให้รู้จังหวะ  แต่ก็ถูกรุ่นพี่สั่งให้หยุดนับ และให้ช่วยดูจังหวะเองในทีม  ระหว่างนั้นรุ่นพี่ซ่งคอยบอกว่าใครช้าหรือเร็วไป  จนกระทั่งผลัดกันเป็นผู้นำครบทุกคน  ด้วยการเปลี่ยนจังหวะและรูปแบบการวิ่ง  ทำให้ต้องสิ้นเปลืองแรงมากกว่าปกติ  หลายคนแม้จะเคยเล่นกีฬามาบ้าง  แต่มันก็เป็นแค่การเล่นเป็นงานอดิเรกมากกว่าจะเล่นเพื่อการแข่งขันหรือเพื่อเป็นมืออาชีพ  ปี 1 หลายคนที่เข้ามาเพราะคิดว่าตนเองมีฝีมือโดดเด่น และคิดว่าคงเท่ไม่น้อยหากได้เป็นทีมตัวจริง  พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาเจอการฝึกแบบนี้  หลายคนหอบจนตัวโยน  ส่วนไป่ฉีกับต้าถงไม่มีเหงื่อสักเม็ดเดียว

        “สองคนนั้นทำไมนิ่งจังฟะ”

        “ไม่เหนื่อยรึไง”

        “ปี 1 สองคนนั้นน่าสนใจ  ซ่งติง ยังไงขอฉันดูทักษะของ 2 คนนั้นด้วย” อาจารย์ที่ทำหน้าที่ดูแลชมรมและเป็นโค้ชให้กับทีมบาสเกตบอลของโรงเรียนกล่าวกับซ่งติงที่เป็นกัปตันทีม

        “ได้ครับ” ซ่งติงรับคำ

        “อ้าว ๆ เหนื่อยกันแล้วเหรอ  แสดงว่าพวกนายยังฝึกกันมาไม่พอ  ผ่านไปแล้ว 5 นาที  พวกนายยังหายใจถี่กันอยู่เลย  มันไม่ช่วยอะไรหรอกนะ  ฉันจะสอนให้  สำหรับนักกีฬาแล้วการหายใจเป็นสิ่งสำคัญมาก  หากนายอยากจะหายเหนื่อยและฟื้นฟูร่างกาย  นายต้องหายใจช้า ๆ และหายใจให้ลึก และค่อย ๆ ผ่อนออก  มันจะให้ผลดีกว่า” ซ่งติงแนะนำรุ่นน้องปี 1

        พอพวกปี 1 ลองทำตามดูก็พบว่าจริงอย่างที่รุ่นพี่ซ่งบอก  พวกเขาเริ่มฟื้นตัวจากการออกแรงเมื่อครู่แล้ว และนึกขอบใจรุ่นพี่ซ่งในใจ  แต่นั่นก็แค่ความคิดชั่ววูบ  ใช่ แค่ชั่ววูบ

        “เลิกพักได้  รับคำสั่งใหม่  เพื่อเพิ่มความสามารถด้านร่างกาย  พวกนายต้องวิ่งรอบสนามบาส 2 รอบ และต้องวิ่งให้เร็ว  ใครที่เป็น 5 คนสุดท้ายฉันจะสั่งลงโทษ  ให้อยู่ช่วยเก็บอุปกรณ์และทำความสะอาดสนามหลังจากทุกคนใช้เสร็จแล้ว  นอกจากนี้ยังต้องเจอการฝึกโหดจากจูฉีรุ่ยที่เป็นรองกัปตันทีมในตอนเที่ยงของทุกวันอีกด้วย” รุ่นพี่ซ่งกล่าว  ขณะที่ปี 1 หันไปมองรองกัปตันทีมจูฉีรุ่ยที่ทำท่าเอานิ้วโป้งปาดคอให้พวกเขาดู

        'บัดซบ ตายแน่ตู' ปี 1 แทบทุกคนรู้สึกิย็นสันหลังขึ้นมาทันที

        'นี่ตูคิดผิดรึเปล่าที่เข้าชมรมนี้  ไม่ได้เทอมหน้าต้องย้าย'

