ชินอ๋อง part
หึ ทุกคนคงสงสัยใช่มั้ยว่าข้าคือใครกันแน่
แน่นอนว่าข้าไม่ใช่คนยุคนี้ เป็คนมาจากโลกอนาคต เป็คนไทย ในโลกเก่าข้าได้เข้าไปช่วยเด็กที่กำลังจมน้ำ แต่ระหว่างที่ช่วยเด็กออกมาได้ เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่าง พาข้ามาที่แห่งหนึ่ง แล้วก็ข้าได้ยินเสียง
เสียงพูดนั้นพูดว่า " นี่คือโชคชะตาของเ้า "
ไม่รู้ว่าเป็เสียงใคร มาจากไหน ไม่นานข้าก็สลบไป
ตื่นมาอีกทีก็อยู่ในสถานที่ที่ไหนก็ไม่รู้ ดูโบราณๆคล้ายกับซีรีส์จีนที่เคยดูผ่านๆมา
ไม่นานนักความทรงจำต่างๆก็ไหลเข้ามา ใพอสมควรเลยละ ใครจะไม่นึกไม่ฝันจะมาอยู่ในที่แบบนี้กัน
แต่พอทบทวนร่างที่ข้าเข้ามาอยู่ตอนนี้คือองค์ชายใหญ่ ถัง เหลียงซาน ชื่อนี้คุ้นมาก
อ่านึกออกแล้วนิยายที่อ่านล่าสุดเื่ศึกเืจอมบัลลังก์ ถัง เหลียงซาน คือพระเอกของเื่นี้
นี่ข้าได้เป็พระเอกหรอเนี่ย
ไม่อยากเป็เลย พอนึกว่าอนาคตจะเกิดอะไรก็ได้แต่เหนื่อยใจ
แต่เดิมข้าก็ไม่ชอบสตรีอยู่แล้ว ใช่แล้วข้าเป็เกย์ย่อมต้องชอบบุรุษสิ
พอเป็ฮ่องเต้มีสนมมากมายแล้วมีแต่สตรี ต้องเลือกป้ายเพื่อค้างตำหนัก แล้วต้องมีลูก แค่คิดก็ไม่ไว้แล้ว
ไม่ได้ๆข้าจะมิเป็ฮ่องเต้อย่างเด็ดขาด แต่ถ้าข้าไม่เป็ใครมันจะเป็เหล่า
" ท่านอ๋องตื่นแล้วรึพ่ะย่ะค่ะ " เป็ชายร่างเล็ก ค่อนข้างมีอายุ เพราะเสียงแหบๆ ดีอกดีใจ เดินเข้ามา นี่คงเป็เหลียงกงกงสินะ
" เปิ่นหวางหลับไปนานกี่วัน "
" สามวันพ่ะย่ะค่ะ " นานไม่น้อยเลย ตอนนี้ถึงฉากในนิยายตอนไหนก็ไม่รู้ด้วยซ้ำคงต้องรีบทบทวนความทรงจำใหม่อีกรอบซะแล้ว
" ทานอาหารก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะจะได้ทานยาพระองค์จะได้หายไวๆ " แค่ได้กลิ่นยาก็ไม่อยากจะกินแล้ว อี๋~ ไม่อยากกินเลยให้ตาย
" ่ที่เปิ่นหวางหลับไปเกิดเื่อะไรขึ้นบ้าง "
" กระหม่อมปิดข่าวของพระองค์ไว้พ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้แม้แต่ฮองเฮาก็ยังมิรู้ว่าพระองค์นั้นาเ็ "
" หึ " ในนิยายบรรยายเอาไว้ว่าชินอ๋องต่อให้เก่งสักไหนแต่มีหรือจะไปสู้ลูกรักอย่าง
หนิงอ๋องที่มิทำอันใดเป็ชิ้นเป็อัน แม่งโคตรจะลำเอียง
แต่ช่างเถอะ ไม่รักแล้วจะทำไมถึงอย่างไรข้าก็ไม่ใช่องค์ใหญ่คนเก่าซะหน่อย เสียใจด้วย
