สองชั่วโมงผ่านไป...
สืออวี่เดินยิ้มร่าออกมาจากศูนย์เพาะเลี้ยงไผ่เหล็กด้วยความอิ่มเอิบใจ ในหัวของเขา หน้าที่หกของสารานุกรมสกิลเด้งขึ้นมาพร้อมข้อมูลใหม่เอี่ยม
—
【สกิล】: กายาเหล็ก
【คุณภาพ】: ระดับต่ำ
【คำอธิบาย】: สกิลธาตุโลหะ ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า เสมือนสวมเกราะที่มองไม่เห็น ใช้ได้ทั้งป้องกันและแปรเปลี่ยนเป็พลังโจมตี
【สถานะ】: ไม่พบเป้าหมายที่สอนได้
—
ขั้นตอนการคัดลอกสกิลกายาเหล็กนั้นง่ายจนน่าใ สืออวี่แค่ไปช่วยป้อนอาหารให้อสูรกินเหล็กตัวหนึ่งตามปกติ
ต้องเข้าใจก่อนว่า ลูกอสูรกินเหล็กที่ยังไม่ตื่นรู้สกิล เวลาจะกินไผ่เหล็กแต่ละที ต้องแทะอย่างทุลักทุเล ราวกับหมาแทะกระดูก
แต่สำหรับตัวเต็มวัย พวกมันจะใช้สกิลกายาเหล็กเคลือบฟันก่อน แล้วค่อยเคี้ยวไผ่เหล็กแข็งเป๊กดังกรุบกรับเหมือนกินขนมขบเคี้ยวอย่างสบายใจ
สืออวี่อาศัยจังหวะนั้นแหละ ยื่นไผ่เหล็กให้มันท่อนหนึ่ง แล้วแอบเนียนลูบหัวมันตอนกำลังเคี้ยวเพลินๆ... แค่นั้นสกิลก็ตกถึงมือทันที! ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก
“หลังจากนี้ คงไม่ต้องกลับมาที่นี่อย่างน้อยๆ ก็เดือนหนึ่งล่ะนะ”
สืออวี่พึมพำกับตัวเองอย่างพอใจขณะก้าวพ้นประตูศูนย์เพาะเลี้ยง
นอกจากจะได้พาเ้าสิบเอ็ดกลับบ้ายแล้ว บนหลังของเขายังมีเป้ใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยหน่อไม้ไผ่เหล็กเกรดพรีเมียม อาหารสำหรับวันพรุ่งนี้ของเ้าสิบเอ็ด
พืชกลายพันธุ์ในโลกนี้ต่างจากพืชบนโลกเดิมอย่างสิ้นเชิง มันอุดมไปด้วยสารอาหารและพลังงานิญญา คุณค่าทางโภชนาการสูงลิบไม่แพ้เนื้อสัตว์เลย
แถมระบบย่อยอาหารของอสูรกินเหล็กก็วิวัฒนาการไปไกล ไม่เหมือนแพนด้าธรรมดาที่ต้องกินวันละหลายสิบกิโล ขอแค่คุณภาพอาหารถึงเกณฑ์ กินนิดเดียวก็อยู่ท้อง
แต่ถึงอย่างนั้น... ไผ่เหล็กพวกนี้ก็เป็แค่อาหารพื้นฐาน ของกินคุณภาพสูงยังมีอีกเพียบ แต่ตอนนี้สืออวี่ยังจ่ายไม่ไหว
หาเงิน!!!
เมื่อเป็ผู้ฝึกอสูรแล้ว เป้าหมายต่อไปคือการหาเงิน!
ลำพังตัวคนเดียว อยู่ยังไงก็ได้ขอแค่ไม่อดตาย แต่อสูรกินเหล็กจำเป็ต้องได้รับสารอาหารที่เพียงพอ ถึงจะเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นได้ ขืนเลี้ยงแบบอดๆ อยากๆ เสียของแย่
ก่อนอื่น ต้องกลับบ้านไปจัดการเื่ที่อยู่อาศัยให้เรียบร้อยเสียก่อน
ไม่นานนัก สืออวี่ก็กลับถึงบ้าน แม้เมืองผิงเฉิงจะเต็มไปด้วยตึกระฟ้า
แต่บ้านของสืออวี่กลับเป็บ้านชั้นเดียวที่มีลานกว้างขนาดใหญ่ในเขตเมืองเก่า
สำหรับเขา บ้านแบบนี้ดีกว่าคอนโดหรูบนตึกสูงเป็ไหนๆ เพราะเมื่อเป็ผู้ฝึกอสูรแล้ว การอยู่บนตึกสูงมันไม่สะดวกต่อการฝึกสัตว์อสูรเอาซะเลย
ที่นี่แม้จะเก่าไปหน่อย แต่พื้นที่กว้างขวาง เหมาะจะเป็ลานฝึกซ้อมสุดๆ
พอไขกุญแจเข้าบ้าน เขาวางสัมภาระลงแล้วก็ต้องถอนหายใจยาว เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นมีฝุ่นจับหนาเตอะ
สืออวี่ถลกแขนเสื้อเตรียมทำความสะอาดครั้งใหญ่ แต่เดี๋ยวก่อน... จะให้ทำคนเดียวได้ยังไง ในเมื่อเขามีผู้ช่วยแล้วนี่นา
“แพนด้าสิบเอ็ด คู่หูของฉัน! ได้เวลาแล้ว—อัญเชิญ!”