        'ทำไมมันฝึกโหดขนาดนี้ฟะ'

        ปี 1 ได้แต่คิด  พวกเขาไม่คิดจะปริปากบ่นแม้แต่น้อย  เพราะตอนนี้ไม่สามารถเปลี่ยนชมรมที่เลือกแล้วได้  จนกว่าจะถึงเทอมถัดไป  พวกเขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมชมรมบาสเกตบอลถึงมีสมาชิกในทีมเฉพาะปี 2 กับปี 3 รวมกันแค่ 26 คนเท่านั้น

        “แบบนี้นี่เอง  ที่สมาชิกชมรมน้อยเพราะทนรับการฝึกแบบนี้ไม่ไหวสินะ” ต้าถงเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมสมาชิกชมรมถึงน้อยนัก และเข้าใจแล้วว่าทำไมทีมบาสของโรงเรียนนี้ถึงแข็งแกร่ง

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ชมรมเราเน้นคุณภาพมากกว่าปริมาณนะต้าถง  พวกที่ทำอะไรไม่จริงจังน่ะ  ไม่สมควรเดินบนเส้นทางที่จะไปสู่การเป็นนักบาสเกตบอลมืออาชีพหรอก  ปี 1 คนอื่น ๆ ฟังกันไว้ด้วย  แม้จำนวนสมาชิกทีมเราจะน้อย  แต่ทุกคนต่างมุ่งหวังอยากจะเป็นนักบาสเกตบอลมืออาชีพ  ไม่ได้เล่นโชว์สาว หรืออวดว่าตัวเองเท่  ในสายอาชีพ  พวกนายมีแต่ต้องฝึก ๆ ๆ และฝึกเท่านั้น  พิสูจน์ได้จากรุ่นพี่ทุกคนที่จบไป  ต่างได้รับการดราฟตัวเข้าไปยังสโมสรต่าง ๆ ทุกคน   หรือก็คือได้เป็นนักบาสเกตบอลอาชีพกันทุกคน  คุยกันแค่นี้  ไปวิ่งซะ  อย่าโยกโย้” รุ่นพี่ซ่งสั่งอีกครั้ง  เหล่าปี 1 ก็เริ่มวิ่งรอบสนามแบบไม่คิดชีวิต

        สุดท้ายมีปี 1 อยู่ 5 คนที่รั้งท้าย และต้องถูกจูฉีรุ่ยลากไปฝึกพิเศษ  ส่วนพวกที่เหลือนั้นรุ่นพี่ซ่งได้เริ่มสอนพื้นฐานทักษะอย่างการเลี้ยงบอล  หมุนตัว  ส่งบอล  โดยรุ่นพี่ซ่งทำให้ดูเป็นตัวอย่างก่อน  เขาเน้นการก้าวยาว  หยุดให้เร็ว  หมุนตัว  จากนั้นให้ปี 1 จับคู่กัน  คนที่ไม่มีคู่  จะให้ปี 2 มาเป็นคู่ให้ และผลัดกันฝึกทักษะทั้ง 3 อย่างนี้  อย่างละ 5 นาที

        ตามด้วยฝึกทักษะการชู้ต  โดยให้ทุกคนวิ่งรอบสนาม  ซ้อมยิงในแต่ละแป้นรอบ ๆ โซนหัวกะโหลก  โดยจะฝึกอีก 5 นาที แล้วเปลี่ยนไปฝึกอย่างอื่นต่อ

        รุ่นพี่ซ่ง ให้ปี 1 ฝึกทักษะการเลย์อัพ  โดยให้พวกปี 1 เริ่มที่ใต้แป้น  เลี้ยงบอลไปยังเส้นฟาวล์  ก้าวหยุด  หมุนตัวและเลี้ยงบอลเข้าหาห่วงเพื่อเลย์อัพ   ให้ทำคนละ 8 รอบ