" ท่านอ๋อง ในอีกสองวัน ฝ่าาเรียกพบพ่ะย่ะค่ะ "
" เหลียงกงกงไปจัดชุดกับรถม้าให้เรียบร้อย "
พบฝ่าางั้นหรอ แสดงว่ายังเป็ตอนต้นอยู่ เหตุการณ์ใหญ่คงเป็หลังากับแคว้นจ้าวสินะ แล้วผู้นำทัพในครั้งนี้แม่ทัพฉี ฉี เลี่ยงหรง
ฉี เลี่ยงหรงในนิยายบรรยายเอาไว้ว่าเป็สหายของพระเอก อืมสหายไม่จริงละนะ เพราะอีกฝ่ายหลงรักพระเอกนะสิ เป็อีกตัวละครหนึ่งที่ข้าชอบมากๆด้วยสิ
สำหรับข้าเลี่ยงหรงช่างเป็คนที่น่าสงสารจริงๆ จนรู้สึกเสียดายไม่น้อย ในนิยายก็อธิบายว่าเลี่ยงหรงเป็บุรุษรูปงาม รูปร่างสมส่วน จึงมิได้รูปร่างใหญ่โตมากนัก พูดน้อย ชอบทำหน้านิ่ง ฉลาดสมกับเป็แม่ทัพั้แ่อายุยังน้อย ไม่ค่อยพูดคุยกับใครสักเท่าไหร่ แถมยังตายเพราะปกป้องพระเอกอีกตั้งหาก
ไม่น้า
คราวนี้จะเป็ข้าเองที่จะปกป้อง และหลงรักเ้า
สองวันต่อมา
ข้าเตรียมตัวไปพระราชวัง ต้องแต่งกายให้สมเกียรติสักหน่อย
ใช่เวลาสองเค่อก็มาถึงพระราชวัง มีหวังกงกงรอต้อนรับอยู่ ก่อนจะพาเดินไปพบฝ่าา ซึ่งตอนนี้รออยู่ที่ห้องอักษร
ห้องอักษร
" ถวายพระพรเสด็จพ่อ "
" นั่งลงเถิด "
" เสด็จพ่อเรียกลูกมามีเื่อันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ " ข้าตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มิแสดงอารมณ์บ่งบอกใดๆทั้งสิ้น
ฝ่าาเห็นสีหน้าของลูกคนโตก็ได้แต่แปลกใจมิน้อย นี่เป็ครั้งแรกด้วยรึปล่าวที่ลูกคนนี้มิแสดงอารมณ์ออกมา ถ้าเป็ปกติก็จะกระตือรือร้น พูดคุยอยู่ตลอด ไม่ใช่นิ่งสงบแบบนี้
" พ่อมีเื่อยากให้เ้าตรวจสอบ " ฝ่าายืนเอกสารบางอย่างมาให้ ข้าหยิบขึ้นมาอ่าน เป็หลักฐาน รายละเอียด ว่ามีการลักลอบขนแร่ทองคำออกไปอย่างผิดกฎหมาย
แร่ทองคำอืมในนิยายรู้สึกแคว้นจ้าวได้แร่ทองคำไปแม้ตนจะเป็ฝ่ายแพ้ก็ตาม เห็นทีคงต้องไปแดนใต้สักหน่อยแล้ว
" พ่ะย่ะค่ะ " เมื่อมิมีเื่อันใดแล้วข้าจึงมิคิดจะอยู่ต่อ เพราะตนนั้นเริ่มได้ยินเสียงของสตรีที่ดูท่าอยากจะเข้าไปเต็มแก่แล้ว
" ถวายพระพรฝ่าา " เป็กุ้ยเฟยที่มา มาไม่ดูเวล่ำเวลาอืมหรือจงใจก็แน่น้า
แต่ข้ามิได้สนใจนางแม้แต่น้อยไม่ทำความเคราพด้วยเดินผ่านหน้าแม่ง