วงเวทอัญเชิญทรงกลมโปร่งใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ ราวกับระลอกน้ำที่กระเพื่อมไหวเบาๆ อสูรกินเหล็กสิบเอ็ด ค่อยๆ คลานต้วมเตี้ยมออกมาจากห้วงมิติอสูร
สำหรับผู้ฝึกอสูรฝึกหัดอย่างสืออวี่ พลังยังไม่กล้าแข็งพอ กำแพงมิติและวงเวทอัญเชิญจึงโปร่งใสจนเกือบมองไม่เห็น
เ้าสิบเอ็ดที่ถูกเรียกออกมา แววตายังดูงุนงงเหมือนเด็กเพิ่งตื่นนอน มันสะบัดตัวแรงๆ หลายทีเพื่อจัดทรงขนขาวดำให้เข้าที่ ก่อนจะหันมามองสืออวี่
เมื่อกลายเป็สัตว์อสูรที่มีพันธะสัญญา ความระแวงและต่อต้านก็หายไปจนหมด เหลือแต่ความสนิทสนมที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ สายใยทางจิติญญาแบบนี้… เผลอๆ จะแน่นแฟ้นยิ่งกว่าความผูกพันทางสายเืซะอีก
เ้าสิบเอ็ดเดินเข้ามาคลอเคลีย เอาหัวถูขาเขาอ้อนๆ สืออวี่แทบใจละลาย ‘ดูเชื่องขึ้นเยอะเลยแฮะ…’
เขายิ้มหน้าบาน ฉีกยิ้มเปี่ยมเมตตาแบบคุณพ่อผู้แสนดี
“มานี่มา ฉันจะสอนสกิลกายาเหล็กให้แกก่อน!”
เื่ทำความสะอาดช่างหัวมัน เดี๋ยวฉันทำเองก็ได้ อสูรกินเหล็กน่ารักขนาดนี้ จะปล่อยให้ทำงานแบกหามได้ยังไง
อืม… ต้องสร้างภาพลักษณ์เ้านายใจดีไว้ก่อน
“อู๋ว~?”
เ้าสิบเอ็ดลุกขึ้นยืนทำตาใสแป๋ว ‘กายาเหล็กเหรอ?’ ว่าแล้วมันก็ยื่นกำปั้นน้อยๆ ออกมาตรงหน้า
วูบ!
วินาทีต่อมา กำปั้นปุกปุยก็แข็งแกร่งขึ้นทันตาเห็น ประกายโลหะวาววับเคลือบผิวหมัดจนดูดุดัน นี่คือกายาเหล็กของแท้แน่นอน!
หลังจากนอนพักผ่อนในห้วงมิติอสูรแค่รอบเดียว เ้าสิบเอ็ดก็ตื่นรู้สกิลนี้ได้ในที่สุด!
ช่วยไม่ได้ ก็ที่นั่นมันสบายจริงๆ นี่นา… ไม่หิว ไม่หนาว หลับสนิท ร่างกายอบอุ่น สมองปลอดโปร่ง สกิลที่พยายามฝึกแทบตายข้างนอกยังไม่ตื่นรู้ แต่พอกลับเข้าไปนอนหลับปุ๋ยตื่นเดียว กลับสำเร็จเฉยเลย!
สืออวี่: ???
สืออวี่: ???
เขาขยี้ตา มองกำปั้นเหล็กของเ้าสิบเอ็ดซ้ำแล้วซ้ำเล่า อะไรนะ… ตื่นรู้เองแล้วเหรอ? เฮ้ย! ฉันเพิ่งบอกว่าจะสอนเองนะเว้ย!
สืออวี่ยืนนิ่ง เงียบกริบ
เป็อย่างที่รุ่นพี่หลินซิวจู๋พูดจริงๆ แต่ไหนบอกว่าต้องใช้เวลาฝึกปรับตัวราวๆ หนึ่งสัปดาห์ไง? ไหงเ้านี่นอนตื่นเดียวได้เลย?
ดีใจก็ดีใจอยู่หรอก… แต่ก็อดปวดตับไม่ได้ อุตส่าห์หวังจะได้เห็นสีหน้าเทิดทูนบูชาของเ้าสิบเอ็ด หลังเขาสอนวิชาเทพให้สำเร็จแท้ๆ โดนตัดบทซะงั้น
“งั้น… เปลี่ยนแผน มาช่วยทำความสะอาดลานบ้านกันเถอะ”
สิบเอ็ด: o((⊙﹏⊙))o?
ทำ…ความสะอาด?