        หลังจบการฝึกเลย์อัพสภาพปี 1 ทั้งหมดคือนอนแผ่บนพื้น  หอบหายใจ  หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด  พวกเขามีความรู้สึกเหมือนกำลังจะตายเสียให้ได้  แต่สิ่งที่พวกรุ่นพี่เห็นคือไป่ฉีกับต้าถงเพิ่งจะเริ่มมีเหงื่อออกนิดหน่อยเท่านั้น  ไม่ได้มีสภาพเหมือนปี 1 คนอื่น

        “สมรรถภาพร่างกายสูงมาก  พื้นฐานดีมากกว่าตัวจริงบางคนซะอีก” อาจารย์ประจำชมรมกล่าว  เล่นเอาทีมตัวจริงทุกคนเสียวสันหลังวาบ  คำพูดนี้หมายความว่ายังไง  ก็หมายความว่าปี 1 ทั้ง 2 คนนี้กำลังจะได้โอกาสเป็นตัวจริงน่ะสิ  พวกนั้นขาดแค่ประสบการณ์ในการลงสนามจริงเท่านั้น  ซึ่งคาดว่าอาจารย์คงหาโอกาสให้ลงแน่ ๆ

        “พวกนายลุกขึ้นได้แล้ว  เราจะฝึกวิ่งผลัดกันต่อ” รุ่นพี่ซ่งมองกลุ่มปี 1 ทั้ง 5 คนที่ถูกจูฉีรุ่ยลากไปฝึกพิเศษเพิ่งกลับเข้ามา  สภาพไม่ได้ต่างจากพวกที่อยู่ในโรงยิมตอนนี้เท่าไหร่

        “รุ่นพี่  พวกเราอยู่ชมรมบาสเกตบอลนะ  ไม่ได้อยู่ชมรมกรีฑา” ปี 1 คนหนึ่งพูด

        “ใครว่าจะให้พวกนายวิ่งผลัดธรรมดากัน  พวกนายแบ่งเป็น 2 ทีม  ทีมละ 5 คน  พวกนายเห็นกรวยใช่ไหม  กรวยพวกนี้ห่างกันประมาณ 15 ฟุตจากท้ายสนาม  พวกนายต้องวิ่งวนรอบกรวย  แต่ละรอบที่วิ่งต้องเลี้ยงบอลไปด้วย  กรวยแรกเลี้ยงบอลด้วยมือขวา  กรวยถัดไปเลี้ยงบอลด้วยมือซ้าย  โดยทั้ง 2 กรวยนี้พวกนายต้องเลี้ยงบอลโดยตาไม่มองบอล  จากนั้นกรวยถัดไปเลี้ยงบอลสลับสองมือ  กรวยถัดไปอีกเลี้ยงบอล  ก้าวหยุด  หมุนตัว แล้วเลี้ยงบอลกลับ  ตามด้วยการเลี้ยงบอลถอยหลัง  หากเสร็จการฝึกนี้  ฉันถึงจะปล่อยพวกนายให้ลองซ้อมกันเองเพื่อทบทวนสิ่งที่ฝึกวันนี้  เข้าใจไหม” รุ่นพี่ซ่งกล่าว

          “เข้าใจครับ” ปี 1 ทุกคนขานรับและทำตามทันที  ระหว่างนั้นรุ่นพี่ซ่งกับอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมคอยตะโกนบอกจุดผิดพลาด และแนะนำเทคนิคให้

        “จบการฝึกของวันนี้  พวกนายทบทวนไปนะ  ฉันต้องไปซ้อมแล้ว” รุ่นพี่ซ่งกล่าวจบก็จากไปทันที  ปล่อยให้พวกปี 1 นอนแน่นิ่งขยับตัวแทบไม่ได้  มีเพียงไป่ฉีเท่านั้นที่ยังคงซ้อมทุกอย่างที่ฝึกวันนี้กับต้าถง

        “พวกนั้นมันยังเหลือแรงอีกเหรอ”

        “ปีศาจชัด ๆ ไปเอาแรงมาจากไหนเยอะแยะวะ”

        “สองคนนี้ต้องได้เป็นตัวจริงแน่  รุ่นพี่กับโค้ชแทบไม่ต้องคอยแนะนำพวกเขาเลย”

        “การแข่งที่จะถึงนี้พวกนั้นคงได้ลงสนามแน่”