" ชินอ๋องช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลยนะเพคะ " แม้คิดว่าไม่ได้ยินนักรึไง แล้วไงละคิดว่าฝ่าาอยู่ตรงนี้แล้วข้าจะไม่กล้า หึคิดผิดซะแล้ว
" คงมิเท่าพระสนมหรอก ข้าคุยกับฝ่าาอยู่แต่กลับมีคนเข้ามาแทรกจะยังคุยเื่สำคัญอีกได้อย่างไรกัน " มิรอให้กุ้ยเฟยได้ตอบโต้ข้าก็เดินออกมาเสียก่อน
" เ้า… "
หวังกงกงเมื่อได้ยินชินอ๋องเรียกพ่อของตนว่าฝ่าา ไม่เรียกเสด็จพ่อเหมือนดั่งที่ผ่านมาแล้วจึงเกิดความแปลกใจมิน้อย
ไม่ใช่แค่หวังกงกงเพียงผู้เดียวที่คิดเช่นนี้ ฝ่าาเองก็คิดเช่นกัน จึงได้แต่มองแผ่นหลังที่กำลังเดินห่างออกไปอย่างช้าๆ
คนที่มิเคยให้สิ่งใดเลยจะมาหวังเอาอะไร
" ข้าจะไปหาเสด็จแม่ " ข้าใช่เวลาพูดคุยกับเสด็จแม่ของตน รวมถึงเล่าเื่ที่ตนาเ็ไว้ให้ฟัง จริงๆมิอยากบอกหรอก แต่บอกเผื่อไว้เพราะเสด็จแม่จะได้ระวังตัวมากยิ่งขึ้น คนอย่างกุ้ยเฟยน่ะอยากจะได้ตำแหน่งฮองเฮาใจจะขาด แต่เสด็จแม่ของข้าสมกับตำแหน่งทั้งงดงาม เฉลียวฉลาด กลิ่นอายรอบตัวก็ดั้งหงส์ที่เคียงข้างั แม้ัตนนั้นจะมิเคยสนใจก็ตาม
ข้าในร่างเก่าอาจจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ความรักจากเสด็จพ่อสักนิดก็ยังดี แต่สำหรับข้าความรักแบบนี้ไร้ความหมายอย่างน้อยก็มีเสด็จแม่ที่รักข้าอย่างใจจริงแค่นั้นก็พอแล้ว พยายามมากสักเท่าไหร่ก็ไม่เคยได้สิ่งนั้นกลับมา แต่กลับอีกคนไม่เคยพยายามอะไรเลยกลับได้ทุกอย่างไป หึข้าไม่สนใจหรอกนะ ช่าง!!!
หากถึงเวลาที่ฝ่าาไม่ไว้หน้า ทำให้ตัวข้าและเสด็จแม่ลำบากเมื่อไหร่ละก็ ข้าจะไม่ปรานีใดๆทั้งนั้นแม้อีกฝ่ายจะเป็พ่อตนเองก็ตามที วังหลวงก็เป็เช่นนี้
" ท่านอ๋องจะไปพบมือปราบหลัวหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ " มือปราบหลัวเรียกได้ว่าเป็สหายที่สนิทที่สุดเลยก็ว่าได้
“ ไปกองมือปราบ “
กองมือปราบ ที่เมืองหลวง
“ เสี่ยวซานเ้าไปแจ้งว่าเปิ่นหวาง้าพบมือปราบหลัว “
“ พ่ะย่ะค่ะ “ ใช้เวลาไม่นาน ก็มีมือปราบมาแจ้งว่ามือปราบหลัวกำลังเดินทางกลับมาในไม่ช้านี้ ข้าจึงตัดสินใจหรอ
หนึ่งเค่อผ่านไป ~
มือปราบหลัวมาถึงก็มาหาข้าโดยทันที
“ มาได้จังหวะพอดี “ มือปราบหลัวเดินเข้ามาในห้องรับแขกพร้อมถือเอกสารเข้ามาด้วย
“ หืม เื่อันใดรึ “ อ่าเป็เื่แร่ทองคำสินะ