“ช่างเถอะๆ” สืออวี่โบกมือปัดๆ แล้วนึกขึ้นได้ว่าสารานุกรมสกิลสามารถสอนสกิลซ้ำๆ เพื่อเพิ่มความชำนาญได้
ค่าความชำนาญนั้นสำคัญมาก สกิลเดียวกัน แต่ระดับความชำนาญต่างกัน ผลลัพธ์ย่อมต่างกันราวฟ้ากับเหว แม้จะเป็สกิลระดับต่ำ หากมีค่าความชำนาญสูง ก็อาจบดขยี้สกิลระดับสูงที่คนใช้ยังงูๆ ปลาๆ ได้สบาย
เขาหยิบ <คู่มือการเลี้ยงดูอสูรกินเหล็กพื้นฐาน> ขึ้นมาพลิกดู
ค่าความชำนาญของสกิลแบ่งเป็ 5 ขั้น: เริ่มต้น > ชำนาญ > เชี่ยวชาญ > สมบูรณ์แบบ > ไร้ที่ติ
ตอนนี้กายาเหล็กของเ้าสิบเอ็ดอยู่แค่ขั้นเริ่มต้น ทำได้แค่เปลี่ยนร่างกายให้แข็งแกร่งเฉพาะส่วนเท่านั้น
ตามคู่มือระบุว่า เมื่อฝึกถึงขั้นชำนาญจะใช้กายาเหล็กปกคลุมได้ทั่วทั้งร่าง โดยทั่วไป ถ้าฝึกอย่างจริงจัง จากขั้นเริ่มต้นไปสู่ขั้นชำนาญต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนเต็ม
สืออวี่อยากรู้ว่า… ถ้าใช้สารานุกรมสอนสกิลหนึ่งครั้ง จะเทียบเท่าผลลัพธ์การฝึกกี่วัน?
เขาครุ่นคิด แต่ก็ยังไม่กล้าเสี่ยงทันที เพราะดูเหมือนการสอนจะต้องใช้พละกำลังของตัวเขาเองเป็เชื้อเพลิง ถ้าสอนแล้วเหนื่อยตายคาที่ล่ะ?
“งั้นลองใช้สกิลพ่นใยที่กากที่สุด มาทดสอบดูก่อนดีไหม…”
ยิ่งสกิลระดับต่ำ ก็ยิ่งเปลืองพลังงานน้อย แต่เขาก็ต้องพับความคิดนั้นเก็บไปทันที เพราะอสูรกินเหล็กกับสกิลพ่นไหมมันเข้ากันไม่ได้เลยสักนิด!
จะให้อสูรกินเหล็กพ่นใยออกจากปาก… จินตนาการภาพแล้วมันดูฝืนธรรมชาติและสยองพิลึก
“ในเมื่อแกเรียนรู้สกิลแล้ว งั้น… มาเริ่มการต่อสู้ครั้งแรกกันดีกว่า”
สืออวี่หันขวับไปมองต้นพลับในลานบ้าน บนกิ่งไม้สูงมีเงาสีเขียวตัวหนึ่งเกาะนิ่งอยู่
หนอนไหมเขียว
ในฐานะความอัปยศแห่งวงการสัตว์อสูร พลังต่อสู้ของมันช่างน่าประทับใจเหลือเกิน (ประชด) อ่อนแอขนาดที่ว่า แม้แต่นกกระจอกธรรมดาก็ยังมีโอกาสจิกมันตายได้ พบเห็นได้ทั่วไปตามต้นไม้ เหมาะจะเป็หนูทดลอง (กระสอบทราย) สุดๆ
สภาพผอมแห้ง ขาดสารอาหาร แทบไม่มีโอกาสวิวัฒนาการได้ตลอดชีวิต แต่การได้มาเจอสืออวี่ในวันนี้… นับว่าโชคดีของมันแล้ว ที่จะให้โอกาสปั๊มค่าความชำนาญฟรีสักรอบ!
“อสูรกินเหล็ก ไปจับมันลงมา! เบามือหน่อยนะ อย่าให้ตายซะก่อน”
เ้าสิบเอ็ดมองคู่ต่อสู้รายแรกแล้วชะงัก ‘เอาไอ้เปี๊ยกนี่เนี่ยนะ?’
แต่คำสั่งคือคำสั่ง มันปีนขึ้นต้นไม้ด้วยความคล่องแคล่ว แล้วตบกิ่งไม้เบาๆ จนหัก
เปราะ!
ไม่ต้องใช้ทักษะอะไรเลย เ้าหนอนไหมเขียวก็ร่วงตุ๊บลงมาพร้อมกิ่งไม้ แรงกระแทกทำเอามันมึนตึ้บ ดิ้นกระแด่วๆ อยู่บนพื้น
“อู๋ว~!”
เ้าสิบเอ็ดร้องอย่างร่าเริง ชูมือขึ้นฟ้า ชนะแล้ว! การต่อสู้ครั้งแรก! แค่มีมือก็ทำได้แล้ว ง่ายจังแฮะ!
“สวยงาม! ทำได้เยี่ยมมาก!”
สืออวี่ปรบมือรัวๆ ชมเชยทันที การเลี้ยงสัตว์อสูรก็เหมือนเลี้ยงเด็ก ต้องรู้จักชมเชยให้เป็ เพื่อสร้างความมั่นใจ
หนอนไหมเขียว: ???
4K