        “แต่ก็ดีนะ  อย่างน้อยพวกเราคงไม่ต้องฝึกหนักเท่ากับ 2 คนนั้นที่อาจจะได้เป็นตัวจริง”

        ปี 1 นอนคุยกันเพื่อพัก  ขณะที่ไป่ฉีและต้าถงยังฝึกอยู่  อาจารย์ชมรมที่พ่วงตำแหน่งโค้ชของทีมกำลังมองดูไป่ฉีกับต้าถงอยู่  ในใจคิดว่าน่าเสียดายที่ไป่ฉีเป็นดารา  ไม่อย่างนั้นคงกลายเป็นดาวรุ่งแห่งวงการบาสเกตบอลได้แน่ ๆ  ส่วนต้าถงทักษะการเคลื่อนไหวใช้ได้ทีเดียว  น่าจะสามารถเป็นตัวทำเกมให้ทีมได้

        ที่สนามฟุตบอล

        การซ้อมพื้นฐานให้ปี 1 ที่เพิ่งเข้าชมรมก็เริ่มขึ้นเช่นกัน  มู่ซื่อเฉิงแสดงความสามารถได้โดดเด่น  ความแม่นยำ  ความเร็ว  การควบคุมบอล  เขาทำได้ดีกว่าทีมตัวจริงเสียอีก  โค้ชถึงกับสั่งกัปตันทีมว่าจะลองให้โอกาสมู่ซื่อเฉิงได้ลองลงแข่งเพื่อเก็บประสบการณ์

        เมื่อจบการฝึกพื้นฐานก็เป็นการซ้อมแข่ง  มู่ซื่อเฉิงที่อยู่ในทีมปี 1 ที่ต้องแข่งกับทีมปี 2  เขาสามารถแสดงความสามารถที่สมบูรณ์แบบออกมา  ประตูที่ทำได้เป็นของมู่ซื่อเฉิงทั้งหมด  เมื่อพวกปี 2 บุกเข้ามาก็เป็นมู่ซื่อเฉิงที่พยายามแย่งบอลมา  แต่สุดท้ายทีมปี 1 ก็แพ้ไป  เพราะฟุตบอลไม่สามารถเล่นคนเดียวได้  ไม่ว่ามู่ซื่อเฉิงจะเร็วขนาดไหน  หากอีกฝ่ายใช้วิธีต่อบอล  เขาก็วิ่งตามไม่ทัน

        แต่ระหว่างนั้นเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น  เมื่อทีมตัวจริงกับทีมตัวสำรองกำลังซ้อมกัน  ลูกบอลเกิดพุ่งไปหานักเรียนหญิงคนหนึ่งที่กำลังมีสมาธิกับการอ่านหนังสือ  เลยไม่เห็นลูกบอลที่กำลังพุ่งเข้าหาเธอ  เธอคือคนเดียวกับที่ช่วยไล่นักเรียนหญิงจากชมรมสุนทรียภาพของสตรีเมื่อวานนี้  มู่ซื่อเฉิงที่อยู่ใกล้เธอมากที่สุดรีบพุ่งเข้าไปกดเธอลงกับพื้น  เพื่อหลบลูกบอลที่พุ่งมา

        “ว๊าย” นักเรียนหญิงคนนี้ตกใจมากที่อยู่ ๆ มีคนมากดเธอลงกับพื้น  ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากด่า  เธอก็เห็นลูกฟุตบอลพุ่งผ่านหัวของคนที่จับเธอกดลงกับพื้น  ทำให้เธอเข้าใจทันทีว่าคนที่กดเธอลงกับพื้นต้องการช่วยเธอจากลูกบอลที่พุ่งมา  จึงไม่ได้ด่าออกไป

        “ไม่เป็นไรนะ” มู่ซื่อเฉิงถามนักเรียนหญิงที่อยู่ใต้ร่างของเขา

        'หมอนี่ใคร  อย่ายิ้มแบบนั้นได้ไหม  ฉันแสบตา' นักเรียนหญิงคิด

_____________________

+ฝากเพจนิยายด้วยครับ+