“ นี่เป็หลักฐานที่ข้าได้มูลมา ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับพวกขุนนางฝ่ายหนิงอ๋องมิน้อย “
“ หาเื่ตาย “
“ จุดประสงค์นอกจากเื่แร่ทองคำ คงมิพ้นเื่บรรณาการคงต้องสร้างรากฐานที่มั่นคง “ บรรณาการคงมิพ้นเป็องค์หญิงอยู่แล้วแถมยังมาจากแคว้นจ้าวอีก
“ ข้าก็ได้คำสั่งจากฝ่าามาเหมือนกัน อีกสักสามวันก็จะเดินทางไปชายแดนใต้ “ มือปราบหลัวชะงักเพียงเล็กน้อยแต่กลับมาทำสีหน้าเหมือนเดิม
“ ากับแคว้นจ้าวข้ามั่นใจว่าแคว้นเราเป็ฝ่ายชนะ แต่… “ ใช่ถึงจะชนะแต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับตกไปอยู่กับฝ่ายศัตรู
“ ไว้ข้าเดินทางไปถึงจะคุยกับแม่ทัพใหญ่ดู “ พูดคุยกันเรียบร้อยข้าก็ขอตัวกลับ แต่ในขณะนั้นเอง จู่ๆมือปราบหลัวก็อุทานขึ้นมา
“ เชี่ย !! “
นั้นทำให้ข้าใมาก ไม่คิดว่า…
“ นายเองก็ใช่สินะ “ ข้าพูดเป็ภาษาไทยออกไป สร้างความใให้มือปราบหลัวเข้าไปใหญ่จากที่กำลังร่ำลากัน ตอนนี้คงได้คุยกันอีกยาว
“ เข้าไปคุยในห้องนายเถอะ “ มือปราบหลัวพยักหน้าตอบ ส่วนเสี่ยวซานตอนนี้ดูจะมึนงงกับเื่เมื่อสักครู่อยู่ไม่น้อย แต่ตนก็มิได้พูดอันใดออกมา
ในห้องทำงานมือปราบหลัว
“ นายมาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว “ ข้าเป็ฝ่ายถามก่อน
“ เดือนหนึ่งได้แล้วเข้ามาแบบงงๆด้วย แล้วนายละ “ นานเอาเื่แฮะ คงมาตอนแรกๆแน่เลย
“ สามวันแล้ว “
“ พึ่งมานี่เอง เป็ไงบ้างละ “ เข้ามาเป็พระเอกชีวิตกว่าจะผ่านไปละอย่างจนจบเื่พรุนพอดี
“ เอาเื่เลยแฮะ นี่นายรู้รึเปล่าว่าตอนนี้พวกเราอยู่ในนิยายเื่หนึ่ง “
“ จริงดิ? “
“ ใช่ร่างที่อยู่ตอนนี้เป็พระเอก ส่วนนายเป็เพื่อนสนิท “ ข้าเล่าเนื้อหาในนิยายให้ฟังจนหมด รวมถึงเล่าเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในเร็วๆนี้ให้อีกฝ่ายระวังตัว รวมถึงช่วยสอดส่องและหาหลักฐาน
เมื่อเล่าทุกอย่างให้ฟังก็แลกเปลี่ยนความคิดกันเพื่อต่อกรกับฝ่ายหนิงอ๋องในอนาคต พูดคุยกันเรียบร้อยแล้วจึงกลับตำหนัก ก่อนจะสั่งเหลียงกงกงให้ไปจัดการเสบียงเพื่อเตรียมตัวไปแดนใต้
อืมพูดให้ถูกคือไปหาคนที่รักข้ายังไงละ รอก่อนนะเลี่ยงหรงข้าจะไม่ทำตัวเหมือนในนิยายเด็ดขาดเพราะข้าก็คือข้า
160
